Էլվինա Մակարյան. Միայն մահն է անմահ

Էլվինա Մակարյանին երբևէ տեսած յուրաքանչյուրի մտապատկերում միշտ վեր կհառնի սև մազերով, երբեմն նաև շիկահեր, մուգակնոցով ու ծխախոտը ձեռքին փոքրամարմին մի էակ: Չնայած ճակատագրի դառը հեգնանքին` նա կարողանում էր չընկճվել, ստեղծագործել ու ապրել իր ընտանիքով: Ստացել է բազմաթիվ գրան պրիներ, արժանացել երգարվեստի վարպետների բարձր գնահատանքին ինչպես Հայաստանում, այնպես էլ արտերկրում:

Ադամանդի գին ունեցող նվերը

Երգել սկսել էր 12 տարեկանից և հենց այդ տարիքում էլ մասնակցել առաջին մրցույթին: Դահլիճը թնդում էր նրա կատարումներից: Ժյուրին գնահատել էրբ «5+», իսկ դպրոցի տնօրենն այդ առիթով նվիրել էր «Անդերսենի հեքիաթները» գիրքը՝ «Տնօրինությունից' հանրապետական օլիմպիադայում փայլուն հաղթանակի համար» մակագրությամբ: Հետագայում երգչուհին հաճախ ակնարկում էր այդ փոքրիկ, բայց իր համար ադամանդի արժեք ունեցող գրքի մասին:

«Առանց Էլվինայի չգաք»

Օլիմպիադայից մի քանի օր անց Մարտին Վարդազարյանն Էլվինային հրավիրում է իր ջազային նոր քառյակում երգելու: Այնուհետև մասնակցելով «Օգոնյոկ» տոնական հաղորդմանը` կատարում է ջազային հետաքրքիր մի գործ, որն էլ լսում է Ռոբերտ Ամիրխանյանը և նրան հրավիրում վոկալ-գործիքային «Կռունկ» անսամբլում երգելու:

Ավելի ուշ, Երևանի համերգային դահլիճներից մեկում փորձի ժամանակ ներկա է լինում Կոնստանտին Օրբելյանը, որ եկել էր Էլվինային Հայաստանի պետական էստրադային նվագախումբ տանելու: Բազմաթիվ հյուրախաղերի հրավերներ էր ստացվում հարևան պետություններից, և ամեն անgամ նշվում էր. «Առանց Էլվինայի չգաք»:

Ընտանեկան բարդ կյանք

Կարելի է ասել, որ լեգենդար երգչուհին չի ունեցել ընտանեկան երջանկություն: Ամուսնացել է երեք անգամ, ունեցել է որդի ու դուստր: Զառան' առաջնեկը, իր ընտանիքով ներկայումս բնակվում է Երևանում: Որդին` Ռոմիկը, կյանքից հեռացավ անժամանակ: Կյանքը դաժան հարվածներ հասցրեց Էլվինային: Սկզբում մահացավ մայրը` իր լավ ընկերը, բարեկամը, քննադատն ու երկրպագուն: Այնուհետև ինքնասպան եղավ շատ սիրելի որդին: «Երբ խոսում էինք հեռախոսով, նա միշտ ասում էր, որ այժմ իր երջանկությունը թոռներն են, որ ապրում է նրանցով, և ուրիշ ոչինչ այլևս չի ուրախացնում իրեն: Շատ ցավ կար սրտում, մեծ կարոտ` հայրենիքի, որդու... սակայն երբեք չէր տրտնջում, որքան էլ տառապանքով լի էր սիրտը»- ցավով հիշում է Էլվինա Մակարյանի մեծ երկրպագու և ընկեր Հունան Խաչատրյանը:

Արամայիս Սահակյանը` Էլվինա Մակարյանի մասին

Հաճախ եմ մտածում Էլվինա Մակարյանի մասին, հատկապես` նրա «ես»-ի մասին. Էլվինան անկրկնելի ներաշխարհ ուներ: Իմ խոսքերով երգել է «Ո՞ւր եք, տղաներ» երգը, (երաժշտությունը` Ռոբերտ Ամիրխանյանի), որով Բեռլինում մրցանակ է ստացել: Երգում էր շատ ճիշտ, ջղային: Հետո ինքը երաժշտություն գրեց և խնդրեց խոսքեր գրել «Երկրորդ սեր» անվամբ: Այս անգամ երգում էր շատ մեղմ: Շատ համարձակ էր, սրամիտ, խոսքը ճակատին ասող: Հիշում եմ, երբ ռադիոտան միջանցքում հանդիպեցի նրան և մի ընկերոջ, վերջինն էլ հեռվից նկատելով մեկ այլ ընկերոջ` ասաց, թե ապուշի մեկն է: Էլվինան էլ պատասխանեց. «Ասա ընկերդ ով է, ասեմ` դու ով ես»: Մի առիթով հարցրի` ով է իսկական ընկերը, ասաց. «Ընկերությունս դադարեցնում եմ նրա հետ, ով ուրիշ ընկերոջ մասին վատ է խոսում»:
Նախանձողներից հարվածներ շատ էր ստանում, ու մի օր էլ հարցրի` ինչպես ես, ասաց. «Ոչինչ, շատ վատ»: Կարելի է ասել, որ որքան փոքր է ազգը, այնքան մեծ է նախանձը: Նա ինքնատիպ, անկրկնելի երգչուհի էր: Որպեսզի միջակներին գովեն, փայլող մարդկանց հեռացնում են, ու իրենց թվում էր` ճիշտ են վարվում: Էլվինան միշտ ասում էր, եթե մարդուն թվում է, թե ինչպես միշտ ինքն է ճիշտ, ուրեմն' պետք է դիմի բժշկի: Տարօրինակ և միաժամանակ իմաստալից խոսքեր էր ասում: «Միայն մահն է անմահ». սա էր նրա խոսքը: Մենք միշտ կհիշենք նրա երգերն ու այդ յուրօրինակ տիկնոջը:

«Ե՞ս Yes!» ամսագիր, արխիվ