“Հայաստանի ձայն”-ի մասնակից. “Երբ կա սեր, ամեն ինչ ավելի հեշտ է ստացվում”

“Դեղ” ռոք-խմբի վոկալիստ Սրբուհի Հովհաննիսյանը, որը հասարակության լայն զանգվածներին հայտնի է “Հայաստանի ձայնը” նախագծից, վստահեցնում է՝ իր համար արվեստում գոյություն չունի մրցույթ հասկացությունը: Իսկ թե ինչու էր որոշել մասնակցել մրցութային նախագծի ու ինչ ձեռքբերումներ ունեցավ, երիտասարդ երգչուհին պատմել է BRAVO.am-ին:

“Հայաստանի ձայն”-ի մասին

“Հայաստանի ձայնը” մրցութային կոմերցիոն նախագիծ է, իսկ ինձ համար արվեստում կոմերցիա ու մրցույթ հասկացությունները գոյություն չունեն: Երգից, երաժշտությունից չես կարող մրցույթ սարքել, քանի որ դրանք սպորտ չեն: Նախագծին հետեւած մարդիկ տեսել են, թե ինչ տարբեր են եղել մասնակիցների ներկայացրած ոճերը: Բոլորն էլ լավն են եղել իրենց տեսակի մեջ, իսկ համեմատել փոփ, ջազ, դասական ու այլ մի շարք ոճերում երգող երգիչների ու ընտրել լավագույնին, կարծում եմ՝ ճիշտ չէ:

“Հայաստանի ձայն”-ում իր ձեռքբերումների մասին

Ի սկզբանե նախագծին մասնակցելու եմ գնացել Արտո Թունջբոյաջյանի դպրոցն անցնելու համար: “Հայաստանի ձայն”-ում իմ ամենամեծ ձեռքբերումը մարզչիս հետ շփումն է, որը շարունակվում է մինչ օրս: Նրա շնորհիվ սկսել եմ ամեն ինչ էլ ավելի լուրջ ու խոր ընկալել, չնայած՝ երբեք մակերեսորեն չեմ վերաբերվել արվեստին, երգին, քանի որ միշտ կարծել եմ, որ մակերեսային մարդը արվեստի աշխարհում անելիք չունի: Իսկ այն, որ հասա մինչեւ կիսաեզրափակիչ, իրոք, շատ մեծ անակնկալ էր ինձ համար, քանի որ ես երգում էի ոչ մրցութային երգեր:

“Հայաստանի ձայն”-ի ընթացքում “Դեղ”-ի ծավալած գործունեության մասին

Նախագծի ընթացքում ընդհանրապես ելույթ չենք ունեցել. խմբի անդամներից ամեն մեկն իր անհատական գործունեությունն էր ծավալում: Այս վեց ամսվա ընթացքում շատ էի կարոտել իմ “underground” կյանքը, խումբս, լսարանս: Բայց, ցավոք, նախագծի ավարտից հետո էլ “Դեղ”-ը դեռ ելույթ չի ունեցել. փորձատեղի, երգացանկի հետ կապված որոշակի խնդիրներ ունենք, բացի դա, մեզ մեր թմբկահարն է լքել, որը սկսել է բաս-կիթառ նվագել: Այս խնդիրների լուծումը ժամանակատար է, բայց մոտ ապագայում անպայման կվերամիավորեմ “Դեղ”-ն ու համերգ կտանք, այլ կերպ հնարավոր չէ:

Ստեղծագործական դադարի մասին

Կարելի է ասել, որ ստեղծագործական դադարի մեջ եմ. վեցամսյա այդ ծանր օրակարգից հետո նման հանգիստը դեռ անսովոր է ինձ համար: Այժմ փորձում եմ հասկանալ՝ ինչ եմ արել մինչ օրս ու ինչ եմ ուզում անել հետագայում: Նոր բան անելու ու ասելու որոնումների մեջ եմ, քանի որ դժվար է մեր օրերում զարմացնել. աշխարհին Ուիթնի Հյուսթոնի նմանակներն այլեւս պետք չեն:

Անհատական կարիերայի մասին

Սոլո կարիերա սկսելու ցանկություն չունեմ. 15 տարեկանից հանդես եմ գալիս բենդով ու այդպես էլ կշարունակեմ: Եթե անգամ որոշ ժամանակ անց ես հայտնի դառնամ պարզապես որպես Սրբուհի Հովհաննիսյան, մեկ է՝ իմ անունը տալիս պետք է նկատի ունենան նաեւ իմ բենդը:

Անձնական կյանքի մասին

Կան մարդիկ, ովքեր առանձնացնում են իրենց անձնական ու ստեղծագործական կյանքը: Ինձ համար դրանք մեկ ամբողջություն են. եթե չկա մեկը, ապա չկա նաեւ մյուսը: “Հայաստանի ձայն”-ի ընթացքում ինձ շատ են օգնել ու աջակցել ինչպես մայրս, այնպես էլ՝ ընկերս: Ո′չ խմբում ծավալած գործունեությունս, ո′չ էլ նախագծին մասնակցությունս չեն խանգարել իմ եւ ընկերոջս հարաբերություններին, քանի որ, երբ մեկին սիրում ես, միշտ էլ կարող ես ժամանակ գտնել նրա համար: Ի վերջո, երբ կան անձնական հարաբերություններ, կա այդ սերը, թրթիռը, ամեն ինչ ավելի հեշտ է ստացվում:):