Ռուսաստանի «մեղմ ուժի» քաղաքականության մեջ Հայաստանի դերը

Ռուսաստանի ԱԳ նախարարությունն անցած շաբաթ հրապարակել է «Ռուսաստանի Դաշնության արտաքին քաղաքականության մասին հայեցակարգ»:

Փաստաթղթում ամբողջ մի գլուխ նվիրված է հետխորհրդային տարածաշրջանում Ռուսաստանի արտաքին հարաբերություններին: Հայեցակարգում հստակ կերպով նշվում է Ռուսաստանի մտադրությունը՝ վերականգնել իր դոմինանտ դիրքերն այստեղ այն ձևով, որ գործընկերների մոտ չի կարող առաջ բերել գոհունակություն, սակայն ընդունելի կլինի. նշում է Независимая газета պարբերականը: 

Պատկերավոր ասած՝ Ռուսաստանը տարածաշրջանին նայում է լիդերի դիրքից և առաջարկում իրեն դիտարկել որպես առանցք, որը թե՛ ֆիզիկայի, թե՛ գեոքաղաքականության ուժով իրեն կձգի միջազգային իրավունքի այլ սուբյեկտների: Ընդ որում, բիրտ ուժի և ստիպողականության փոխարեն գործադրվում է մեղմ ուժի (Soft Power) քաղաքականություն, որը ներկայացնում է թույլի կամավոր կամ նույնիսկ բնական ձգողականությունը ուժեղին: 

Հոդվածում անդրադարձ է կատարվում նաև Հայաստանում վերջերս տեղի ունեցած դեպքերին՝ մասնավորապես նշելով, որ անցած շաբաթ Ռուսաստանի ստրատեգիական դաշնակից երկրում տեղի ունեցած նախագահական ընտրությունների ժամանակ, հնարավոր է, ընտրվեր ԱՄՆ-ի քաղաքացի, քաղաքական գործիչ, որն այնքան հեռու է Ռուսաստանից, որ անգամ ռուսերեն լեզու չգիտի:

Հետընտրական գործընթացներն այս պետությունում չեն վերջացել: «Գրեթե հաղթած թեկնածուն» պատրաստ է երկրում գունավոր հեղափոխություն կատարել: Ռուսաստանը կարծես պատրաստ չէ այդպիսի զարգացումների դաշնակից պետությունում, որտեղ ունի ռազմական բազա: Ինչպես նաև չի կարող պատասխանել իր կողմից առաջադրած հարցին, թե ինչպես Հայաստանում կարող էր իշխանության գալ եթե ոչ ամերիկամետ, ապա «անհասկանալի» թեկնածու:

Մոսկվան, ձևավորելով որոշակի նպատակներ և հավակնոտ առաջադրանքեր, որոնք այս կամ այն կերպ առնչվում են հարևաններին և այլ երկրների շահերին, երևում է, որ անտեսում է գործընթացները, որոնք տեղի են ունենում այդ երկրների ազգային հասարակություններում: