«Ինչո՞ւ է Արմեն Գևորգյանը աչք փակում 90 միլիարդ դրամի փոշիացման փաստի վրա»

Վարուժան Բաբաջանյանը Facebook սոցցանցի իր էջում գրել է.

«ՀՀ տարածքային կառավարման նախարար, փոխվարչապետ Արմեն Գևորգյանը, ասում են, սովորություն ունի հաճախ իր մոտ հրավիրել համայնքային բյուջեների մուտքերը թերակատարած համայնքապետերին և ստիպելու, որ նրանք առավել բարձրացնեն հավաքագրումների մակարդակը:

Սակայն, չգիտես ինչու, փոխվարչապետը այդպես էլ չի հետևում, թե տարաբնույթ դատական պրոցեսների, համոզելու, լծակներ կիրառելու և, ինչու չէ, բարեխիղճ հարկատուների հաշվին գոյացող համայնքային բյուջեները ինչպիսի անփույթ ձևով են ծախսվում: Շատ համայնքապետեր իրենց պապական բոստանը և համայնքային գանձատունը միմյանցից չեն տարբերում: Նայեք փոքր քաղաքների և գյուղերի աշխատակազմերի հաստիքացուցակները' հազիվ մի քանի տուն ունեցող գյուղի գյուղապետը ունի տեղակալ, գործավար, քարտուղար, հաշվապահ, գանձապահ և մի քանի այլ ավելորդ հաստիքներ այն դեպքում, երբ պարապությունից գյուղապետը ինքն է երբեմն գյուղում տավարի հերթի գնում: Այդ ամբողջ համաստեղության փոխարեն կարելի էր ունենալ մեկ հոգի' մի քիչ տանելի աշխատավարձով, որը նորմալ աշխատանքային ծանրաբեռնվածությամբ կապահովեր գյուղական գրագրության կազմակերպումը:

Ավելի վատթար է վիճակը հանրապետության քաղաքներում, որոնց հաստիքացուցակները առնվազն 15-18 հաստիքով ուռճացված են: Խնդիրը հետևյալն է' համայնքապետի ընտրություններում հաղթած թեկնածուն ստիպված է բավարարել իր աջակիցների' հարազատներից որևէ մեկին աշխատանքի տեղավորելու պահանջը, որի արդյունքում համայնքներում ավելանում են անհեթեթ պաշտոններ' անհեթեթ պաշտոնյաներով:

Ամենահամեստ հաշվարկներով' համայնքապետարաններում ուռճացված հաստիքների պատճառով տարեկան ՀՀ-ում փոշիանում է 90 միլիարդ դրամ: Համոզվելու համար միջինացրեք մեկ համայնքին ընկնող ավելացված 4-5 հաստիք, բազմապատկեք այն միջինից շատ ցածր աշխատավարձով' 60000 դրամ, և բազմապատկեք հանրապետության համայնքների թվով, ահագին գումար էլ հանեք' սխալը բացառելու համար: Այսինքն տարեկան 90 մլրդ դրամ' գոյացած հարկատուների միջոցներից, փոշիացվում է միայն նրա համար, որ համայնքապետերը լավություն անեն իրենց բաջանաղներին կամ ընտրարշավի ժամանակ խոստացած աշխատատեղը նվիրեն հերթական "մեր ընկերոջը": Դուք պատկերացնում եք, թե քանի կիլոմետր ասֆալտ է այդ 90 մլրդ դրամը, քանի կառուցված զբոսայգի է, դպրոց, մանկապարտեզ, քանի բարելավված ենթակառուցվածք է տարեկան: Այն գումարները, որ համայնքների բնակիչները վճարում են իրենց կյանքի որակի բարելավման նպատակով, փոշիացվում է սրան-նրան լավություն անելու համար:

Ինչու Արմեն Գևորգյանը, որ սիրում է համայնքապետերին պատժել բյուջեի թերակատարման համար, չի ստիպում նպատակային ծախսել այդ գումարները և տարիներ շարունակ աչք է փակում տարեկան 90 միլիարդի փոշիացման փաստին...

Իհարկե, ուռճացման խնդիրը միայն համայնքներում չէ, և մենք ոլորտ առ ոլորտ, փաստարկված, բոլորին կանդրադառնանք...»: