«Հրապարակ». Նոր հույս՝ ի դեմս Անդրիաս Ղուկասյանի

Անդրիաս Ղուկասյանին «Հրապարակի» թղթակցի այցելելու պահին այնտեղ էր կինը՝ ճարտարապետ Անահիտ Թարխանյանը, ում մի
քանի հարց ուղղեց:

- Դուք ինչպե՞ս եք այս ամենին մոտենում. որպես կի՞ն, թե որպես «պատրիոտ»:

- Ե՛վ նա, և՛ նա:

- Աջակցո՞ւմ եք:

- Իհարկե: Բայց դրա կողքին նաև պարտավորություններ ու պատասխանատվություն ունեմ, որպես կին՝ առավոտյան, ցերեկը և
երեկոյան գալիս եմ, խնամում:

- Գիշերը չե՞ք մնում կողքին:

- Նայած գիշեր, հիմնականում տղաներն են հերթապահում, ողջ ցերեկը ես եմ այստեղ:

- Չե՞ք տագնապում, որ կվատանա, թե՞ անցնելու եք նաև դրա միջով ու չեք հորդորելու, որ դուրս գա հացադուլից:

- Իհարկե տագնապում եմ, բայց իրավունք չունեմ՝ իր որոշումներն ինքն է կայացնում, մանավանդ որ իր գաղափարախոսությունը լրիվ նվիրված է ազգին և նվիրյալ մարդու գաղափարախոսություն է: Այս պահին ես չեմ կարող իրեն որևէ բան ասել, իսկ եթե ասում եմ էլ՝ ոչ էլ լսում է ինձ:

- Բայց մի քիչ ծայրահեղ չէ՞ իր ընտրած պայքարի ձևը:

- Գիտեք, դա երևի միակ միջոցն է մնացել՝ փորձել մարդկանց բերել էն դաշտը... չգիտեմ, երևի միակ ճանապարհն է:

- Դուք ապահովված մարդիկ եք կարծես, խոսակցություններ են գնում մի դեպքում «Դվինի» հետ կապված, մյուս դեպքում՝ մեկ այլ բանի հետ կապված:

- Ինձ թվում է՝ էնքան անիմաստ է էդ ամեն ինչը, էդ զրույցները:

- Տա Աստված, որ այլևս ֆորս-մաժորներ չլինեն, և այնուհանդերձ, եթե ընտրություններն ավարտվեն կանխատեսելի արդյունքով, ինչպես շատերն են պնդում՝ Սերժ Սարգսյանի հաղթանակով, դուք ձեր պայքարն անիմաստ չե՞ք համարի:

- Ոչ, իհարկե ոչ. հանրությունը նոր ուղիներ տեսավ, նոր ճանապարհներ տեսավ, նոր հույսեր տեսավ՝ ի դեմս Անդրիաս Ղուկասյանի: Հարցը հացադուլը չէ, այլ մարդու պատրաստակամությունը՝ գնալ զոհաբերության հանուն իր ժողովրդի, իսկ ժողովրդին այսօր դա է պետք: