Լինել նորաձև՝ առանց մեծ գումարներ ծախսելու. Գևորգ Շադոյան

Սաուդյան Արաբիայի իշխանուհու համար օժիտի պատվեր ամեն օր չէ, որ անգամ Ջանֆրանկո Ֆերեն կստանա :) Իսկ ահա մեր հայրենակից Գևորգ Շադոյանը ոչ միայն արաբ իշխանուհու ամուսնական օժիտի պատվերն է կատարել, այլև ավստրիաբնակ Հենրի Մաքսոյի հետ է համագործակցել: 20-ից ավելի հավաքածուների հեղինակ, հալեպցի մոդելավորող Գևորգ Շադոյանի հագուստներում զուգակցված են ժամանակակից ու հին հայկական տարազի տարրերը:

Կարդա ու պարզիր Գևորգ Շադոյանի հետ հարցազրույցի մանրամասները:

Գևորգը մասնագիտացած է հիմնականում հարսանեկան հագուստների արտադրության մեջ, 2002-ից ժամանակ առ ժամանակ ցուցադրություններ է կազմակերպում նաև այստեղ՝ հայրենիքում: Նրա համոզմամբ՝ հայկական կարպետի նախշերը կարող են նոր շունչ ու գրավչություն հաղորդել անգամ ջինսին:

Գևորգը բազմաթիվ ցուցադրություններ է ունեցել ինչպես Հայաստանում, այնպես էլ ԱՄՆ-ում, Հոնգ Կոնգում, Ավստրալիայում, Մոսկվայում, Ուկրաինայում, Սիրիայում և Լիբանանում: Հենրի Մաքսոյի պատվերով ստեղծվել են մեծ չափսի ջինսե տաբատներ, ինքնատիպ զգեստներ, որոնք, հեղինակի խոսքով, հարուստ էին «ամեն տեսակի զիզի-բիզի» բաներով ու հատուկ նախատեսված էին գարեջրասերների համար:

- Շնորհակալություն, որ համաձայնեցիք պատասխանել մեր հարցերին: Ինչո՞վ եք այս պահին զբաղված:

- Հիմնականում զբաղված եմ իմ նոր՝ 2010թ. հավաքածուի պատրաստմամբ: Բացի այդ, դասավանդում եմ Հալեպի ամերիկյան դպրոցում (National School of Aleppo), իրականացնում եմ նաև նույն դպրոցի ներքին հարդարման դիզայնը, ինչպես նաև ACCAD ինստիտուտում դասավանդում եմ նկարչություն, ինտերյերի, գրաֆիկայի, տեքստիլի և նորաձևության դիզայն:

- Այսօր արդեն կայացած մոդելագործն ինչպե՞ս սկսեց իր ուղին այս ասպարեզում, գուցե ինչ-որ մե՞կը նպաստեց դրան:

- Այս ասպարեզում առաջին քայլերս սկսել եմ հայրիկիս օգնությամբ, ով Հալեպում տղամարդու հագուստի հայտնի դերձակ էր: Երկու տարի նրա մոտ ուսումնասիրեցի ձևագիտության հիմունքները, հետո մեկնեցի Լիբանան, որտեղ սկսեցի սովորել “College Artistique de la mode moderne” ֆրանսիական քոլեջում: Երեք տարի ուսանելուց հետո ստացա դիզայներ-դերձակի որակավորում, այնուհետև եկա Երևան, ընդունվեցի Գեղարվեստի պետական ակադեմիայի տեքստիլ-մոդելավորման բաժին, ուր սկսեցի մեծ սիրով ուսումնասիրել հայկական տարազների, նախշերի և տեքստիլի նրբությունները: Այսպես սկսվեց իմ գործունեությունը, ինչն անընդհատ կատարելագործում եմ:

- Ձեր հավաքածուները տարատեսակ ոճերի խառնուրդ են, ընդհանուր առմամբ ի՞նչպես կբնութագրեք Ձեր հագուստներն ու հարդարման պարագաները:

- Քանի որ սկզբնական շրջանում ուսումս ստացել եմ արևելյան երկրում, ինչպես նաև Լիբանանի հայտնի մոդելավորողների մոտ, այդ պատճառով սկզբնական հավաքածուներումս գերակշռում էր արևելյան ոճը: Այն ավելի հաստատուն դարձավ, երբ մեկնեցի Սաուդյան Արաբիա, ուր պատրաստեցի իշխանուհու օժիտը. այն բաղկացած էր տիպիկ արևելյան 40 հագուստներից: Հայաստան գալուց հետո արևելյան ոճի հետ մեկտեղ հագուստներիս մեջ ներմուծեցի հայկական տարազի ձևվածքները, գույները, զարդանախշերը՝ ստեղծելով ժամանակակից ոճ, որ բնորոշում էր իմ ձեռագիրը:

- Ի՞նչ ուղվածության են հավաքածուները, ո՞րն է դրանց «կարմիր թելը»:

- Ես պարզապես կնախընտրեմ թվարկել իմ հավաքածուներն ու տալ նրանց բոնորոշումները. «Ժամանակակից հայկական հարսանիք» հավաքածուս բաղկացած էր հարսնաքույրերի, ազապ բաշիների, փեսայի եղբոր, քավորի և քավորակնոջ, պապիկի և մամիկի, հարսի և փեսայի հագուստներից, իսկ հիմքում ընտանիքի միասնության գաղափարն էր: «Ոսկե Աշունը» ինձ համար Հայաստանի ամենից ոգեշնչող եղանակից ծնված արդյունքն է, իսկ «Հայկական մետաքսի ճանապարհի» մեջ օգտագործել եմ Ղարաբաղից բերված անմշակ մետաքսը, որի վրա ձեռքով նկարել եմ տարբեր պատկերներ: «Հայկական տարազներն այսօր» հավաքածուն կազմված է հայ կնոջ և տղամարդու տարազի մի քանի օրինակից: Եվ դեռ շարունակում եմ համալրել հավաքածուներիս շարքը:

- Շատ հայտնի դիզայներներ աշխատում են անվանիների հետ. կա՞ն այդպիսիք, ում հետ աշխատում եք:

- Հայաստանում հիմնականում աշխատում եմ ճանաչվածների ու երգիչ-երգչուհիների հետ: Վաղուց աշխատում եմ Արտո Թունջբոյաջյանի, Armenian Navy Band-ի, Ալլա Լևոնյանի, Անդրեի, «Կատուներ» ջազ բենդի, «Նանե» պարային խմբի, Պարի պետական անսամբլի, իսկ արտասահմանցիներից կնշեմ վենեսուելացի Solo Flautist’ Pedro Eustache-ին և Փարիզից՝ Navasart Ensamble-ին:

- Երբ տեսնում եք դիզայներական առումով հաջողված հագուստ, ի՞նչ եք զգում, մասնագիտական խանդ ունե՞ք:

- Նման խնդիր երբևէ չի եղել: Կասեմ՝ հալալ լինի այս ստեղծագործողին, իսկ ստեղծագործական խանդը խթան է ինձ համար: Երբ լավ հավաքածու եմ տեսնում, ավելի մեծ եռանդով եմ աշխատում, որ հաջորդ հավաքածուս ավելի կատարյալ ու յուրահատուկ լինի: Սա մարդու պայքարի բնազդն է:

- Արտասահմանցի հայտնի մոդելագործներից ո՞ւմ արվեստանոցում կցանկանայիք կատարելագործվել:

- Շատ կցանկանայի փորձառություն ձեռք բերել John Galliano-ի և Slava Zaytsev-ի արվեստանոցում:

- Եթե անվանիները կամ շարքային մարդիկ հագուստի միջոցով ցանկանում են փոփոխել արտաքին տեսքը, ոճը, ապա ինչի՞ց պետք է սկսեն:

- Ամենից նուրբ ոճն ընտրելիս էլ կարող ես սխալվել, քանի որ գույնի սխալ ընտրություն ես կատարել: Շատ մեծ դեր է խաղում գույնի ճիշտ համադրումը արտաքին տվյալների հետ, կարևոր է նաև հագուստի կտորի ընտրությունը: Ամենից կարևորը՝ իմանալ, թե ինչպես կառուցվածքին հատուկ հագուստ ընտրել ու ընդգծել նրբագեղությունը:

- Հնարավո՞ր է լինել նորաձև, առանց մեծ գումարներ ծախսելու:

- Իհարկե, հնարավոր է: Ինչպես նշեցի՝ կարևորը, թե հագուստն ընտրելիս ինչի հետ են այն համադրում, արդյոք այն համապատասխա՞ն է կազմվածքին կամ ի՞նչ գույնի է... Այս ամենը պետք է մշտապես գեղեցկացնել ինքնատիպ աքսեսուարներով:

- Ի դեպ, ֆինանսատնտեսական ճգնաժամն ի՞նչ ազդեցություն ունեցավ Ձեր բիզնեսի կամ արտասահմանյան ցուցադրությունների վրա:

- Գրեթե բոլոր բիզնեսների վրա էլ ճգնաժամն իր ազդեցությունը թողել է: Միշտ փորձում եմ գտնել տարբեր ելքեր, որպեսզի ինձ վրա չզգամ այդ ազդեցությունը. օրինակ՝ ընդունում եմ պարային խմբերի համար բեմական տարազներ կարելու մեծաքանակ պատվերներ, տարբեր տեսակի T-shirts, պատրաստում եմ աքսեսուարներ, բացիկներ, հուշանվերներ...

- Ի՞նչն է խանգարում հիմնովին գալ Երևան և ստեղծագործել այստեղ:

- Միշտ ցանկանում եմ տեղափոխվել ու ստեղծագործել Երևանում, ընտանիք կազմել, բայց երբ գալիս եմ, հասկանում եմ, որ դեռ ժամանակը չէ. առաջին՝ Հայաստանը, դժբախտաբար, նորաձևության երկիր չէ՝ չնայած կան շատ հայ դիզայներներ, որոնց աշխատանքները հավանում եմ: Երկրորդ՝ որոշ խավերի կողմից հայ դիզայների գործը չի գնահատվում և չի ընդունվում: Հայաստանում դեռ կարևոր չէ, որ հագուստը գեղեցիկ կամ ճաշակով լինի, կարևորը՝ հայտնի ֆիրմայի ու նաև թանկ լինի: Բացի այդ, նույն մարդիկ կարծում են, թե հայ դիզայներներն իրենց համար թույլ ստեղծագործողներ են, ինչը ցավալի է: Բայց վերադառնալու ցանկությունս մեծ է:

«Ե՞ս Yes!» ամսագիր, արխիվ