Հայ ճանաչվածների առաջին սերերը

Առաջին սերը, ինչպես որ հացը,

Ի՜նչ էլ որ անես՝ միշտ կուտ է գնում... Սևակ:

Մեծն բանաստեղծն իրավացի է, չէ՞ որ առաջին սերն այն տարիքում է լինում, երբ կյանքից ամենաքիչն ես հասկանում, ու կյանքի դժվարին դպրոցն անցած չես լինում: Սակայն որքան էլ մեծ է եղել ցավն ու կորուստը չստացված սիրո դեպքում, այդուամենայնիվ առաջին սիրո հուշերը թերևս ամենաերջանիկ ակնթարթներից են բոլորիս կյանքում: Ձեզ ենք ներկայացնում հայ հայտնիներից մի քանիսի առաջին սիրո պատմությունները, որոնցով նրանք կիսվել են slaq.am-ի հետ:

Հաղորդավարուհի Դինա Ակոպովնա- Իմ առաջին սերն, այն էլ լուրջ եղել է 17 տարեկանում և դարձել ճակատագրական: Հանուն այդ սիրո ես թողեցի ամեն ինչ, կարիերաս, պարարվեստս: 18 տարեկանում ամուսնացա ու ունեցա աղջիկ: Այդ սերն էլ եղավ առաջինն ու վերջինը: Ես երբեք այդպես չեմ սիրել այս բոլոր տարիների ընթացքում: Իսկ այդ սերը վայելեցի 1 տարի 4 ամիս: Սեր, որ կար, իսկ հիմա դարձել է հիշողություն: Հիմա երջանիկ եմ, որ ունեմ սիրո պտուղը՝ աղջկաս:

Դերասանուհի Մարի Սանթրոսյան- Երբ առաջին անգամ սիրահարվեցի, 17 տարեկան էի: Նա մեր հարևանի տղան էր: Նա պայքարում էր բոլորի դեմ, հիմա երբ հիշում եմ, ծիծաղում եմ ու հասկանում, որ դա էլ իր հետաքրքրությունն ուներ: Դա, սակայն, շատ կարճ տևեց: Ու հիմա ես այդ հուշերը շատ լավ եմ հիշում, ու գտնում եմ, որ պետք չի թշնամանալ մեկի հանդեպ, ում ժամանակին սիրել ես: Քանի որ անկախ ամեն ինչից այդ ժամանակահատվածում սիրել ես, սրտի թրթիռով սպասել զանգերի: Իսկ ավելի լուրջ սիրահարվեցի 25 տարեկանում: Մենք մտերիմ ընկերներ էինք ու հանկարծ նա խոստովանեց, որ սիրահարված է ինձ: Այդ օրը իմ ծննդյան օրն էր, գնացինք միասին նշելու: Այդ օրն էլ հենց անակնկալ կերպով ինձ մատանի նվիրեց…հանգամանքներից ելնելով՝ մենք բաժանվեցինք, բայց կարևորը այն է, որ զույգերը պետք է միշտ լավը հիշեն, չէ՞ որ այդ ժամանակ նա ամենալավն էր, հետո ինչ որ բաժանվել ենք:

Դերասանուհի Նաիրա Մովսիսյան- Իմ առաջին սերը եղել է դպրոցական տարիներից, մինչ 20 տարեկան։ Դա իմ առաջին և կարծում եմ նախավերջին սերն էր։ Դա սեր էր առաջին հայացքից։ Մենք սովորում էինք 9–րդ դասարանում, իսկ նա՝ 10–րդ։ Սկզբից, իհարկե, պետք էր մերժել, մանավանդ, այն ժամանակ դեռ հարգանք կար աղջիկ–տղա հարաբերություններում, ավելի զուսպ էր ամեն բան, քան այսօր։ Հիշում եմ, առաջին անգամ էր մերժեցի, տունդարձի ճանապարհին անկախ ինձանից արցունքերը գլորվում էին այտերիս վրայով....Հանդիպումներ եղել են, բայց շատ քիչ։Մի ամիս հանդիպել ենք, երեք ամիս՝ ոչ, հետո նորից հանդիպումներ, հետո կրկին ընդհատումներ։ Այդ տարիները շատ եմ կարոտում, բայց ոչ թե իրադարձությունները, այլ՝ ինձ։ Կարոտում եմ՝ սիրային վիճակները, սրտի թրթռոցով սպասելը, երբևէ չզանգելը, բայց զանգերին սրտի թրթիռով սպասելը։ Երազում եմ, որ այսօրվա երիտասարդները նման զգացում ապրեն.. և իհարկե, հարգեն միմյանց։

Դերասանուհի Նառա Դիլանյան- Ես առաջին անգամ սիրել եմ մանկապարտեզում։ Նրա անունը Ստյոպա էր։ Ես ագամ պլանավորել էի մեր հարսանիքը, որոշել էի ունենալ 10 և որ ամենահետաքրքիրն այն է, որ որոշել էի այդ երեխաներին բաժանել մեր բարեկամների մեջ։ Իսկ գիտակից կյանքում առաջին անգամ և միակ անգամ սիրել եմ իմ նշանածին՝ Հովոյին։ Մենք արդեն երկար ժամանակ է՝ միասին ենք։ Ես երջանիկ եմ, սիրված, գնահատված և որ ամենակարևորն է՝ ինձ թույլ եմ զգում, կին եմ զգում իմ տղամարդու կողքին։

Ջուս - Ինձ մոտ և մանկապարտեզում և դպրոցում միշտ եղել է միակողմանի սեր, այսինքն՝ ես սիրում էի տղային, նա ինձ՝ ոչ: Ես միշտ տառապում էի, թե ինչու տղաները ինձ չեն սիրահարվում: Ամենաառաջին սերս եղել է մանկապարտեզում: Այդ շիկահեր, կապուտաչյա տղայի անունը Սերյոժա էր: Ես ուղղակի հալվում էի, երբ տեսնում էի նրան: Մենք գնում էինք նույն Մասիվի մանկապարտեզը: Նա էլ սիրում էր մի գեշ աղջնակի և նրանք միշտ ման էին գալիս մանկապարտեզի բակում: Ես էլ կողքից նայում էի նրանց և մտածում, թե ինչպես կարելի է գրավել Սերյոժայի սիրտը: Մի անգամ մամաս գնեց Գերմանիայից բերված շատ թանկանոց գնացք խաղալիք: Այդ գնացքի վերևի հատվածում կային գունավոր, սիրուն շարիկներ, երբ գնացքը գնում էր, այդ շարիկները թռնում էին ու իջնում: Առանց այդ շարիկների գնացքը չէր շարժվում: Ու մի օր այդ գնացքը տարա ինձ հետ մանկապարտեզ: Սերյոժան տեսավ այդ գնացքը և գունավոր շարիկները, աչքերը միանգամից փայլեց և նա ինձ վրա ուշադրություն դարձրեց՝ ուղղակի հարցնելով՝ կարող է նա վերցնել այդ շարիկները: Ես ուրախանալով, որ նա իմ վրա ուշադրություն դարձրեց, ասացի՝ վերցրու, նվիրում եմ՝ գիտակցելով որ էլ երբեք իմ գնացքը չի գնա: Նա ուրախացավ, վերցրեց այդ շարիկները ու մի քանի րոպե անց նվիրեց իր սիրած աղջկան: Ինձ համար դա մեծ սթրես էր: Այդքանով էլ ավարտվեց իմ առաջին սիրո պատմությունը: Իմ սիրո այդ պատմությունը կա իմ ու Գուժի "STOP" տեսահոլովակում:

Վալերի -Աշխեն Գործունյան- Իմ առաջին սերս!!! Երբ 17 տարեկան էի, ընկերուհուս հետ գնացի կոշիկ առնելու, խանութում խոսում էինք, մոտեցավ սեփականատերը, ուզեց խոսել մեր հետ, կոմպլիմենտ արեց աչքերիս մասին և ես ասացի որ հայ եմ ծագումով, իր ընկերն էլ հայ էր, բայց ես շատ խիստ հայր ունեի և մենք գնացինք, ես իրավունք չունեի շփվելու օտարի հետ: Հետո իմ եղբայրը կարատե էր պարապում ու մի օր գնացի իրեն նայելու ու այդ նույն մարդը կարատե էր պարապում եղբորս հետ: Անունը Սմբատ էր, շատ սիրուն, բոյով սպորտով պարապող տղամարդ էր: Ես սիրահարվեցի, նա ինձնից մեծ էր 10-ը տարի: Երբ սկսվեց ինձ հետ հանդիպել, գալիս էր դասերից հետո ուղեկցելու: Մասնագիտությամբ ոսկերիչ էր, ինձ շատ սիրուն մատանիներ էր նվիրում եղբորս միջոցով, որովհետև արգելված էր ինձ մենակ դուրս գալ: Մեկ մեկ գիշերը դուրս էի գալիս իր հետ: Առաջին մարդն էր, ով ինձ տարավ պարելու, առաջին մարդն էր ու երևի վերջինը, ով ինձ տարեդարձիս օրը տարավ շատ սիրուն ռեստորան, Փարիզի բարձր շենքերի մեջ: Ըմպանակի մեջ գտա շատ սիրուն մատանի: Ռոմանտիկ ու սիրուն էր, ու ես շատ շատ սիրահարվեցի, բայց իմ ընտանիքը, իմ հայրը համաձայն չէին, որ Սմբատի հետ դուրս գամ ու լրջանան մեր հարաբերությունները: Այն ժամանակ հնչեց այն, որ ինքը ոչ թե ինձ է սիրում, այլ իմ ունեցվածքը: Ու այդ սիրուն միամիտ, իմ կողմից սերը չկարողացավ երկար շարունակվել: Բայց մինչև հիմա հիշում եմ իմ առաջին սիրուն, ով ծագումով հայ էր:

{gallery}1090{/gallery}