Կարեն Ջանիբեկյանը, Լուիզա Ղամբարյանը, Հարություն Մովսիսյանը` թատրոնի մասին

Մարտի 27-ին ամբողջ աշխարհում նշվում է Թատրոնի միջազգային օրը: Տոնը սահմանվել է 1961 թվականին ՅՈւՆԵՍԿՕ-ի Միջազգային թատրոնի ինստիտուտի նախաձեռնությամբ: Առաջին անգամ այն նշել են Ֆրանսիայում, ապա՝ այլ երկրներում:

Այս առիթով ArmStar.am-ը զրուցել է հայ թատրոնի դերասաններից մի քանիսի հետ, հետաքրքրվել նրանց առաջին դերերի, հաջողված կերպարների, թատրոն հաճախելու կուլտուրայի, թատրոնի խնդիրների մասին:

“Չինովնիկի դեր եմ խաղացել հորս՝ Գուրեն Ջանիբեկյանի հետ, երևի 22-23 տարեկան էի”, իր առաջին դերի մասին հիշեց ժողովրդական արտիստ Կարեն Ջանիբեկյանը:

Մեզ հետ զրույցում դերասանը մտահոգված նշեց, որ այսօր թատրոնը չունի հանդիսատեսի կուլտուրա, չունի լավ երտասարդ դերասաններ. “ Գիտեք այդպիսի հարցեր տալով դուք իմ կյանքը դարձնում եք դժոխք, լակոտներն ուզում են ղեկն իրենց ձեռքը վերցնել, էլի թող վերցնեն, բայց լավ գործեր անեն”,- հորդորեց դերասանը:

Երիտասարդ դերասան Արսեն Լևոնյանը թատրոնում իր առաջին դերը խաղացել է 4 տարեկան հասակում, պապիկի հետ՝ «Էդմունդ Քին» ներկայացման մեջ:

Արսենն իր խաղացած յուրաքանչյուր դերին քննադատաբար է մոտենում և չստացված է համարում, չնայած որ միշտ դրական արձագանքեր է ստանում: Դերասանի համար չափանիշներ են Մհեր Մկրտչյանը, Վահրամ Փափազյանը, Սոս Սարգսյանը, Գուրգեն Ջանիբեկյանը և այլ մեծություններ:

Դերասանը չմոռացավ նաև ավագ եղբորը՝ Խորեն Լևոնյանին. «Ինձ համար չափանիշ է Խորիկը (կատակով պրն. Լևոնյանը), ես նրանից շատ բան ունեմ սովորելու: Հիշում եմ, հինգ տարի առաջ խաղում էինք «Արա Գեղեցիկ և Շամիրամ», որտեղ ես մարմնավորում էի Վարուժանին, այնպես ստացվեց որ իմ մուտքից ուշացա ու շատ լավ հիշում եմ Խորիկի աչքերը, թե ոնց էին այդ պահին վրաս նայում»:

Հարություն Մովսիսյանի համար թատրոնն աշխարհի ամենահրաշալի երևույթն է, որ գոյություն ունի: Դերասանը հպարտանում է թատրոնի երիտասարդ սերունդով։ ''Նրանք շատ կարդացած են, բանիմաց, տաղանդավոր, իրենց գործը սիրող, թատրոնով ապրող, և սա չեմ ասում, որ օրիգինալ երևամ, միայն մի բան կուզեի՝ որ նրանց հետ զբաղվեին'',- ArmStar.am-ի հետ զրույցում ասաց դերասանը:

Նա համոզված է, որ եթե թատրոնի դերասանների տաղանդը գնահատվի, ապա թատրոնը հավերժ կապրի: «Գիտեք, բեմին քայլող մարդիկ, պետք է արժանի լինեն քայլելուն», ավելացրեց Հարություն Մովսիսյանը:

Առաջին դերի մասին էլ չմոռացավ. “Դպրոցական տարիներին էր, երբ 8-րդ դասարանում խաղացի «Քաջ Նազար»:

Երևանի Հրաչյա Ղափլանյանի անվան դրմամատիկական թատրոնի բեմում, տոնածառային ներկայացման մեջ, արքայադստեր դերը ստանձնեց Լուիզա Ղամբարյանը, սա դերասանուհու առաջին դերն էր: Լուիզան իր ամենահաջողված դերը համարում է ռեժիսոր Վիգեն Չալդրանյանի «Ձայն լռության կամ 6-րդ պատվիրանը» ներկայացումը, որտեղ խաղում էր Այծեմնիկի կերպարը:

Լուիզան չունի կուռքեր, իր համար կան դերասանական շատ հանճարեղ արտիստներ, որոնցից կարելի է շատ բան սովորել. «Ինձ համար ինտելեկտի, խղճի, բարության, խելքի չափանիշ է Մերիլ Սթրիփը և այդ ամենը արտահայտվում է իր խաղում»,- նշեց դերասանուհին:

Դերասանուհու համար կյանքի ամեն մի դրվագը տեսարան է, որ կարող ես վերցնել դերդ կերտելու համար:

ArmStar.am-ի հետ զրույցում դերասանուհին նշեց. «Թատրոնն այսօր ոչ մի բանի պակաս չունի, ոչ հանդիսատեսի, ոչ խաղացանկի, այսօր բոլոր ուժեղ թատրոնները կան և գործում են, թատրոնը եղել է կա ու կլինի»:

ArmStar.am-ը շնորհավերում է հայ թատրոնի բոլոր դերասաններին, թատրոնների աշխատակազմին ու հանդիսատեսին Թատրոնի միջազգային օրվա կապակցությամբ: