«Ժողովուրդ». Դա ոչ թե Շիրակի մարզպետի, այլ Սերժ Սարգսյանի խայտառակ պարտությունն էր

Հայաստանի նման «Սահմանադրական» ու «ժողովրդավարական» երկիրը հերթական անգամ մեզ հիացնում է իր «օրինապաշտությամբ»:

Այսպես, ՀՀ կառավարության պաշտոնական կայքում հստակ նշված են մարզպետների գործառույթները. «Մարզպետներն իրականացնում են կառավարության տարածքային քաղաքականությունը… Մարզի տարածքում կառավարության տարածքային քաղաքականությունն իրականացնում են հետևյալ բնագավառներում՝ ֆինանսներ, քաղաքաշինություն, բնակարանային և կոմունալ տնտեսություն, տրանսպորտ և ճանապարհաշինություն, գյուղատնտեսություն, կրթություն և առողջապահություն, սոցիալական ծառայություն, մշակույթ և սպորտ..»:

Գործառույթների թվարկումը շարունակվում է, ամբողջը կարող եք կարդալ կառավարության պաշտոնական կայքում: Եվ որքան էլ կարդաք ու որոնեք, չեք կարող տեսնել գրված, թե մարզպետը պետք է ընտրությունների ժամանակ ձայներ ապահովի իշխանության թեկնածուի համար, առավել ևս չեք կարող տեսնել գրված, որ սույն առաքելությունը անհաջող իրագործելու դեպքում մարզպետը պետք է ազատվի աշխատանքից:

Այնինչ Շիրակի մարզպետ Աշոտ Գիզիրյանը երեկ իր հրաժարականի մասին դիմում է գրել, պատճառաբանելով, որ դա արել է իր կամքով և ասելով, որ ընդունել է իր պարտությունը:

Նախ դա ոչ թե Գիզիրյանի, այլ Սերժ Սարգսյանի խայտառակ պարտությունն էր, որ Շիրակի մարզում ստացավ ամենաքիչ ձայները: Եվ երկրորդը, պարտության մեղավորը հենց Ս.Սարգսյանն ու ՀՀ իշխանություններն էին, որ իրենց ապաշնորհ և կազմաքանդիչ գործունեության արդյունքում վաստակեցին միայն իրենցից ազատվել ցանկացող բնակչություն: Իսկ Ա. Գիզիրյանն ընդամենը մարզպետ էր, ով պետք է մարզպետություն աներ: Եվ կարծես թե անում էր ու վատ չէր ստացվում մոտը: Շիրակի մարզի նախորդ տարվա հաշվետվությունը կարդալով, տեսնում ենք, որ արդյունքները սարսափելի չեն: Իր նշանակման հենց առաջին իսկ օրերից Գիզիրյանը ձեռնամուխ է եղել Գյումրիի Անի թաղամասում գործող մարզային նշանակության մարզական դպրոցի չգործող լողավազանի փոխարինմանը և այդ անօգուտ տարածքը դարձրել էլ արդյունավետ:

Մեկ այլ կարևոր ձեռքբերում. Ա. Գիզիրյանը միակը դարձավ Շիրակի մարզպետներից, ով ի զորու եղավ զսպել Գյումրիի նախկին քաղաքապետ, աստվածավախ ու կրիմինալասեր Վարդան Ղուկասյանի և նրա որդու սանձարձակությունները: Հենց Ա.Գիզիրյանի օրոք գյումրեցիները ազատվեցին իրենց գլխին պատուհաս դարձած քաղաքապետից:

Գիզիրյանը, համենայն դեպս, վատ մարզպետ չի եղել, և անկախ նրանից, իր կամքով է հրաժարական տվել, թե ստիպել են, բացարձակապես անտրամաբանական է, թե ինչու իշխանության թեկնածուի ապաշնորհության պատճառով մարզպետը պետք է հրաժեշտ տա իր աշխատանքին:

Փաստորեն, մեր երկրում մարզպետներն ու քաղաքապետերը պետք է սպասարկեն իշխանության ներկայացուցիչներին, այլ ոչ թե ծառայեն պետությանն ու ժողովրդին, պետք է լինեն նեխած համակարգի հլու ստրուկ, այլ ոչ թե համայնքները կառավարելու ունակ և մասնագիտական հմտություններով օժտված մարդիկ: Իսկ թե ո՞վ պետք է մարզպետություն անի, կամ թե ի՞նչ է գրված իրավական ակտերում մարզպետների գործառույթների մասին, մի՞թե դա հետաքրքրում է փտած համակարգի առաջնորդներին և նրանց անբաժան կցորդներին:

Իսկապես որ մեր երկրում խիարը թարս է աճում: