Այժմ ո՞վ է հիշում հայերի ջարդի մասին. Հիտլեր

Ստորև ձեզ ենք ներկայացնում Ս. Պողոսյանի «Գոյատևման պայքարի քառուղիներում» գրքից մեկ փոքրիկ հատված:

Մեր օրերում սուլթանների ու երիտթուրքերի մարդատյաց քաղաքականությունն արդարացնողների շարքերում միավորված են զանազան քաղաքական գործիչները, նացիոնալ-սոցիալիստական կուսակցության դահիճներն ու նեոֆաշիստները, ԱՄՆ-ի Կենտրոնական հետախուզական վարչության կլրտեսներն ու գանգստերները:

Ահա, օրինակ, ԿՀՎ գեներալ, հայտնի արկածախնդիր Պոլ Հենսը, որ ամեն անգամ Թուրքիա այցելելիս իր պարտքն է համարում դատապարտելու «հայերի հակաթուրքական» գործունեությունը: Պրովոկատորը մնում է պրովոկատոր, շովինիստական լարերի ու ատելության կրքերի վրա խաղացող: 1983 թ. Ստամբուլում նա հրապարակավ բացականչում էր. «Հայ ահաբեկիչները գործադրում են ծայրահեղական տեռորիզմ: Պատանդ չէին վերցնում, սպանում էին վերավորներին … Թուրքերին նրանց ներկայացրած տարածքային պահանջներն անարդարացի են ու անօրինական»: Արևմտագերմանական թերթերից մեկը Պոլ Հենսին ու նրա նմաններին նկատի ունենալով է, որ հարց է տալիս. «Ովքե՞ր են այսօր կրկին խոսում հայերի մասին: Այս հարցը Հիտլերը պետք է տար 1939 թ. հրամկազմի նիստերից մեկի ժամանակ, քանի որ Լեհաստանում նա իր գեներալներին արդեն ներշնչել էր «կենսական տարածության» գաղափարը, որը պետք է նվաճել և որի միակ բնակիչը պետք է դառնալ:

Այժմ ո՞վ է հիշում հայերի ջարդի մասին»:

Լեո Քյուփռի «Ցեղասպանություն» գրքում կարդում ենք. «Մի շարք ցեղասպանություններին բնորոշ է արագությունը, մյուսներին` կազմակերպվածությունը: Իսկ հայկականը բնորոշվում է այդ երկուսի միաձուլմամբ»: «Պատերազմական պայմաններում կատարված բնաջնջումները իշխանությունների կողմից քողարկվում են որպես ռազմական անհրաժեշտություն»:

Հայկական ցեղասպանությունը XX դարի «մոռացված ցեղասպանությունն է, որը գլխավորապես հիշում են միայն հայերը: Բայց դա առաջինն է իշխանությունների կողմից ամենայն սառնասրտությամբ ծրագրված ու գործադրված ցողասպանություններից»:

«Հայերին, եթե նրանք նույնիսկ անհավատարիմ քաղաքացիներ լինեին, բավարար կարող էր լինել զինաթափումը, բայց երբեք` կոտորածը»:

Նյութը`  Ք. Ա.–ի