«Տարօրինակ է, որ համամասնական ընտրակարգի լոբբինգ է արվում»

ԱԺ-ն արտահերթության կարգով քննարկում է ՀՅԴ խմբակցության նախաձեռնությունը՝ փոփոխություններ կատարել ՀՀ «Ընտրական օրենսգրքում» և անցում կատարել 100 տոկոս համամասնական ընտրակարգի։ Այս երգը, իհարկե, վաղուց է երգվում, հաշվի չառնելով այն հանգամանքը, որ փոքրաթիվ պատգամավորներ և առավել ևս համակիրներ ունեցող քաղաքական ուժերի համար մեծամասնական ընտրակարգը այն փրկօղակն է, որի միջոցով նրանք կարող են խուսափել քաղաքական քարտեզից իսպառ ոչնչացումից:

Տարօրինակ է, որ համամասնական ընտրակարգի լոբբինգ է արվում այն պարագայում, երբ դեռևս երկրի քաղաքական համակարգում առանցքային է անհատների դերը: Ի վերջո, հասարակությունը քաղաքական ուժերի վարկանիշը չափում է ոչ թե սին խոստումներով և առավել պոպուլիստական տոնայնությամբ, այլ այն անհատների թողած հետագծով, որոնք ներկայացնում են այս կամ այն քաղաքական ուժը:

Իսկ գործող ընտրական օրենսգրքին հակադրության միակ պատճառն այն է, որ հանդես գալով չափից ավելի անիրատես և սնապարւծ ծրագրերով՝ որոշ քաղաքական միավորումներ պարզապես միմյանց միջև կիսում են այն ընտրազանգվածը, որը հետևում է, թե ով ավելի բարձր կդժգոհի և ով ավելի վարպետորեն կխաբի իրեն: Իսկ ունենալ քաղաքական գործիչներ, որոնք իրատեսորեն որևէ ընտրատարածքում կպաշտպանեն հարազատ կուսակցության քաղաքական ծրագրերը և պարզ, առանց էժանագին էմոցիաների կներկայացնեն սեփական քաղաքական թիմի կողմից առաջարկվող հիմնախնդիրների լուծման մեխանիզմները, պարզապես անհասանելի ճոխություն է բազմաթիվ կուսակցությունների համար:

Ոչ իշխանական ուժերը ջանք ու եռանդ չեն խնայում իրենց քաղաքական ապիկարությունը պարտակելու և իրենց անհաջողությունների համար պատճառ են բերում ընտրական օրենսգիրքը: Իհարկե, շատ գրավիչ է սեփական ցածր ժողովրդականությունը և խղճուկ տոկոսները ասոցացնել օրենսդրական դաշտի հետ, սակայն մի բան հստակ է. կայացած քաղաքական թիմը պետք է կարողանա անցնել ցանկացած փորձություն՝ իր ծրագրերի իրականացման ճանապարհին: Սակայն երբ քաղաքական համակարգի այս կամ այն ձևի նպատակահարմարության մասին խոսում են այն քաղաքական ուժերի ներկայացուցիչները, ովքեր հազիվ են հաղթահարել խորհրդարանական անցողիկ շեմը և քաղաքական զարգացումներում նրանց կշիռը չի գերազանցում զրո պյլուս - մինուս մեկ ցուցանիշը՝ չափազանց զվարճալի է և նույնքան ողբերգական:

Որովհետև իրական գործ անողները համեստորեն կրում են իրենց խաչը, իսկ շահարկումների վրա կարիերա անողները ընդամենը դատարկության մեջ արձագանք որսալու և հասարակությանը խաբելով՝ սեփական բարեկեցությունը ապահովելու գործելաոճ ունեն:

Իսկ եթե ձեր գործունեության հիմնասյունը ամեն գնով ՀՀԿ-ին վնասելն է՝ ստիպված ենք հիասթափեցնել: ՀՀԿ-ն երբեք չի գնալու էժանագին տոկոսներ վաստակելու արատավոր գործելաոճին. էմոցիան և ամբոխահաճությունը խորթ են ՀՀԿ-ի քաղաքական կուրսին: Ի տարբերություն մեր որոշ քաղաքական ուժերի՝ մենք չենք վայելում իշխանությունը և փախչում՝ պատասխանատվության առաջին իսկ անհրաժեշտության դեպքում: Ձեռքբերումների դեպքում ՀՀԿ-ն լռում է, ձախողումների մասին՝ անկեղծորեն բարձրաձայնում:

Ի վերջո, բացարձակապես միևնույնն է, թե որ քաղաքական համակարգի կամ ընտրական օրենսգրքի պայմաններում դուք կպարտվեք ՀՀԿ-ին: Կյանքը ցույց է տվել, որ ընտրական ցանկացած համակարգի դեպքում դուք պարտվել եք: Հասարակությունը իր մեջ մշտապես իմաստնություն է գտնում՝ քննադատել, դժգոհել, բայց վերջին պահին կշռադատել և զատել թացը չորից:

Հասարակության վստահությունը վայելելու համար անհրաժեշտ է պարզապես կրել գիտակցված պատասխանատվություն՝ նույն հասարակության առջև: Առավել ևս, ունենալ անհատներ, ովքեր չեն խուսափում՝ այդ բեռը կրել նույն հասարակության շարքերում, նրանց հետ միասին: մեծամասնական համակարգը այդ հնարավորությունը տալիս է:

Իսկ ձեր քաղաքական շահարկումները, մեծ հաշվով, քաղաքական գործընթացներում զրոյական մեկնակետից պոկվելու փորձեր են: Ափսոս, որ հնարավոր արժեքի փոխարեն մշտապես հայտնվում եք մանրադրամի դերում:

Գրառումը` Գեղամ Պետրոսյանի ֆեյսբուքյան էջից