Մարդիկ կան՝ իմ խաթր վիզդ կկտրեն, տականք. «Նորք» ինֆեկցիոնի գլխավոր բժիշկ

20 տարուց ավել է, ինչ Արա Ասոյանը զբաղեցնում է «Նորք» ինֆեկցիոն հիվանդանոցի գլխավոր բժշկի պաշտոնը։ Այս հիվանդանոցում է մոտ 38 տարին աշխատել բժիշկ Լորա Մովսիսյանը, որին նրա կոլեգաներն ու հիվանդները դիմում են այսպես՝ Լորա Բաբկենովնա։ Շուրջ 2-3 տարի է, ինչ Ասոյանը փորձում է ազատվել տիկնոջից, բայց ապարդյուն։ Լորա Բաբկենովնան պայքարում է դատարաններում, Սերժ Սարգսյանին եւ Աղվան Հովսեփյանին նամակներ ուղարկելով, Մարդու իրավունքների պաշտպանի գրասենյակին եւ բազմաթիվ լրատվամիջոցների դիմելով։ Այս պայքարը, սակայն, Ասոյանին հանում է հունից, եւ նա որոշում է տիկնոջը ահաբեկել–սպառնալով փակել տալ բերանը։ Լորա Բեբկենովնան որոշում է գաղտնի ձայնագրել Ասոյանին։ Այդպես էլ անում է. ցավոք, նրա ձայնագրությունն այդպես էլ որպես փաստ չեն ընդունում ոչ ՀՀ ոստիկանությունում, ոչ էլ արդարադատության համակարգի այլ մարմիններում։ Ձայնասկավառակը տիկինն ուղարկում է Սերժ Սարգասյանին եւ ՀՀ առողջապահության նախարար Հարություն Քուշկյանին։ Միաժամանակ երեք դատական հայցով Լորա Բաբկենովնան մտնում է դատական գործըթնացի մեջ։ Գործընթացի իրավական հիմքերի, պետական ատյաններում գրանցված կոպտագույն խախտումների մասին կխոսենք այլ առիթով։ Հիմա պարզապես ներկայացնում ենք Արա Ասոյանի եւ բժշկուհու միջեւ տեղի ունեցած «զրույցը», որը ձայնագրվել է գաղտնի։ «Երկխոսությունը» բավականին երկար է, ուստի այն ընթերցողներին կներկայացնենք մաս–մաս։ Մեկ դիտարկում եւս՝ նախապես հայցում ենք մեր ընթերցողների ներողամտությունը՝ Ասոյանի խոսքը չխմբագրելու եւ նրա հայհոյանքները մեջբերելու համար։ Պարզապես միայն այս ձեւով կարելի է պատկերացում կազմել Ասոյանի կերպարի մասին։

Ձայնագրության սկիզբ
– Ինչո՞ւ եք ջարդում դուռը (Լորա Մովսիսյան)։
– Քո ի՞նչ գործ, այ խուժանի ծնունդ (Արա Ասոյան)։
– Դրան տես, այ քեզ գլխավոր բժիշկ (Լորա Մովսիսյան)։
(Լսվում է շարժվող սեղանների աղմուկ-աղաղակ, ներկաները փորձում են հանգստացնել Արա Ասոյանին)։
– Չես ուզում հերթապահես, անասուն, մի հերթապահի, ինչու ես հերթապահում՝ իմ վրա կլյաուզա գրում, թքեմ վրեդ հաղպի մեկր, հլը խաբար չես Արայիկը ով ա, ընենց օրը կգցեմ՝ կմլավես վիժվածքի մեկը, վիժվածք, քաքից սարքած, հերիք չի՞ կլյաուզաներ գրես (Արա Ասոյան)։
Հեռվում լսվում է Արա Ասոյանի բղավոցը.
– Մարդ գա քեզ նկարի, վիժվածք, կարգին հաղորդումում դնի, հավատացնում եմ, դու քո գինը գիտես վաբշե, կտամ կսատկացնեմ, մարդիկ կան, որ իմ համար քո վիզը կկտրեն, աչքերդ բռնի, սատկես դու, սատկելու արժանի ես։ Հենց հիմա գրեմ, գրեմ նախագահին, հենց հիմա գրեմ դատարան, որ սա մարդակեր ա, իրա տեղը պիտի իմանա, թքեք երեսին, վիժվածքների դեմ բարոյական նորմեր կա՞, թե՞ չէ։ Անասուն, ի՞նչ ես ուզում ինձնից, ասա տականք, ի՞նչ ես ուզում (Արա Ասոյան)։
– Խի ես հա՞վ էի որ մի ժամվա համար ինձ նկատողություն եք տալիս (Լորա Մովսիսյան)։
– Աչքդ հանեցի (Արա Ասոյան)։
– Արել եք, պատասխանը ստանում եք (Լորա Մովսիսյան)։
– Ումի՞ց եմ ստանում. քո նման քաքից, դու ոչնչություն ես, դու շնչելու իրավունք չունես, սադիստ։ Մարդիկ կան, իմ խաթր վիզդ կկտրեն, տականք, տո արի ստեղ, սրա թաթիկները, վրես նայի, վրես նայի։ Ես սրա աչքերը պիտի հունվարի մեկին հանեի՝ չարեցի. ասեցի Նոր տարի ա, մարդ ա, էն վախտ ես պիտի դիմեի պրեզիդենտին, որ 8 հատ հիվանդ եկել ա, չի եկել անասունը, վկաներ կան (Արա Ասոյան)։
– Ո՞վ ասեց, ես ռեանիմացիայում էի (Լորա Մովսիսյան)։
– Տո սիկտիրդ քաշի, սուտ ես ես ասում, վիժվածք, հլը քաքին, անամոթաբար սուտ ա ասում, Մկրտչյանը եկավ–ասեց, թե Լորա Բաբկենովնան հիվանդ ա նայում, տո խ**ս ա ուտում Լորա Բաբկենովնան, տականք, վիժվածք, դրան հանեք սիկտիր արեք։ Դիմացի։ Պոռնիկից ծնված, տղա ունեմ, կգա վիզդ կկտրի, վիժվածք, կխնչեն վրեդ սաղ աշխարհով, այ քաք, էս միակ բաժնի վարիչն ա՝ սաղ ասում են՝ էդ տականքին չենք ուզում, այ քո գինն էդ ա, վիժվածք, օձից ծնված։ Գիտեք էլ ու րա գրել, էդ տականքի դեմքին հլը նայեք, հլը մի հատ անասունին նայեք, բա սա մարդ ա, էս տականք ա (Արա Ասոյան)։
– Хорошо, Ара Вардгесович (Գոհար Թամազյանի բաժնի վարիչ)։
– էն իրա խեղճ ամուսինը դարդից գնաց կռվի՝ մեռնի (Արա Ասոյան)։
Բոլորը միաձայն համոզում են Ասոյանին դուրս գալ
– Չեմ կարա, ես պիտի իմանամ, ասա տականք, էլ որտե՞ղ ես գրել, խուժան, թող ասի, էլ որտեղա՞ գրել, աչքդ էլ եմ հանել, արհամարհում ես, նենց կարհամարհեմ՝ աչքերդ կհանեմ ոռիդ վրա կդնեմ։ Լավ իմացիր, ամեն ինչի տակ խաչ կքաշեմ, կեթամ կնստեմ, բայց մարղկանց կազատեմ քո նման վիժվածքից, որ անասուն տենց չլինի, կլյաուզնիկ։ Էս քաքն ո՞վ ա որ, սրա աոաջ ես էս օրն եմ ընկել, ասա, այ տականք, էլ որտե՞ղ ես գրել, ասա՝ կտամ աթոռը քյալիդ։ Տականք. գինգ իմացիր՝ սենց քաք կլնի՞ ...աչքդ պիտի հանեի, խուժանից ծնված, խի՞ դու ի՞նչ քաք ես եղել, ով ես եղել, նենց կարհամարհեմ՝ էշին մամա կկանչես, տականք (Արա Ասոյան)։
Բոլորը միաձայն համոզում են Ասոյանին դուրս գալ։
– Արա ամաչում եք էս էշից։ Քարը կտամ գլխիդ՝ կսատկես։ Ես երդվում եմ, ես անտեղի մեղադրանք չեմ տանի ու չեմ ների, թող էդ տականքր ասի, թե ուր ա գրել, խուժանից ծնված, խուլիգան, грязная собакаб садистка։ Ասա, էլ որտե՞ղ ես գրել (Արա Ասոյան):
– Հերթով բոլոր տեղերից կգան (Լորա Մովսիսյան)։
– Ասա։ (Արա Ասոյան)։
– Որտեղի՞ց եք ստացել. ղատարան եմ տվել, աշխատանքային տեսչություն, որտեղ են հանում սխալ աշխատանքային տույժը՝ ղատարանում, որտեղ գրված է օրենսգրքում, այղտեղ էլ ղիմել եմ, էդ ի՞նչ էի արել, որ խիստ նկատողություն եք տվել։ (Լորա Մովսիսյան)։
– Աչքդ եմ հանել, երկու ժամ շուտ ես գնացել։ (Արա Ասոյան)։
– Դե որ աչքր հանելով է, էլ ի՞նչ եք ուզում, ես էլ դիմել եմ դատարան։ (Լորա Մովսիսյան)։
– Անասուն դու պարտավոր ես սկզբից ինձ դիմել։ (Արա Ասոյան)։
– Ձեզ ի՞նչ դիմեմ, դուք ամեն անգամ այդպես եք խոսում։ (Լորա Մովսիսյան)։
– Ո՞ր անգամ, վիժվածք։ (Արա Ասոյան)։
– Միշտ։ (Լորա Մովսիսյան)։
– Գոհար, հլը էն կողմ գնա, կտամ կսատկացնեմ (Արա Ասոյան)։
– Արա Վարդգեսովիչ, եկեք գնանք։
– Արա, խի՞ եք ամաչում, թող ինքը իման ա՝ ինքը ով ա, տականքից ծնված տականք։ Ես էս անգամ կտամ դատարան՝ բերանդ հիմա կասեմ ինչ կանեն, կիմանաս՝ ես ով եմ, դու ով ես, քո գյուղդ չի սա, կանգնել նայում ա, ես պտի թքեմ քո ռեխին, որ դու տականք ես, կլյաուզնիկ, ստոր։ Այ էդ աա քո գինը, եւ դու դրանից հետո կդիմես դատարան, աշխատանքի տեսչություն, էլ բան ու գործ չունեմ։ Էդ շիզոֆրենիկի պատճառով էս տարիքում ես պիտի ընկնեմ դատարանները, աչքերդ հանել եմ, այո, շուտ գնալու համար պիտի պատժվես, ութ հատ պիտի ստանայիր նկատողություն, քանի անգամ եմ քեզ ասել Գոհար, որ շուտ ա գնում, բա խի՞ չես իրա երեսին ասում, որ իմանա ինքն ով ա։ (Արա Ասոյան)։
– Ես բժիշկ եմ։ (Լորա Մովսիսյան)
– Դու անասուն ես, ոչ թե բժիշկ։ Դու կենդանի ես, բժիշկը՝ մարդ ա լինում, քթիդ տակ չխնդաս, կտամ աթոոը քյալովդ։ Հլը դրա դեմքին նայի՝ բժիշկ եմ՝ քաք ես կերել, այ էդ ա քեզ փչացրել, որ ոչ բարով դու բժիշկ ես դաոել, դու անասուն ես, ոչ թե բժիշկ։ Մարդ կոչվելու իրավունք չունես, անասունի ծնունդ, անասուն, աչքերդ կհանեմ։ Հիշիր էս օրը, աչքերդ հանելու եմ, մղկտալու ես, ասելու ես՝ քաք եմ կերել ես, բայց ուշ կլինի, սատկես դու սատկես, որ ինձ էդ օրը չգցեիր։ էս ինչ բան ա, ти на нее посмотри։ Հլը սրա ախորժակները ախորժակները տես, խուլիգանկայի մեկը, խուլիգանկա։ Հարամ լինի էն ամեն ինչը, որ ես եմ քեզ վերաբերվել, սատկես դու, հողի էլ դու արժանի չես, դու պտի սատկես տանեն գցեն քեզ մի տեղ, թող իրա գինը իմանա։

Շարունակելի