«Ռուսաստանում իրենց հիմնական աշխատատեղ գոմի հոտը վրայից փչելով` հայտարարում են՝ ապե, էսի երկիր չի»

Վարուժան Բաբաջանյանը ֆեյսբուքյան իր էջում գրել է.

«Երբ մեր կայքերում տեղադրում ենք նյութեր Ադրբեջանում կոռուպցիայի, բանակային ամենաթողության և հոռի բարքերի (h-ն տառասխալ չէ), Ալիևյան կլանի, մարդու իրավունքների խախտման և այլ դեպքերի մասին, միշտ գտնվում են քոմենթչիների ցեղատեսակին պատկանող անթիվ hayrenaserner, ովքեր չեն զլանում արտանետել մոտավորապես այսպիսի էկոլոգիական աղետ առաջացնող մտավարժանքներ՝ Inchi cheq grum Hayastanum aidpisi erevuitneri masin, dzer achqi geran@ toxac urushi achqi pushn eq nkatum. Hayastanum vichaku aveli ahavor e, isk duq mardkanc ushadrutiuny shexum eq Adrbejanov.

Եվ ցավով նկատել եմ, որ սրտացավների այդ բոլուկը տարբեր ճանապարհներով բազմանում է, անընդհատ նոր համալրումներ է ստանում, հենց այդ է պատճառը, որ Ֆեյսբուքում օրեցոր մահանում է ադեկվատ միտքը, լուրջ քննադատությունն ու բանականության հատիկ որոնելու հավեսը:
Փաստորեն մարդկանց չի բավարարում ամենօրյա քննադատության հեղեղը իշխանությունների հասցեին և անհրաժեշտ է նոր հորիզոններ: Մարդիկ ափսոսում են անգամ այն տարածքը, որը նախատեսված է թշնամու դեմ քարոզչական պատերազմի համար և պահանջում են այդ տարածքն էլ լցնել իրենց գորշությամբ: Եվ եթե թշնամի երկրի հետ որևէ համեմատություն ի օգուտ Հայաստանի է՝ քոմենթչական հայրենասիրիզմը պատրաստ է այն հոշոտել, պատառոտել: Նույն այդ հայրենասերները թափառում են խոպաններում և որևէ առիթով Հայաստան գալիս, Ռուսաստանում իրենց հիմնական աշխատատեղ գոմի հոտը վրայից փչելով, հայտարարում են՝ ապե, էսի երկիր չի, կյանքում հետ չեմ գա Հայաստան:

Ու մեր երկրում կատարված ցանկացած վատ բան այդ հայրենասիրիզմին նոր, առատ սնունդ է տալիս քարկոծելու սեփական երկիրը: Նրանց պետք է Հայաստան, որտեղ միայն վատ բաներ են կատարվում, որտեղ անգամ թշնամու հետ համեմատությունը ի օգուտ թշնամու է:
Ու այսպես, աստիճանաբար, խրվեցինք մի աղբի մեջ, որի գարշահոտից այդպես էլ չենք կարողանում դուրս գալ: Միակ ելքը, թերևս, այն կլինի, որ այդ хаиренасернер-ը կատարեն իրենց խոստումը, ռուսաստանյան իրենց գոմերում ապրեն իրենց երջանկությունը և դադարեցնեն իրենց ֆեյսբուքյան գարշահոտ ՛՛հայրենասիրությունը՛՛...»: