Ինչքան ընտրությունները մոտենան, այնքան կծնվեն նոր Ադիբեկյաններ

Կրկին Հայաստանի քաղաքական դաշտը լցվեց տարատեսակ հարցումներով, թե որ կուսակցությունը ինչքան ձայն կստանա առաջիկա խորհրդարանական ընտրությունների ժամանակ։ Այդպես էլ պետք է լիներ, սակայն այստեղ աբսուրդը կայանում է նրանում, որ այդ հարցումները դուրս են որևէ տրամաբանական սահմաններից։ Օրինակ, ՕԵԿ–ամերձ մի հարցում երեկ ԶԼՄ–ներով տարածվեց, որտեղ նշված է որ ՕԵԿ–ը գալիք ԱԺ ընրություններում կհավաքի 14 տոկոս ձայն։

Այս հարցման մեջ չի նշվում, թե ինչի համար պետք է ՕԵԿ–ի համար մարդիկ քվերակեն այն դեպքում, երբ նախորդ ընտրություններից հետո այդ կուսակցությունը որևէ գործունեություն չի ծավալել, այլ «փայլել» է միայն նրանով, որ գովերգել է գործող իշխանություններին ու քննադատել ընդդիմությանը։

Հիմա հարցը դիտարկենք ընտրողի տեսանկյունից ու քննարկենք այդ գործունեությունը։ Եթե ինչ–որ մի հրաշքով մարդիկ հավատացել են ՕԵԿ–ի ձոնված գովեստներին ՀՀԿ–ի ու Սերժ Սարգսյանի նկատմամբ, ապա նույն այդ մարդիկ գալիք ընտրություններին իրենց ձայնը կտան հենց ՀՀԿ–ին, այլ ոչ թե ՕԵԿ–ին, որը գովերգել է ՀՀԿ–ին, իսկ եթե ընտրողները չեն հավատացել այդ գովեստներին, ապա ո՞րն է տրամաբանությունը, որ նրանք կարող են ՕԵԿ–ին ընտրել։

Այս նույն հարցման մեջ նշված է, որ ՕԵԿ–ը ավելի շատ ձայն կհավաքի, քան ՀԱԿ–ը ՀՅԴ–ն և «Ժառանգությունը»։ Պարոնա՛յք հարցում անցկացնողներ, եթե ՀԱԿ–ը այս չորս տարիների ընթացքում պայքարել է ու ընտրողներին ներկայացել իր պայքարի կարողությամբ, եթե դաշնակցությունը դուրս գալով կոալիցիայից՝ «Ոչ»–ի շարժում է սկսել ու ըստ դրա ձևավորել մի ընտրազանգված, որը դեմ է հայ–թուրքական արձանագրություններին, եթե «Ժառանգություն»-ը այս 4 տարիների ընթացքում աշխատել է որոշակի սոցիալական խմբերի հետ ու նաև որոշ դեպքերում կանգնել ՀԱԿ–ի կամ դաշնակցության կողքին ու դրանով իր ընտրազանգվածին ցույց տվել, որ պատրաստ է կանգնել նաև նրանց կողքին, եթե ՀՀԿ–ն այս ընթացքում մեծացրել է իր ադմինիստրատիվ ռեսուրսը ու ընտրողների վրա ազդելու եղանակները, եթե ԲՀԿ–ն կատարել է «բարեգործություն» ու դրանով կփորձի ընտրողներին ներկայանալ որպես բարեգործ, ապա ո՞րն է ՕԵԿ–ի ընտրազանգվածը։

Հատկանշական է, որ ՕԵԿ–ի հարցում բոլոր երեք նախագահների կարծիքներն էլ համընկնում են, Արթուր Բաղդասարյանը այն մարդն է, որի մասին երեք նախագահներն էլ ունեն նույն կարծիքը, պարզապես, ըստ նախագահների բարոյական նկարագրի, մեկը օգտագործում է դավաճանին, իսկ մյուս երկուսը իրերն անվանում իրենց անուններով։

Հայաստանի ընտրազանգվածը շատ զգայուն է. այն կարող է ներել իշխանության կամ ընդդիմության սխալները, այն կարող է ներել ապօրինությունները, հանդուրժել սոցիալական անարդարություններ, սակայն դավաճանությունը երբեք չի ներվում, ու դրա վառ օրինակն են Արտաշես Գեղամյանն ու Վազգեն Մանուկյանը։ Եվ տարօրինակ չէ, որ նրանց մասին էլ են երեք նախագահների կարծիքները համընկնում, և կրկին, ըստ տվյալ նախագահի բարոյականության նկարագրի, մեկը նրանց օգտագործում է, իսկ մյուսները՝ ոչ։

Սակայն ինչպես էլ օգտգործեն կամ չօգտագործեն նրանց, միևնույն է՝ հասարակությունն իր գնահատականը տվել է իրեն դավաճանածներին, ու սա պետք է հստակ ազդակ հանդիսանա բոլոր այն ուժերի համար, որոնք ապագայում կփորձեն կրկնել Վազգեն Մանուկյանի, Արտաշես Գեղամյանի կամ Արթուր Բաղդասարյանի օրինակը, ու ինչպիսի հրաշագործ էլ չլինեն բոլոր տեսակի «սոցհարցումները»՝ իր գնահատականը հասարակությունն արդեն տվել է այս գործիչներին ու այդ գնահատականով նրանց բոլորի ընտրազանգվածը միասին վերցրած՝ ձգտում է զրոյի։