Երբեք չպետք է բավարարվել ծնողների տված 1.000 դրամով. Վահրամ Պետրոսյան

Շոու-բիզնեսի դեմքերից ընտրեցինք տարբեր հայացքներ, մտածելակերպ և ճաշակ ունեցող ներկայացուցիչների ու հետաքրքրվեցինք՝ ի՞նչ են մտածում երիտասարդության մասին: Ի՞նչ նկարագիր ունի այսօր երիտասարդությունը, նրանք մեր երկրի ապագա՞ն, շարժիչ ո՞ւժն են, թե՞ պարզապես գորշ հասարակության մի մասնիկը: Այս անգամ՝ հնարավորինս լուրջ…

Պետք Է կարողանալ գնահատել կյանքը. ՋՈՒՍ

Միշտ երիտասարդ մնալը գրեթե բոլորի երազանքն է՝ չնայած մարդիկ իրենց կյանքի ամենամեծ սխալները գործում են հենց այդ տարիքում: Երիտասարդ տարիներին ամեն ինչ ավելի հեշտ ու հասանելի է թվում: Այդ տարիքում մեզ համար անհնարին ոչինչ չկա: Երիտասարդությունն ինձ համար եռանդ, էներգիա, թարմություն, կյանք, նպատակասլացություն է խորհրդանշում: Այս ամենի հետ մեկտեղ կա նաև երիտասարդության թույլ կողմը՝ չափից դուրս զգացմունքային լինելը: Այդ տարիքում որոշումներ կայացնում ենք հիմք ընդունելով զգացմունքները, այլ ոչ առողջ բանականությունը: Խենթություններ արել եմ ոչ միայն մանկության տարիներին, այլև հիմա: Տանել չեմ կարողանում միօրինակությունը: Թե՛ կյանքս, թե՛ առօրյաս ու թե՛ կարիերաս հագեցած են խենթություններով: Ինձ ուրախություն է պարգևում այն, երբ տեսնում եմ երիտասարդների նպատակասլացության միջոցով ձեռք բերած առաջընթացը: Գուցե նրանք աշխատանքային մեծ փորձ չունեն, բայց կարողանում են նոր մոտեցումներ ցուցաբերել յուրաքանչյուր խնդրին՝ հիմք ընդունելով մեծերի փորձը: Երիտասարդները Հայաստանում կարող են շատ բանի հասնել ու փայլուն ապագա ունենալ: Պարզապես պետք է ինքնավստահություն ու նպատակասլացություն ունենալ: Ես էլ շատ դժվարություններ եմ ունեցել: Հիշում եմ՝ մի անգամ ձայնագրման ստուդիային վճարելու գումար չունեի ու վաճառեցի ոսկյա ականջօղերս: Այդ ժամանակ 15 տարեկան էի: Եվ հենց այդ երգն էլ ուսանողական մրցույթում առաջին տեղը գրավեց, բայց տխուր էի, քանի որ մայրիկիս այդ օրը վիրահատելու էին: Մրցույթից հետո միանգամից հիվանդանոց գնացի... Կարծում եմ՝ առանց դժվարությունները հաղթահարելու անհնար է բարձունքի հասնել: Դրանք պետք են նաև նրա համար, որ հետագայում գնահատես այն, ինչ ունես: Անկախ ամեն ինչից' լինեն դժվարություններ թե փորձություններ, մարդ պետք է միշտ ՀՈԳՈՎ երիտասարդ լինի:

Ինքներդ ձեզ համար ապրեք, քանի երիտասարդ եք. Վահրամ Պետրոսյան

- Ես կուզեի խոսել մեր երիտասարդության հատկապես վատ կողմերի մասին: Չեմ հավանում, երբ հիմնականում շուրջս տեսնում եմ աննպատակ ապրող, ուրիշից ծխախոտ խնդրող տղաների ու հաճախ կասկածելի ակումբներ հաճախող ու «ստից» գլամուրային աղջիկների: Չնայած ես էլ 18 տարեկանում մի բարի պտուղ չէի: Հիշում եմ՝ մի օր մերոնք ինձ տուն չթողեցին՝ գիշերը տուն չգալու և հաճախ դիսկոտեկներում հարբելու պատճառով: Հիմա մի քիչ լրջացել եմ, թեև չի նշանակում, որ ինձ այլևս երիտասարդ չեմ համարում:
Եթե կուզեք շտկվել ուրիշների սխալների վրա, երևի անիմաստ չի լինի նշել իմ մի քանի սխալները:

1. Երբեք պետք չէ սիրային հարաբերություններ ունենալ նրա հետ, ում հետ վստահ ես, որ չես ամուսնանալու. հետո խնդիրներ են ծագում՝ լացուկոծ, անիմաստ սպառնալիքներ:
2. Երբեք չպետք է բավարարվել ծնողների տված 1.000 դրամով: Պետք է փնտրել որևէ թեթև աշխատանք, թեկուզ լավ ջինս հագնելու համար:
3. Երբեք չպետք է կուլ գնալ համընդհանուր ընդունված թյուր կարծիքներին:

...Պատկերացրեք մի իրավիճակ. դիմումը ձեռքիս մեկ ժամ մեր դեկանատի դռան մոտ «ծերանալուց» հետո (այդ ընթացքում դեկանը զրուցում էր ինչ-որ մեկի հետ) ինձ բարեհաճեցին ներս թողնել: Դեկանին ասում եմ. «Ներեցեք, ռեկտորատում ասացին, որ պետք է մակագրեք այս դիմումը»: Նա դեմքի անտարբեր արտահայտությամբ նայեց ինձ ու ասաց, որ կարող եմ պատռել կամ վառել այդ դիմումը:

Երևի բոլորը գիտեն, որ դեկանի պարտավորությունների մեջ է մտնում յուրաքանչյուր դիմում ուսումնասիրելուց հետո կա՛մ այն մակագրել, կա՛մ էլ պատճառաբանելով՝ բացասական պատասխան տալ:

Այդ պահին հանկարծ հասկացա, որ հոգնել եմ ու որոշեցի գնալ Հայաստանից: Գնացի ու հանգամանքների բերումով էլ վերադարձա: Հիմա էլի ուզում եմ գնալ: Բայց դա չէ կարևորը: Ուզում եմ ասել, որ երիտասարդը երբեմն կարող է բախվել նման իրավիճակների: Ինձ պես «ներվայիններին» խորհուրդ եմ տալիս առաջին իսկ հնարավորության դեպքում արտերկիր մեկնել՝ ապրելու, աշխատելու, հետո գուցե վերադառնալու:

«Ե՞ս Yes!» ամսագիր, արխիվ