Հայ լինելը մեր խաչն է. Սոս Սարգսյան

Քաղաքացիական մեծ շունչ ու պոռթկում կա Սոս Սարգսյանի «Վարագույրից այն կողմ» գրքում: Դա հայ մարդու տագնապն է մեր այսօրվա ու, մանավանդ, վաղվա համար, մեծ ցավ ու բողոք է հոգու գորշության ու անտարբերության դեմ:

Ստորև ձեզ ենք ներկայացնում գրքից մեկ փոքրիկ հատված:

Խորամանկի համբավ ունենք. մենք էլ միամտաբար թեժացնում ենք: Անհեթեթ, ծիծաղելի, զավեշտական բան … Խորամանկ ազգը այսքան երկար, այսպես հիմնովին կկոտորվե՞ր, այսքան միամտաբար սրան նրան կհավատա՞ր, տասից ինը կկորցնե՞ր: Բայց մեզ այդպես գիտեն ու էլի ինչ-որ բաներ` մեզ չկպչող, չբռնող… Իսկ թե ինչպես ենք աշխատում, ինչքան ենք աշխատունակ, քանի քար ենք շուռ տալիս մի թիզ հող արարելու համար, երկու-երեք տեսնամյակում ինչպես կառուցեցինք մեր մայրաքաղաքը, ինչ գնով կանաչեցրինք մեր դաշտերը, քարի վրա ինչպես ենք ծառ աճեցնում, - աշխարհին հայտնի չէ, այս մասին չգիտեն … Ինչո՞ւ ենք հողագնդով մեկ ցրված, ինչո՞ւ ենք դյուրագրգիռ, ինչու մինչև այսօր չի փակվում մեր վերքը, ինչու ենք իրար հանդիպելիս լաց լինում … Քչերին է հայտնի, ու մեղքը նաև մեզ ներկայացնող արվեստինն է, արվեստագետ մտավորականներինը:

Հայրենազուրկ, սոված ու մերկ, բզկտված ու խոշտանգված ընկանք օտար ափեր: Պարզ է` մեզ լավ չեն պահել, մեր արժանապատվությունը խոցված, տրորված է ... Լավ չենք ներկայացել, բարձրության վրա չենք եղել: Մեր ջլատված երկիրը, ջլատված հոգին, տրոհված էությունը, ամեն գնով ապրելու ճիգերը, մեր համաշխարհային գաղթականությունը կարեկցանքից բացի, նաև արհամարհանք են հարուցել օտարների մեջ: Համապատասխան կարծիք, վերաբերմունք:

 Ուրեմն, երեք անգամ լավը պիտի լինենք այսօր, պետք է վերջնականապես վերագտնենք մեզ, մեզանից լավը լինենք, որովհետև հայ լինելը մեր խաչն է:

Այս ամենով հանդերձ, մեր ժողովուրդը մի հրաշալի հատկություն ունի` հոսող ջրի նման կեղտերն ափովն է տալիս, ինքնամաքրվում: Քչանում է, ճիշտ է, բայց տակն անընդհատ զուլալվում է … Գնացողը թող գնա, ուրացողն` ուրանա: Մենք հավատանք նրա զուլալ հոսանքին, առողջ արմատներին …

Երկիրը քանդում է անմաքուր հոսանքների ճամփան: Մենք գործում հետ չընկնենք…

Նյութը` Ք. Ա –ի