Նարեկ Հայկազյան. «Մարդիկ հենց այնպես չեն չարանում»

Դերասան Նարեկ Հայկազյանը հաճախ է հայտնվում էկրաններին, սակայն հազվադեպ է պատմում իր եւ իր անձնական կյանքի մասին: NEWS.am STYLE-ը փորձեց լրացնել այդ բացը:

Նարեկ, ըստ Ձեզ, ի՞նչն է ամենակարեւորը լավ դերասան դառնալու համար:

Դերասանը պետք է անընդհատ զբաղվի ինքնազարգացմամբ, լինի աշխատասեր եւ ձգտի կատարելության: Պետք է միշտ միայն առաջ նայել: Եվ, ամենակարեւորը, անկեղծ լինել սեփական անձի եւ հանդիսատեսի հետ: Բայց լավ դերասանն առաջին հերթին պետք է լավ մարդ լինի:

Իսկ ինչպիսի՞ հերոսների եք նախընտրում խաղալ. դրակա՞ն, թե՝ բացասական:

Սիրում եմ լավ, վառ կերպարներ մարմնավորել, եւ կարեւոր չէ՝ նրանք դրակա՞ն են, թե՝ բացասական: Պարզապես բացասական կերպարներն իրենց խորությունն ու հակասականությունն ունեն, որոնք դերասանը պետք է ներկայացնի հանդիսատեսին: Իսկ ես սիրում եմ այդ գործընթացը: Եթե էությամբ դրական մարդ ես, դրական հերոսի կերպար ստեղծելիս քո բնավորության որոշ գծեր ես ներդնում դրանում: Իսկ բացասական կերպարների պարագայում միշտ փնտրտուքների մեջ ես. շարժումներ, դեմքի արտահայտություն, բնավորություն… Դա ավելի դժվար, բայց ավելի հետաքրքիր է:

Պատմեք Ձեր առաջին դերի մասին: Շա՞տ էիք վախենում բեմ դուրս գալ:

Այդ ժամանակ երրորդ կուրսում էի սովորում, խաղում էի Սունդուկյանի անվան թատրոնում բեմադրվող «Ռուզան» ներկայացման մեջ: Հիշում եմ, որ շատ էի վախենում: Աղոթեցի եւ դուրս եկա դեմ: Խաղում էի սիրահարված, հայրենասեր, ըմբոստ եւ քաջ զինվորի դերում, ով հանուն սիրելի աղջկա պատրաստ է թշնամու հետ մինչեւ վերջ կռվել: Ի դեպ, Ռուզանին մարմնավորում էր կինս՝ Ծովինար Մարտիրոսյանը, չնայած այն ժամանակ դեռեւս ամուսնացած չէինք: Ես սիրահարված էի նրան, թերեւս, այդ պատճառով էլ իմ առաջին դերը ստացվեց:

Իսկ Ձեզ համար հանդիսատեսի կարծիքը կարեւո՞ր է: Շատերն այսօր այնքան չարացած են…

Իհարկե, չէ՞ որ հենց հանդիսատեսն է գնահատում դերասանին: Իսկ մարդիկ հենց այնպես չեն չարանում. չարանում են չստացված կյանքից ու էլի շատ այլ պատճառներով: Բայց, կարծում եմ, չարին էլ պետք է բարությամբ պատասխանել, այլապես ինչո՞ւ է մեզ մարդկայնություն եւ խիղճ տրված: Իսկ կյանքը բումերանգի նման է: Քո արարքներն անպայման վերադառնում են քեզ:

Հետաքրքիր միտք է: Իսկ ո՞ւմ եք համարում Ձեր ուսուցիչը:

Մորս, ով ինձ միշտ ուժ է տվել, սեր պարգեւել, դաստիարակել ու շատ այլ բաներ, որոնք խոսքերով չես փոխանցի: Կյանքի ուսուցիչս էլ հենց ինքը՝ կյանքն է, որին պետք է շատ զգույշ վերաբերվել: Իսկ ահա բեմական ուսուցիչս Վահե Շահվերդյանն է, ով դերասաններ կրթելու գործում իսկական վարպետ է:

Իսկ ո՞վ է Ձեր առաջին քննադատը:

Ծովինարը: Եթե նույնիսկ ոչինչ էլ չասի, ես ամեն ինչ հասկանում են նրա դեմքի արտահայտությունից:

Ձեր որդուն՝ Անրիին, հասցնո՞ւմ եք ժամանակ տրամադրել:

Իհարկե: Գրեթե միշտ նա ինձ հետ է, որքան էլ զբաղված կամ հոգնած լինեմ, առաջին տեղում նա է: Նրանից կարեւոր գործ այս աշխարհում չունեմ:

Դժվա՞ր է ապրել մի ընտանիքում, որտեղ ամուսինները երկուսն էլ դերասան են:

Ոչ, նույնիսկ շատ հեշտ է: Ինձ համար շատ կարեւոր է տան ջերմությունն ու հանգիստ մթնոլորտը: Ես ու Ծովինարը երբեք աշխատանքային հարցերը տուն չենք բերում, դերերն ու աշխատանքը մնում են էկրանին ու թատրոնում: Իսկ տանն ապրում ենք մեր կենցաղով, մեր Անրիով: Մի խոսքով, ավանդական հայկական ընտանիք ենք:

Իսկ Ծովինարը լա՞վ տնային տնտեսուհի է:

Հիանալի տնային տնտեսուհի, հիանալի կին, հիանալի մայր: Ես սիրում եմ համեղ ուտել, եւ նա այդ մասին հրաշալի գիտի: Այդ պատճառով նրա մոտ ամեն ինչ «գերազանց» է: Ես երբեք ձուկ չեմ սիրել ու չեմ կերել: Բայց կնոջս պատրաստած ձուկը մեկ հաճույքով եմ ուտում:

Նարեկ Հայկազյանի երջանկության գաղտնիքը…

Իմ ամենամեծ հարստությունն ընտանիքս է, տղաս, նրա ուրախ ժպիտը, նրա յուրաքանչյուր նոր շարժումը, արարքը: Եթե անգամ հնարավոր լիներ ժամանակը հետ տալ, ես նույն կերպ կապրեի, նույն ընտանիքը կստեղծեի: Այդ է իմ երջանկության գաղտնիքը եւ ուրիշ երջանկություն ինձ հարկավոր չէ: