Ընտրակաշառքի «մենյուն» բազմազան է

Իմ հերթական հյուրը Երևանի կենտրոնի՝ «Տաշիրին» հարող թաղի բնակիչ է: Ցավով պատմում է, թե վերջին 20 տարում ինչ վայրագությունների է ականատես եղել իրենց թաղում: Ինչպես են հատվել ծառերը, ինչպես են սնկի պես աճել շենքերը: Ինչպես է մետր առ մետր նվազել իրենց կենսական տարածքը: Հիմա թոռները խաղալու տեղ չունեն, քանի որ մի կողմից բազմահարկ շենք է, մյուս կողմից՝ ինչ-որ մեկի սեփական տունը: Անգամ պատուհանները չեն կարողանում բացել՝ աղբամանը հենց լուսամուտների տակ է ու սարսափելի գարշահոտություն է փչում: Նա հաշվել է, որ իրենց փոքրիկ փողոցի վրա վերջին տարիներին վեց դեղատուն է բացվել, և ցավով արձանագրում է. «Նախ ծառերը կտրեցին, որ առողջությունից մեզ զրկեն, ապա դեղատներ բացեցին և ֆանտաստիկ գներով, հաճախ ժամկետանց դեղեր են վաճառում, որ մեր կորսված առողջությունը վերականգնենք»:

Նա հոգնել է այս մասին խոսելուց, բայց չի դադարում զարմանալ, թե մարդիկ ինչպես են հաշտվել իրենց վիճակի հետ: Անգամ իր մերձավորների կեցվածքն է անհասկանալի՝ «իրենք չեն պայքարում, ինձ էլ ասում են՝ քեզ պե՞տք է»: Ահա. երկար ու հուզված պատմում է այն մասին, որ Երվանդ Քոչար փողոցի մի հսկա հատվածում մայթեր չկան: Լավ՝ ի՞նչ են մտածել այդ փողոցը կառուցողը, մոտակա խանութների տերերը, աստիճանավանդակն ուղիղ փողոցի բանուկ ճանապարհի մեջ ավարտողը, զարմանում է զրուցակիցս:

Բայց չէ՞ որ իրենց երեխաներն ու ծնողներն էլ են այստեղով քայլում, բայց չէ՞ որ նրանք էլ կարող են տուժել: Ի վերջո՝ չէ՞ որ սա մայրաքաղաք է և ինչ-որ չափանիշների պետք է համապատասխանի: Համապատասխանում է, մտածում եմ ես՝ իրենց գավառական, էգոիստական, տգետ ու անամոթ չափանիշներին: Իրենց ներքին կուլտուրային, ագահությանը, վայրենությանը»:

Իշխանության նախընտրական գործունեությունը, մասնավորապես քվե կորզելու մասով, գնալով զավեշտալի է դառնում: Փաստորեն, այս անգամ ընտրակաշառքի «մենյուն» բազմազան է՝ նպարեղենից մինչև փող: Իշխանության օգտին ձայներ կորզելու նպատակով վերջին շրջանում Նորք-Մարաշ համայնքում ձու են բաժանել: Ըստ ընտրողների, տուփերով ձվեր են բաժանել, ինչը համարժեք է հինգ հազարական դրամներին: