Այսօր Դավիթ Մալյանի ծննդյան օրն է

Հայ մեծանուն դերասան Դավիթ Մալյանը (ՀԽՍՀ և ԽՍՀՄ ժողովրդական արտիստ) ծնվել է 1904թ. ապրիլի 17-ին Զաքաթալա քաղաքում: Նախնական կրթությունը ստացել է տեղի ծխական դպրոցում, որը կիսատ է թողել, քանի որ ընտանիքի հետ միասին 1918թ.-ին Ադրբեջանից տեղափոխվում է Վրաստանի Թելավ քաղաք, որտեղ մասնակցել է տեղի հայկական և վրացական սիրողական թատերախմբերի ներկայացումներին: 1924 թվականին ավարտել է Թիֆլիսի Հայարտան դրամատիկական ստուդիան. աշակերտել է ռեժիսորներ Արշակ Բուրջալյանին և Ստեփան Քափանակյանին: 1924–1926թթ. և 1932-ից եղել է Երևանի Առաջին պետթատրոնի (այժմ՝ Գաբրիել Սունդուկյանի անվան թատրոն), 1926– 1927 թթ-ին՝ Թիֆլիսի հայկական, 1928–1929-ին՝ Լենինականի դրամատիկական, 1930–32 թթ-ին՝ Երևանի բանվորական թատրոնների դերասան:

Մալյանի դերասանական ակտիվ խառնվածքը դրսևորվել է հատկապես ժամանակակից հերոսների մարմնավորումներում. նա հավաստի կերպարներ է ստեղծել և՛ դրամատիկական, և՛ կատակերգական ժանրերում՝ Վահագն (Արմեն Գուլակյանի «Արշալույսին»), Կարսեցյան (Նաիրի Զարյանի «Փորձադաշտ»), Կակուլի (Գ. Սունդուկյանի «Պեպո», խաղացել է նաև համանուն կինոնկարում, 1935 թ.), Օթարյան, Սմբատ (Ալեքսանդր Շիրվանզադեի «Պատվի համար», «Քաոս»), Օգնև (Ալեքսանդր Կոռնեյչուկի «Ռազմաճակատ»), Կլավդիոս, Լաերտ, Յագո (Վիլյամ Շեքսպիրի «Համլետ», «Օթելլո»), Պարատով (Ալեքսանդր Օստրովսկու «Անօժիտը») և այլն, որոնց բնորոշ են կերպարների հոգեբանական մանրազնին վերլուծությունը, չափավոր շարժուձևն ու զսպվածությունը:

Նկարահանվել է «Զանգեզուր» (1938), «Դավիթ Բեկ» (1944 թ.), «Սիրտն է երգում» (1957), «Անձամբ ճանաչում եմ» (1958) և այլ կինոնկարներում:

Գրել է «Դեմքեր, հանդիպումներ» (1974) գիրքը:

Արժանացել է ԽՍՀՄ Պետական մրցանակների (1950 և 1952թթ.):

Հայ բեմի ականավոր դերասան Դավիթ Մալյանն իր կյանքի հինգ տասնամյակները նվիրել է հայ թատրոնի բարգավաճմանն ու ծաղկմանը: Իր արվեստով նա ամբողջովին հայ թատրոնի ծնունդն է, նրա ավագ ներկայացուցիչներից մեկը:

1922 թվականին Մալյանը ընդունվում է Թբիլիսիի ‹‹Հայաստան›› կից հայկական դրամատիկ ստուդիան, իսկ 1924-ից որպես դերասան աշխատում է Երևանի Պետական Դրամատիկական թատրոնում: Այստեղ չորս տարի մնալուց հետո նա աշխատում է Թբիլիսիի հայկական Դրամատիկական թատրոնում, այնուհետև Գյումրու և Երևանի բանվորական թատրոններում, իսկ 1932-ից վերջնականապես հաստատվում է Գ. Սունդուկյանի անվան Պետական թատրոնում: Բազմաթիվ ու բազմատեսակ են Դավիթ Մալյանի ստեղծած դերերը:

Մահացել է 1976 թ. հուլիսի 17-ին, Երևանում: