«Կանայք սիրվածին են սիրում». Պարույր Սևակ

«Ես էլ գիտեմ, որ իմ տկար գրչով չկարողացա այնպե՜ս ներկայացնել քո ազնվական վարքն ու նկարագիրը», - Պարույր Սևակին նվիրված իր հուշն այսպես է ավարտում նրա լավագույն բարեկամ ու ընկեր` գրականագետ Ալմաստ Զաքարյանը:

Նշանավոր մադրկանց մասին հուշ գրելը և’ շնորհակալ, և′ բարդ գործ է… Բայց որքան էլ հուշ գրողները դժգոհեն իրենց գրչից, մեզ համար դրանք գտնված, կենդանի դրվագներ են: Ձեզ ենք ներկայացնում ևս մեկ յուրօրինակ դրվագ Պարույր Սևակի կյանքից:

Նրա կյանքի բոլոր օրերը լցված էին մարդկային սիրո ու հարազատության կարոտով: Իսկապես` «Սերը անհագ սովի պես»: Նրա սերը նման էր վիթխարի անհագ տենչանքի, կյանք չուներ առանց մարդկային հարազատության: Դա էր նրա առաջին պահանջը կյանքից և միայն այդպիսի փոխհարաբերության մեջ էր մարդկանց հետ: Շրջապատողներից մշտապես ակնկալում էր սեր ու ջերմություն, և իրեն կոչված էր համարում վերադարձնելու նույնը` կրկնակի, եռակի չափերով: Երբ այս կամ այն պատճառով փոքր-ինչ սառն էի լինում, բողոքում-սպառնում էր.«Ինձ մի քիչ շատ սիրիր, էլի՛», կամ՝ «Ինձ չես սիրում, չէ՞...»։

Իր այս խառնվածքով, բնականաբար, շրջապատված էր լինում կանանցով, և, իհարկե, սեփական փորձով էր համոզված` թե «կանայք սիրվածին են սիրում»: Դա հետևից ասել-խոսելու նյութ էին դարձնում ոչ այնքան նախանգձոտ կանայք, որքան նախանձամիտ տղամարդիկ: Կարծես իրենց համար թանկ չէր կանանց վերաբերմունքը և կարծես չգիտեինք...

Սիրո, ջերմության կարոտ կին արարածին անկարելի է թե Պարույրը զրկեր ջերմությունից: Երբ մենք դուստր ունեցանք, խնամելու համար վարձել էինք մանկատանը մեծացած մի աղջկա: Այցելելով այնքան ուշադրություն հատկացրեց նրան, որ ամիսներ շարունակ Պարույրին հիշելով հանգիստ չէր տալիս մեզ: Ստիպված էի կատակի տալ. «Ի՜նչ արած, որ տունն էլ մտնի Պարույր Սևակը, մինչև այդ տանը եղած բոլորին էլ չսիրահարեցնի իրեն, դուրս չի գա այդ տնից»:

Բայց նա չուներ սիրահարեցնելու որևէ մարմաջ, պարզապես մարդկային էր բազմապատիկ չափերով, իսկ ինչ վերաբերվում է կանանց, ամեն դեպքում, դիմացինին էր պատկանում հարաբերությունների ընտրությունը: Իմ կյանքում ու շրջապատում չի պատահել ոչ մի տղամարդ` տեսածով-լսածով-իմացածով, որ կնոջ մեջ այդպես տեսներ մարդը, որ ուներ, գնահատեր մարդուն` ինչպես Պարույր Սևակը: Եվ սակայն վա՜յ այն դեպքերին, երբ հանդիպում էր մարդկայնորեն անարժանների:

Ա.Զաքարյան «Գրականության և պատմության ընթացքը»

Նյութը՝ Ք.Ա.-ի