«Ալիևը փորձում է զրոյացնել միջնորդների ջանքերը»

Ադրբեջանի կառավարության նիստում, հունվարի 9-ին, երկրի նախագահ Իլհամ Ալիևի կողմից հնչեցված հայտարարությունները լավագույն ինդիկատոր էին' պարզելու, թե ինչ հետևություններ էր արել Իլհամ Ալիևը նախագահների' Վիեննայում կայացած հանդիպումից հետո: Իսկ հիմնական հարցերից մեկը հետևյալն էր. արդյոք Ադրբեջանը բանակցությունների ակտիվացման ու անհրաժեշտ մթնոլորտ ստեղծելու նպատակով կհետևեր համանախագահների հորդորներին' զերծ մնալով այնպիսի քայլերից ու հայտարարություններից, որոնք բացասական ազդեցություն են թողնում բանակցային գործընթացի վրա:

Երկու տեսանկյունից էլ, Ադրբեջանը հիասթափեցրեց. առաջին, Ի. Ալիևն իր հայտարարությամբ, Վիեննայի հանդիպմանը նախորդած ու հաջորդած փուլում համանախագահների գործադրած ջանքերը զրոյացրեց, իրավիճակը փորձելով տեղափոխել նախկին' մինչ նախագահների մակարդակով տեղի ունեցած հանդիպման կետին:

Երկրորդ, ճիշտ է' Վիեննայի հանդիպումից հետո, սահամանագծում հրադադարի ռեժիմի կանոնների խախտման դեպքերը նվազել էին, սակայն վերջին երկու ամսվա ընթացքում, ադրբեջանական կողմի ակտիվացումների հետևանքով, սահմանագծին մեկ հայ զինծառայող զոհվել էր, երկուսը' վիրավորվել:

Իսկ կառավարության վերջին նիստում, Իլհամ Ալիևի ելույթին գրեթե զուգահեռ, ադրբեջանական կողմը, հատկապես հայ-ադրբեջանական սահմանի Տավուշի ուղղությամբ, շուրջ մեկ օր, տարբեր տրամաչափի զինատեսակներից, ակտիվ կրակահերթեր էր արձակում սահմանագծի տարբեր հատվածների ու բնակավայրերի ուղղությամբ:

Անդրադառնանք բուն հայտարարության տեքստին. բացի ադրբեջանական ոճի ստանդարտ մեկնաբանություններից, Ալիևը նշել է' եթե Հայաստանում գերակշռեն իրատեսական մոտեցումները, կարճ ժամանակում կարող է տեղաշարժ արձանագրվել հակամարտության կարգավորման հարցում' մանրամասնելով, որ իրատեսական մոտեցում ասելով նկատի ունի այն, որ Հայաստանը «պետք է հենվի իրականության, իրական ուժերի հարաբերակցության վրա, իսկ Ադրբեջանի աճող հզորությունը նույնպես այստեղ իր դերն է խաղում և խաղալու է»։

Նկատենք, որ Ալիևը, ի հեճուկս Հայաստանի ու միջնորդ երկրների, հակամարտության լուծումը տեսնում է ոչ թե դրա խաղաղ ու արդարացի լուծման մեջ, այլ «Ադրբեջանի աճող հզորության»: Դիցուք, Ռուսաստանը, ԱՄՆ-ն կամ Ֆրանսիան հզոր պետություններ են. Արդյոք սա ենթադրում է, որ եթե նրանք տարածքային պահանջներ առաջադրեն իրենց սահմանակից երկրներին, ապա վերջիններս, հաշվի առնելով այդ երկրների «աճող հզորությունը», պետք է բավարարեն նրանց տարածքային ախորժակը:

Նույնիսկ չանդրադառնալով «Ադրբեջանի աճող հզորությանն» ու «տարածաշրջանում ուժերի հարաբերակցության փոփոխության» վերաբերյալ հնչեցված, բայց չհիմնավորված թեզին, պետք է նշել, որ Ադրբեջանի նախագահը չի մոռացել նաև հիշատակել իր երկրի բանակաշինության ու սպառազինման հանգամանքը, հայտարարելով, որ «Ադրբեջանի ռազմական հզորությունը վճռական դեր կխաղա միջազգային նորմերին համապատասխան Լեռնային Ղարաբաղի հարցի արդարացի կարգավորման գործում»:

Ադրբեջանի նախագահն իր վերջին հայտարարությամբ ոչ միայն ցրում է Վիեննայի հանդիպումից հետո ստեղծված լավատեսական ֆոնը' հարցականի տակ դնելով առաջիկայում նախագահների մակարդակով կազմակերպվելիք հանդիպման հնարավորությունը, այլ անմիջական հարված հասցնում ողջ բանակցային պրոցեսին:

Ինչպես երևում է' Վիեննայում ձեռք բերված պայմանավորվածություներն ու դրանից բխող իրադարձությունների ընթացքն, այնուամենայնիվ, չեն բխում Ադրբեջանի շահերից և պաշտոնական Բաքուն ամեն ինչ անում է զարգացումների հունն այլ ուղղությամբ շեղելու համար:

Գրառումը` քաղաքական մեկնաբան Տիգրան Աբրահամյանի ֆեյսբուքյան էջից