Մկոն, Իվետան, Արչին և մյուսները` մանկապարտեզում

Բոլորս էլ երևի ժպիտով ենք հիշում մեր մանկապարտեզի տարիները՝ անկախ նրանից սիրով ենք հաճախել, թե լացուկոծով :) մանկության այդ տարիներից մեր հիշողություններում հատկապես գամվել է մանկապարտեզի «մաննի կաշան» ու բորշը, հանդեսներն ու խմբի ամենաչար տղան:

Իվետա Մուկուչյան

Մինչև Գերմանիա տեղափոխվելը՝ երգչուհի Իվետան մինչև հինգ տարեկանը բնակվել է Երևանում և իր լուսանկարները, այդ թվում՝ մանկապարտեզի, պահում է էլեկտրոնային տարբերակով: Փաստորեն, ուզած պահին, աշխարհի ցանկացած կետում իր հուշերն իր հետ են: «Հաճախել եմ Զաքյան փողոցի հարևանությամբ գտնվող մանկապարտեզը: Հիշողությանս մեջ ամենաշատը տպավորվել է մեր խմբի Էրիկը, ով միշտ ինձ համար խաղալիք կամ կոնֆետ էր բերում: Հիշում եմ, որ շատ հանգիստ երեխա էի, ու եթե անգամ անկյուն էլ կանգնեցնում էին, խելոք ենթարկվում էի. քմահաճույքներս 18-ից հետո սկսվեցին :)»,- անկեղծացավ Իվետան:

Մինչ մյուս երեխաներն իրենց հետ տիկնիկ կամ կոնֆետ են տարել մանկապարտեզ, Իվետան ամեն օր հետը «բայան»՝ մայրիկի սպիտակ գիշերանոցն է տարել: Ըստ երգչուհու՝ մինչև հիմա էլ շփվում է մանկապարտեզի իր ընկերների հետ, որոնցից մեկը Փարիզում է բնակվում, մյուսը՝ Լոնդոնում:

 

Արչի

Հայտնի հաղորդավարը միանգամից խոստովանեց, որ մանկապարտեզ հաճախելու տարիներից էլ լկստված էր և միշտ ստացել է այն, ինչ ուզել է: «Մոտ 3 տարի հաճախել եմ Չարբախի թիվ 96 մանկապարտեզը: Չնայած շատ չար էի, բայց բոլորն էլ սիրում էին ինձ:

Երևի նրանից էր, որ միշտ կազմակերպչի, լիդերի դերում էի. ասենք՝ կազմակերպում էի, որ խմբով չքնենք կամ էլ փախչում էի մանկապարտեզից ու տուն գնում: Մեկ էլ հիշում եմ' մազերս էին կտրել, ինչն ինձ դուր չէր եկել. մանկապարտեզում գլխարկը օրերով գլխիցս չէի հանում»,- պատմեց Արչին:

 

Կարեն Բաբաջանյան

Պարզվում է՝ Կարենը «կյանքի անարդարությունները» ճանաչել է հենց մանկապարտեզում, որը «3-րդ մասում» էր :) «Հիշում եմ՝ մեր մանկապարտեզում բալի պատկերով պահարան, աթոռ, գծավոր աման ու նկարով գդալ ունենալը պրեստիժ էր: Դե, բալով պահարանն իմն էր, բայց մնացածի համար ստիպված պայքարում էի :) Մաննի կաշան, կաթն ու ամենը, ինչ կապված էր կաթի հետ, երբեք չեմ կերել, ու չէին էլ ստիպում: Մանկապարտեզից շատ բան եմ հիշում, ավելի շատ, քան դպրոցի 1-ին, 2-րդ դասարաններից: Հիմա էլ բոլորին հիշում եմ ու, եթե դրսում տեսնեմ, հաստատ կճանաչեմ»,- վստահեցրեց Կարենը:

Նրա խոսքերով՝ մանկապարտեզում շատ անգամ է հանդեսի գլխավոր հերոսը եղել, բայց ամենաշատը տպավորվել է Ձմեռ պապիի դերը: «Հանդեսից առաջ ասել էին, որ 3 անգամ կանչելուց հետո միայն մտնեմ դահլիճ: Ես էլ կողքի սենյակում սպասում էի իմ հերթին: Չգիտեմ' ինչով էի տարվել ու մոռացել, որ պետք է բեմ դուրս գամ: Մեկ էլ հիշում եմ, որ դաստիարակը եկավ, թե՝ այ տղա, ինչի՞ չես գալիս, մեռանք քեզ կանչելով :)»,- ժպիտով հիշեց Կարենը:

 

Մկո

Մկոն մանկապարտեզ հաճախել է Գյումրիում և կարգին տղայի նման իր հետ միշտ մեքենա է տարել մանկապարտեզ: «Շատ աշխույժ, ակտիվ էի ու մանկապարտեզից հաճախ էի փախչում՝ կա՛մ տուն էի գնում, կա՛մ գնացքի գծերի մոտ: Արդեն գիտեին՝ եթե տանը չէի, միանգամից գալիս էին կայարան:

Այդ ժամանակ մայրիկս հաճախ էր երկրից դուրս գնում և հետը միշտ խաղալիք ավտոմեքենա էր բերում, ես էլ արդեն հավաքածու ունեի ու ամեն օր դրանցից մեկը հետս տանում էի մանկապարտեզ: Ընդհանրապես մինչև 10-րդ դասարան շատ պարփակված եմ եղել, բայց խմբի ընկերներիս հետ մինչև հիմա էլ մոտ եմ ու հաճախ ենք հանդիպում»,- ասաց Մկոն:

 

Դեր Հովա

Դեր Հովան մանկապարտեզ հաճախել է Կանադայում և, չնայած այդ տարիներից լուսանկար չուներ, բայց շատ լավ է հիշում այդ ժամանակը: Նա պատմեց, որ իրեն բախտ է վիճակվել հաճախել այնպիսի մանկապարտեզ, որտեղ կենդանիներ են եղել՝ նապաստակներ, օձեր ու թռչուններ: Դեր Հովան նշեց, որ մանկապարտեզից երբեք չի ուշացել, որովհետև ամեն առավոտ մայրիկին միացել է նաև իրենց թութակը և բարձր ձայնով կրկնել մայրիկի հորդորները: «Հաճախել եմ Կանադայի Տորոնտո քաղաքի Արփի Մերասի հայալեզու մանկապարտեզը, որտեղ ամենաշատը ուշադրություն էին դարձնում մշակութային և ազգային դաստիարակությանը: Մեզ մոտ անգամ բեմադրություններ էր անում Արմեն Խանդիկյանը, իսկ պարի դասեր էր տալիս լեգենդար Ազատ Ղարիբյանը: Մասնակցում էի բեմադրվող բոլոր ներկայացումներին, և թող անհամեստ չթվա, միշտ գլխավոր դերեր էի ունենում: Հարազատներս նույնիսկ վստահ էին, որ թատերական գծով եմ շարունակելու»,- նշեց երգահանը:

Ըստ Դեր Հովայի՝ ծնողները հիմա էլ են զարմանում, թե որքան է այժմ փոխվել: «Շատ աշխույժ երեխա էի, բայց՝ ոչ չար: Աշխուժության պատճառով ցերեկները չէի քնում, իսկ ամենասիրածս զբաղմունքը սառնարանների վրա բարձրանալն էր ու կապ չուներ՝ որտեղ եմ կամ ում տանը»,- նշեց նա:

 

«Ե՞ս Yes!» ամսագիր, արխիվ