Արամե և Աննա. «Մենք իրար զգում ենք»

Արամեի և Աննա Թովմասյանի սիրո պատմությամբ շատերն են հետաքրքրված: Որոշակի ժամանակ ընկերություն անելուց հետո զույգը չթաքցրեց, որ միասին է, սակայն նրանց սիրո պատմությունն այդպես էլ գաղտնի էր պահվում: Ամանորին լրացել է նրանց ընկերության երկու տարին: Ներկայացնում ենք սիրածդ ամսագրին՝ «Ե՞ս Yes!»-ին, վստահած Արամեի և Աննայի բացառիկ հարցազրույցը:
Զույգին հյուրընկալեցինք մեր խմբագրությունում, նրանք մեկը մյուսին լրացնելով, երբեմն էլ հումորով ներկայացրին իրենց սիրո պատմությունը:

- Երկար ժամանակ լռում էիք ձեր հարաբերությունների մասին: Ինչո՞վ էր դա պայմանավորված:
Արամե - Ես չէի ցանկանում խոսել: Հիմա կարող եմ վստահ ու հանգիստ խոսել այդ մասին ու պատասխանատվություն վերցնել ինձ վրա, որ միասին ենք: Երբ ինչ-որ բան նոր է սկսվում, չես կարող բարձրաձայնել այդ մասին: Ես սիրում եմ, որ ամեն ինչ իր ժամանակին լինի:
- Ըստ շրջանառվող լուրերի՝ վաղուց եք ծանոթ: Իրականում ինչպե՞ս եք ծանոթացել:
Արամե - Վաղուց. Ռոստովում մենք մի խմբում ենք երգել: Այն ժամանակ Աննան եկավ, «ծիկ» արեց ու գնաց :) Ես հիշում էի, որ էդպիսի մարդ է եղել խմբում (բայց միայն իրեն չէի հիշում, մի քանի աղջիկներ էլ կային մեր խմբում, բոլորին էլ հիշում էի :)) Երեք-չորս տարի առաջ Աննան համերգիս եկավ, ծաղիկ նվիրեց ինձ ու հարցրեց՝ հիշո՞ւմ ես ինձ: Ես հիշեցի և ասացի՝ ոնց ես մեծացել, սիրունացել… Հետո էլի «կորցրինք» իրար, ոչ մի կապ չունեինք: Օրերից մի օր՝ կրկին համերգներից մեկին, հանդիպեցինք. այս անգամ արդեն ես «ցեցոտվեցի» :), փնտրեցի ու քրոջս միջոցով գտա նրան: Քանի որ գրանցված չէի սոցցանցերում, իրենք էին շփվում, գրում իրար, մի օր էլ ասացի՝ համարը վերցրու, զանգեմ, մի քիչ խաբեմ :)
Զանգահարեցի՝ Աննան պատրաստվում էր երգ ձայնագրել, ասացի, որ ամեն ինչով կօգնեմ իրեն, բայց՝ սուտ :) Սկսեցինք ավելի հաճախ շփվել ու օրերից մի օր ասացի, որ այս ամենը պատահական չէր: Չնայած արդեն իր համար էլ էր պարզ ու եթե ես չասեի, հաստատ ինքն էր ասելու :) (երկուսն էլ ծիծաղեցին, բայց Արամեն նաև հավելեց, որ կատակում է- հեղ.):
- Սիրո խոստովանություն եղե՞լ է:
Արամե - Հա, բայց շատ պատահական: Ես երբևէ ոչ ոքի սիրո խոստովանություն չեմ արել: Աննան առաջին աղջիկն է, ում ես առաջարկություն եմ արել: Ամեն ինչ շատ պարզ ստացվեց, հիմա արդեն այդ սիրո խոստովանություններն օրը հազար հինգ հարուր անգամ են լինում:

- Աննա, հեշտությա՞մբ Արամեին «ԱՅՈ» ասացիր:
Արամե - Իհարկե (երկուսն էլ ծիծաղում են- հեղ.)
Աննա - Էնպես է ստացվել, որ ոչ ես եմ «այո» ասել, ոչ ինքը: Ամեն ինչ իր հունով էր ընթանում:
- Այսինքն՝ հարաբերությունները հասել էին այն կետին, որ սիրո խոստովանությամբ, թե առանց դրա, ամեն ինչ պա՞րզ էր:
Արամե - Մենք ուղղակի պետք է հանդիպեինք, այդքան բան: Ամեն ինչ եղավ այնպես, ինչպես պետք է լիներ:
- Աննա, մինչ ծանոթությունը հետևո՞ւմ էիր Արամեի գործունեությանը: Երբևէ մտածե՞լ ես, որ նա քո կեսն է:
Աննա - Չէի հետևում, ինձ ընկերուհիներս էին հրավիրել այն համերգին, որին հանդիպեցինք: Պատահական իմացա, որ Արամեն ելույթ է ունենալու: Ինը-տասը տարի էր՝ չէինք տեսել միմյանց. շատ ուրախացա և հպարտացա, որ ինքն այդպիսի հաջողությունների է հասել: Միանգամից զանգահարեցի մայրիկիս, ով այդ պահին մոտակայքում էր, ասացի՝ մամա, Արամեն ելույթ է ունենում, ծաղիկ բեր… Մայրիկս ծաղկեփունջ բերեց, ես էլ նվիրեցի Արամեին :) (ի դեպ, այս մասին Արամեն էլ հարցազրույցի ժամամակ իմացավ :) -հեղ.):
- Իսկ այդ հանդիպումից հետո հետևե՞լ ես իր գործունեությանը:
Աննա - Էնպես չի եղել, որ հետևել եմ իր գործունեությանը. մորաքույրս էր իրեն շատ սիրում :) Երբ մենք Ռուսաստանում էինք ապրում, մի անգամ հայկական ալիքներից մեկով Արամեի երգն էր՝ «100 տարին», ես էլ խոհանոցում էի, մորաքույրս ձայն տվեց, թե՝ տես ինչ լավ տղա է, ոնց է երգում, Ռոստովից է գնացել Երևան: Նայեցի՝ շատ ծանոթ էր թվում, բայց սկզբում չիմացա, որ ինքն է: Հետո ուղեղիս հասավ, որ դա Արամեն էր, ում հետ տարիներ առաջ երգել եմ :)
- Այն ժամանակ մտածո՞ւմ էիր, որ գուցե Ձեր ճանապարհները նորից խաչվեն:
Աննա - Չէէէ:
- Ձեր հարաբերությունների մասին մեկ տարի է, ինչ խոսվում է: Որքա՞ն ժամանակ է՝ միասին եք:
Արամե - Երկու տարին Նոր տարուն է լրացել: Նոր տարուն մենք արդեն իրար շնորհավորում էինք, անկեղծանում :)
- Ո՞րն էր քո առաջին նվերն Աննային:
Արամե - Առաջինը Նոր տարվա նվերն էր, երբ մեքենայով գնում էինք, ասացի՝ բացիր այդ դարակը (բարդաչոկը), էդտեղ բան կա, վերցրու: Ասաց ի՞նչ է, ասացի՝ էդ քեզ. օծանելիք էր :) Շատ ուրախացավ ու երբ ինձ համբուրեց՝ թուշս (այս բառը երկուսով միաժամանակ ասացին- հեղ.), ինձ համար դա շատ անսպասելի էր, մինչև հիմա հիշում եմ այդ պահն ու տպավորությունը:
- Աննա, իսկ քո առաջին նվերն ի՞նչ է եղել և ե՞րբ:
Աննա - Փետրվարի 14-ին փափուկ խաղալիք՝ արջուկ էի նվիրել, շատ ջղայնացավ ինձ վրա (ծիծաղում են-հեղ.):
Արամե - Բայց մինչև հիմա մահճակալիս կողքին դրված է:
- Արամե, շատ աղջիկներ էին երազում հայտնվել կողքիդ: Ինչո՞վ Աննան գրավեց ուշադրությունդ:
Աննա - Ինձ էլ է հետաքրքիր :)
Արամե - Երբ ինձ հարցնում էին՝ ինչպիսի՞ աղջիկ պետք է լինի կողքիդ, միշտ պատասխանում էի, որ ինձ մոտ տպավորություն է, որ ես իրեն տեսնելու եմ ու ճանաչեմ: Ես իրեն տեսա ու ճանաչեցի: Չեմ կարող հստակ ասել՝ ինչ և ինչպես գրավեց, ես սիրահարվեցի Աննային և վերջ: Չեմ կարող ասել՝ ինչու, միաժամանակ կարող եմ հազարավոր «պատճառներ» ասել:

- Ի՞նչը քեզ ստիպեց փնտրել նրան:
Արամե - Սիրտս ուրիշ կերպ էր խփում, այդ զգացմունքն ինձ մոտ շատ վաղուց չէր եղել:
Աննա - Եղե՞լ էր (կատակով զայրացավ Աննան-հեղ.):
Արամե - Բնականաբար, ամեն մարդ կյանքի ընթացքում սիրահարվում է և ինչ-որ բան փոխվում է՝ լինի փոքր, թե մեծ տարիքում:
Սակայն այդ զգացողությունը, որ հասուն տարիքում ամեն վայրկյան ուզում ես հնարավորինս շուտ հանդիպել այդ մարդուն և ասել սրտիդ խոսքերը, ինձ ստիպեց նույնիսկ բնավորությանս դեմ գնալ: Երբեք առաջին քայլը ես չեմ արել, միշտ ամաչել եմ, քաշվել, բայց այս անգամ աչքերս փակեցի ու գնացի առաջ՝ նախապես իմանալով, որ լինելու է էնպես, ինչպես հիմա է:
- Աննա, Արամեի երկրպագուհիների խեթ-խեթ հայացքները զգացե՞լ ես քեզ վրա :)
Աննա - Այո, բայց ոչ միայն դա, նաև բարի հայացքներն եմ զգացել:
Արամե - Իմ երկրպագուներն Աննային սիրում են: Անկեղծ ասած, դա ինձ համար շատ զարմանալի և հաճելի էր: Այս տարիների ընթացքում միշտ շատ բացասական կարծիքներ եմ լսել նրանց մասին, ում հետ փորձել են կապել ինձ, բայց Աննային սիրեցին, նույնիսկ մեկ-մեկ ավելի շատ ուզում են Աննայի հետ հանդիպել, քան իմ:) Աննան ոչինչ չանելով ունեցավ երկրպագուների մեծ բանակ, ոչ թե մեզ պես' տարիներով աշխատում ենք (երկուսն էլ սկսեցին ծիծաղել):
Աննա - Բաաա՜, սովորի :)
- Արամե, նախորդ տարի մենահամերգդ մեծ աղմուկ բարձրացրեց: Կարծիք կա, որ Աննայի հայտնվելուց հետո երկրպագուներիդ բանակը նվազել է: Այնուամենայնիվ, նրանք մեզ մշտապես դիմում են՝ խնդրելով անդրադառնալ քո և Աննայի սիրո պատմությանը: Ի՞նչ ես կարծում, երկրպագուներիդ թիվն իրոք նվազե՞լ է:
Արամե - Ընդհանրապես չեմ զգում. եթե նույնիսկ բանակը նվազի, պատճառն Աննան չի լինի: Ես պատճառն իմ մեջ կփնտրեմ, որովհետև միակ պատճառը ես կարող եմ լինել, եթե ինչ-որ բանով չգոհացնեմ և հետաքրքիր չլինեմ: Ինձ համար շատ հաճելի և զարմանալի է, որ Աննային իսկապես սիրում են: Ինչ վերաբերում է մենահամերգին՝ դա ընդամենը մի քանի հոգու անպարտաճանաչ աշխատանքի պատճառով էր: Կլինի ժամանակ, կլինի ևս մի մենահամերգ, որը շատ յուղոտ կետ կդնի այդ պատմության վրա ու կապացուցվի, որ ոչինչ չի փոխվել:
- Ի դեպ, Աննան մի երգ ձայնագրեց և վերջ: Թույլ չե՞ս տալիս, որ երգի:
Արամե - Խնդիրն այն չէ, որ թույլ չեմ տալիս: Եթե զգամ, որ դրա կարիքը շատ կա, ինձ համար մեծ պատմություն չէ ստեղծել երգ, տեսահոլովակ… Գուցե շուտով մի բան անենք, բայց ինքը գիտի իմ կարծիքը: Հարցն այն չէ, որ ես վատ եմ վերաբերվում դրան, չեմ ուզում վիրավորել մեր երգչուհիներին, ուղղակի չեմ կարծում, որ մեր դեպքում դրա կարիքը կա: Եթե Աննայի ցանկությունը շատ մեծ է, չի նշանակում, որ պետք է դա անել (ծիծաղում են,- հեղ.): Երբ պահը հասունանա, մի գեղեցիկ բան կստեղծենք:
- Շատերը սպասում են Ձեր զուգերգին: Նախատեսո՞ւմ եք միասին երգել:
Արամե - Չէ, որովհետև շատ «բանալնի» է… Եթե միասին ենք, երկուսս էլ երգում ենք, ուրեմն պիտի զուգերգ ունենանք: Ես չեմ ուզում այդպես լինի: Աննան թող առանձին անհատականություն լինի, ես՝ առանձին: Միգուցե երբևէ դա լինի, բայց մոտ ապագայում չենք ծրագրում:
- Առհասարակ խի՞ստ ես:
Արամե - Այո:
- Ո՞ր հարցերում:
Արամե - Ցանկացած:

- «Փորձության» հարցերում Արամեն նշեց, որ իր խստությունն է քեզ նյարդայնացնում: Հե՞շտ ես հարմարվում:
Աննա - Նյարդայնացնելը կոպիտ է ասված, քանի որ երբ մարդուն սիրում ես, ինքնըստինքյան հարմարվում ես:
Արամե - Մերսի :) Տպավորություն է, որ ես գել ու գազան եմ, դու էլ ինձ հարմարվում ես:
Աննա - Բայց, դու էիր դա նշել :)
- Խանդը ձեր հարաբերութուններում ի՞նչ տեղ է գրավում:
Արամե - Համարյա առաջին հորիզոնականներում է (ծիծաղում է- հեղ.): Ես խանդոտ եմ, ինձ առիթ պետք չէ տալ, որ խանդեմ, ես կարող եմ առանց առիթի էլ խանդել, Աննան էլ է խանդոտ, բայց ավելի կոնկրետ:
- Դրա պատճառով հաճա՞խ եք վիճում: Ընդհանրապես, շա՞տ եք վիճում:
Արամե - Չէ, մենք շատ չենք խորանում: Հաճախ դա նույնիսկ կատակի բնույթ է կրում:
Մեզ մոտ շրջաններով է. հնարավոր է՝ սկսենք վիճել ու ամեն օր վիճենք կամ էլ ամիսներով մոռանում ենք, որ կարող ենք վիճել: Հիմա, օրինակ, «խախանդ» շրջան է :)
- Ի՞նչը կարող է ձեզ համար վեճի առիթ դառնալ:
Արամե - Չեմ սիրում, երբ ինչ-որ բան եմ ասում, ինքն էլ է ասում: Կապ չունի՝ ճի՞շտ է, թե՞ սխալ, բայց այդ պահին, որ ես նյարդայնացած եմ ու մի բան եմ ասում, ինձ պետք է լսել, ոչ թե պատասխանել: Այլապես դա կարող է շատ երկար տևել ու անիմաստ լրջանալ:
- Ամենաերկար վեճն ինչքա՞ն է տևել:
Աննա - Մի օր:
- Վեճից հետո ո՞վ է առաջին քայլն անում:
Արամե - Աննան (երկուսն էլ ծիծաղում են- հեղ.):
Աննա - sms-ները :)
Արամե - Երկուսս էլ շատ ենք ուզում այդ քայլն անել, ուղղակի մի քիչ ձգում ենք :) Ես ասել եմ, եթե մի օրից ավել դու քո մասին չտեղեկացնես ինձ, համարի, որ վերջ:
- Աննա, կա՞ն բնավորության գծեր, որոնց սովորել ես և հիմա այլ կերպ ես քեզ պահում, օրինակ' գիտես' զայրանալու է, այդ պահին լռում ես, հանգստանում է, հետո ես ասում:
Աննա - Չէ, ես ասում եմ, ինքն էլ միշտ ասում է՝ գոնե հիմա մի ասա, հետո կասես :)
- Ձեր բնավորության ո՞ր գծերն են օգնում իրար ավելի լավ հասկանալու համար:
Արամե - Մեզ շատ հաճախ օգնում և փրկում է այն, որ մենք իրար շատ-շատ, չափից շատ ենք սիրում և հասկանում ենք, որ չենք կարող վերջին խոսքով իրար նեղացնել: Իրականում մենք շատ տարբեր ենք:
- Այդ դեպքում, որո՞նք են խանգարում:
Արամե - Ես բնավորությամբ լիդեր եմ հարաբերությունների մեջ, չեմ հանդուրժի, որ կողակիցս ինձանից ուժեղ լինի: Երբ Աննան փորձում է ինձանից ուժեղ լինել, դա իրեն խանգարում է :)
- Կարծիք կա, որ իրար սիրող մարդիկ ժամանակի ընթացքում նմանվում են: Դուք նմանվե՞լ եք:
Արամե - Վաղուց: Ես կարող եմ ընդհանրապես ոչինչ չասել, բայց Աննան հասկանա՝ ինչ եմ ուզում ասել, ինչ եմ զգում, ու ինքն էդ պահին ինչ պետք է անի:
Աննա - Նույնիսկ այս հարցազրույցի ընթացքում քանի անգամ պատահեց, որ միաժամանակ նույն բանն ասացինք:
Արամե - Մենք իրար զգում ենք, ու արդեն' երկար ժամանակ:

- Հարաբերությունների ո՞ր փուլից սկսեցիք իրար զգալ:
Աննա - Չսկսված: Նույնիսկ այն ժամանակ, որ միասին չէինք, նայում էի հեռախոսին ու ասում՝ դե զանգի, ու հենց այդ պահին զանգում էր, հեռախոսը վերցնում էի ու ծիծաղում: Հարցնում էր՝ ի՞նչ է եղել, չէի ասում, ինքն էլ կատակում էր ու ասում' լավ հենց մտերմանանք իրար հետ, կպատմես: Շատ էր էդպես լինում:
- Ինչպե՞ս կբնութագրես Աննային մի քանի բառով:
Արամե - Գեղեցիկ, հումորով, ինձ շատ սիրող… ինքը լավ մարդ է, իսկ դա իր մեջ շատ բան է ներառում:
- Աննա, իսկ դու ինչպե՞ս կբնորոշես Արամեին:
Աննա - Շատ բարի, հումորով և ինձ շատ սիրող:
- Կարծիք կա, որ Արամեն քչախոս է, բնավորությամբ՝ հանգիստ: Դու բավականին ակտիվ ես, բախվե՞լ ես Արամեի քչախոսությանը:
Աննա - Ես չէի ասի, որ Արամեն քչախոս է, այսինքն նայած՝ որտեղ և ում հետ: Ինձ հետ միշտ շատ է խոսում. առաջին օրվանից այնպիսի հումորներ էր անում, զարմանում էի :)
- Հաճա՞խ եք իրար անակնկալներ մատուցում: Սովորաբար դրանք ի՞նչ տեսքով են լինում:
Արամե - Ես չեմ սիրում անկանկալներ:
Աննա - Ես էլ սիրում եմ անակնկալներ :)
Արամե - Սիրում է, բայց ես չեմ կարող այդքան անակնկալներ մատուցել: Հաճելի անակնկալներ չգիտեմ, բայց հաճելի պահեր միասին հաճախ ենք ապրում՝ ամեն օր մի քանի անգամ:
- Արամե, փաստորեն հարաբերություններում ամեն ինչ էնպես է լինում, ինչպես դո՞ւ ես ուզում:
Արամե - Չէ, չեմ ուզում այդպիսի տպավորություն ստեղծվի: Աննան միանշանակ ազատ է իր արարքներում, պարզապես ես՝ որպես իր կողքի մարդ, պետք է տեղյակ լինեմ: Չեմ կարծում, որ դա վատ է:
- Օրվա ընթացքում որքա՞ն ժամանակ եք միասին անցկացնում:
Արամե - Օրվա կեսից շատը: Եթե երկրում չեմ լինում, չենք տեսնում իրար, սկայպով ենք շատ խոսում: Ընկերներս արդեն ձեռք են առնում, ուր գնում ենք, հարցնում եմ՝ Wi Fi ունե՞ք:
- Որտե՞ղ և ինչպե՞ս եք անցկացնում այդ ժամանակը:
Արամե - Երբ կարիք կա, ժամանակն անպայման օգտագործում ենք գնումներ անելու համար: Համով հաց ենք ուտում, որովհետև մենք սիրում ենք ուտել :) Երբեմն տանն ենք լինում, մեքենայով ենք հաճախ «զբոսնում»:
- Ի՞նչ է փոխվել ձեր կյանքում իրար հանդիպելուց հետո:
Աննա - Ամեն ինչ:
Արամե - Շատ բան, ինձ մոտ պատասխանատվությունն է ավելացել կոնկրետ մարդու նկատմամբ: Այն ժամանակ ես ազատ էի իմ գործողություններում, հիմա կա մարդ, ում ներկայությունն ու ցանկությունները պիտի հաշվի առնեմ:
Աննա - Փոխվել է հաջորդ օրվան սպասելու իմաստը, որովհետև կյանքումս կա մի շատ կարևոր մարդ, և երբ օրն ավարտվում է, մտածում եմ՝ երբ պիտի շուտ լուսանա, որ հանդիպենք:
- Ծնողների հետ հանդիպում եղե՞լ է:
Արամե - Այո, իհարկե:
Աննա - Երկու տարի առաջ:
Արամե - Ես շատ վաղուց եմ շփվում նրա մայրիկի հետ, Աննան էլ՝ ծնողներիս: Երևի մեր հանդիպումից երկու ամիս անց:

- Որպես հարս և փեսա ներկայանալիս հուզվա՞ծ էիք:
Աննա - Շա՜տ:
Արամե - Ես՝ չէ, ես ավելի հուզված էի, երբ Աննային ներկայացրեցի ծնողներիս:
- Շատերն արդեն սպասում են ձեր հարաբերությունների պաշտոնական հանգուցալուծմանը: Հնարավո՞ր է 2013-ին նշանադրություն կամ ամուսնություն լինի:
Արամե - Ոչ թե հնարավոր է, այլ երևի այդպես էլ կլինի: Մենք ծրագրեր ունեինք մինչև Նոր տարի, բայց ես շատ բացակայեցի երկրից, վերադարձա, հիմա էլ ծնողներս և Աննայի հայրն են բացակայում (Ի դեպ, հարցազրույցից հետո զույգն արդեն նշանադրվել է- հեղ):
Աննա - Բայց, կարծում եմ, նոր տարում ավելի լավ կլինի ամուսնանալը :)
- Իսկ ո՞ր ամսին եք նախատեսում ամուսնանալ:
Արամե - Կարծում եմ՝ եթե ոչ առաջին, ապա երկրորդ ամսին: Ճիշտն ասած, դա հիմա նոր թեմա է մեզ համար, քանի որ չեմ ուզում հարսանիք լինի, բայց Աննան ուզում է: Տեսնենք՝ ում ցանկությունն է ավելի մեծ: Իհարկե, կընտրենք այն տարբերակը, որ երկուսիս համար էլ ցանկալի լինի:
Ես հարսանիք չեմ ուզում, որովհետև ունեմ ընկերական մեծ շրջապատ, շատ բարեկամներ և հարազատներ, որոնց մի տեղ հավաքելը շատ բարդ կլինի, փորձում եմ դա բացատրել Աննային. նա էլ ասում է՝ ավելի լավ :)
- Փաստորեն, դու մեծ հարսանի՞ք ես ուզում:
Աննա - Այո:

Իսկ նախապատրաստական աշխատանքներ անո՞ւմ ես:
Աննա - Նախապատրաստական քայլեր չէ, բայց շատ եմ հետաքրքրվում:
Արամե - Ինձ թվում է՝ հենց Աննային ասենք՝ հարսանիք է լինելու, մի շաբաթում կպատրաստվի. այդքան տեղեկացված է արդեն :)
Աննա - Հա, նկարներ եմ նայում, ձևավորումը պատկերացնում:
- Հարսանեկան զգեստի տարբերակներ ունե՞ս:
Աննա - Կարող է այսօր մի զգեստ տեսնեմ, դուրս գա, հաջորդ օրը մեկ ուրիշն ավելի դուրս գա, ու էդպես շարունակ: Չկա մի մոդել, որը կոնկրետ ուզում եմ: Շատ լուրջ եմ դրան վերաբերում. ուզում եմ գեղեցիկ և ճաշակով լինի: Շատ կարևորում եմ նաև մատուցումը:
- Եթե հարսանիք չլինի, պսակի արարողություն կլինի՞:
Արամե - Կարծում եմ՝ հարսանիքի իմաստը հենց այն է, որ եկեղեցում օրհնություն ստանաս: Եթե հարսանիք էլ չլինի, պսակի արարողություն, կարծում եմ, կլինի:
- Ի՞նչն է Ձեզ պահում իրար կողքի:
Արամե - Իրար սիրող մարդկանց զգացմունքներն ու միասին լինելու մեծ ցանկությունը: Մեր սերն անշահախնդիր է:
Աննա - Սերը, կապվածությունը:
- Նշեցիք, որ սերն է ամենակարևորը: Սիրո մեջ միայն զգացմունքը կարո՞ղ է շարժիչ ուժ լինել և ինչքա՞ն հեռու կարող է տանել միայն զգացմունքը:
Արամե - Զգացմունքը շատ կարևոր է, բայց ճիշտ հարց տվեցիր, զգացմունքը կարող է սկզբում շատ հզոր ուժ լինել, բայց որպեսզի մարդիկ իրար սիրեն մինչև կյանքի վերջ և իրար կողքի լինեն, պետք է լինի փոխադարձ հարգանք և դիմացինի անձը կարևորելու ունակություն: