Ոսկու բաղնիքում փող են քամում «Ապահով Հայաստանի» համար

Նախագահական ընտրություններն արդեն թևակոխում են վերջին փուլ, ասելիքներն ասված են, իսկ ապահով Հայաստանը, ինչպես ասում են ռուսները, արդեն на пороге: Մի՞թե այսքան հեշտ, մի՞թե փետրվարի 18-ից հետո մենք վերջապես կունենանք այն Հայաստանը, որին ձգտում էինք նախորդ հինգ տարիների ընթացքում, մի՞թե մեր սպասումներն ու իղձերը վերջապես կմատերիացվեն, և վերջապես, մի՞թե մենք էլ կապրենք այնպես, ինչպես ապրում էին մարդիկ ռուսական հեռուստաալիքի եթերում հեռարձակված «Ամուսնացած եմ նախագահի հետ» հեռուստաֆիլմում, որում չնայած նրան, որ ամեն ինչ բարի էր և հեքիաթային, միևնույն է, զգացվում էր ատամնաբույժների պակասը՝ ի հակադարձում որոշ քաղաքական գործիչների, ովքեր պնդում են, որ Հայաստանում բավականին մեծ թվով ատամնաբույժներ կան:

Ինչևէ, ատամնաբույժների համար Հայաստանը գնալով վերածվում է տաքսիստների «Ապահով Հայաստանի»։ Եվ ահա շատ շուտով Երևանի ոսկու շուկայի՝ Բաղնիքի ոսկու շուկայի աշխատակիցները ևս կունենան նոր, ավելի «Ապահով Հայաստան», չէ՞ որ նրանք մարտի 1-ից սկսած 3500 դրամի փոխարեն պետք է վճարեն 35 հազար դրամ, թե ինչի՞, ասե՛ք, իմանանք...երևի ՀՀ պետբյուջեին «վիզ փող ա պետք». համենայն դեպս, սա եղած ամենահավանական վարկածներից մեկը կարելի է համարել: Այս նոր վճարումները հիմնականում կիրառվելու են այնտեղ գործող արհեստանոցների վրա:

Ինչի՞ մասին է խոսում այս ամենը։ Այն մասին, որ, այնուամենայնիվ, իշխանությունների ինքնավստահությունը հասել է գագաթնակետին, որ նախքան ընտրություններն արդեն այսպես են վարվում մարդկանց նկատմամբ: Թե՞ սա պայմանավորված է սեփականատիրոջ քմահաճույքներով ու ավել միլիոններ աշխատելու մղումով: Հարցի վերաբերյալ պատասխանները տարբեր են, երբեմն էլ՝ հակասական։ Սակայն այն, որ արդեն երկար ժամանակ է, ինչ Բաղնիքի աշխատակիցները տարիների ընթացքում ենթարկվում են տարբեր տիպի ահաբեկչությունների, դա միանշանակ է. 2008 թվականից սկսած՝ 10-15 հազար դրամի բազարները մեկնարկել էին, ինչը հասավ իր պիկին այն ժամանակ, երբ 2 տարի անց՝ 2010-ին, շուկայի աշխատակիցները ստիպված կառավարության շենքի դիմաց ցույցեր իրականացրին: Այն ժամանակ նրանք պահանջում էին վերադառնալ հաստատագրված վճարային համակարգին, երբ նրանք նախկինի պես վճարում էին ամսական 14-18 հազար դրամ: Իսկ 2010-ից շուկայի աշխատողների համար կիրառվում էր 2-10 % շահութահարկ, ասել է թե՝ եթե հարկատուն հիմնավորում է վաճառած ապրանքը հաշիվ ապրանքագրելով, ապա վճարում է 2 % շրջանառությունից, հակառակ դեպքում՝ 10 %:

Դրան զուգահեռ՝ այդ ընթացքում հսկվում էր առքուվաճառքը: Ըստ աշխատակիցների՝ շատ հաճախ հարկայինի աշխատակիցները, ներկայանալով որպես ուղղակի գնորդներ, փորձել են անգամ համոզել վաճառքն իրականացնել ԱՄՆ դոլարով, որին հենց հաջորդել է միլիոնների հասնող տուգանք։ Սա ընդամենը այն զսպաշապիկներից մեկն է, որը հեշտությամբ ու հաճախակի կիրառվում է աշխատակիցներին լռեցնելու համար, այն զսպաշապիկի պես մի բան է, որն ամեն անգամ աշխատակիցներին լռեցնում է և ստիպում զրկանքները կրել լռելյայն:

Այս պարագայում էլ կիրառվում են նույն մեթոդներն ու նույն մեխանիզմները, որոնք կիրառվել էին այն ժամանակ: Սակայն այս դեպքը յուրահատուկ է և տարբերվող նրանով, որ մի քանի օրից արդեն նախագահական ընտրություններն են, իսկ բարձրաձայնել այս մասին՝ կնշանակի մի մեծ բիծ քաշել «Ապահով Հայաստանի»՝ այդքան փայփայված տեսլականի վրա. առանց այդ էլ ատամնաբույժներն առաջին ոտնձգությունն իրականացրել են: Հուսանք՝ եկող «Ապահով Հայաստանում» կլինեն բժիշկներ, ոսկերիչներ, տաքսիստներ, և՝ ընդհանրապես մարդիկ:

Առա՛ջ դեպի ապահով ու թափանցիկ նախագահական ընտրություններ…

Գևորգ Ավետիսյան