Այսօր Սպարապետ Վազգեն Սարգսյանի ծննդյան օրն է

1959-ի մարտի 5-ին Արարատի շրջանի Արարատ գյուղում ծնվել է հայ հասարակական-քաղաքական գործիչ, ՀՀ վարչապետ, պաշտպանության նախարար, Հանրապետական կուսակցության նախագահ, «Միասնություն» դաշինքի համանախագահ, ՀՀ Ազգային հերոս, Արցախի հերոս, «Ոսկե արծիվ» շքանշանի ասպետ, արձակագիր, ԽՍՀՄ գրողների միության անդամ Վազգեն Զավենի Սարգսյանը:

Ավարտել է Երևանի ֆիզիկական կուլտուրայի պետական ինստիտուտը (1976-80)։ 1979-83-ը աշխատել է ֆիզկուլտուրայի ուսուցիչ՝ իր հարազատ Արարատ գյուղի միջնակարգ դպրոցում։

1983-1986-ին եղել է Արարատի ցեմենտի գործարանի կոմերիտմիության քարտուղարը։ Աշխատակցել է «Գարուն» ամսագրին՝ որպես հրապարակախոսության բաժնի վարիչ (1986-1989)։ 1987-ին «Հացի փորձություն» գրքի համար արժանացել է Հայաստանի լենինյան կոմերիտմիության մրցանակին։

1990-1992-ին «Երկրապահ» կամավորական ջոկատների հրամանատարն էր, նաև՝ Գերագույն խորհրդի պաշտպանության և ներքին գործերի մշտական հանձնաժողովի նախագահը։ 1991-92-ին՝ Հայաստանի Հանրապետության պաշտպանության նախարար։ 1992-93-ին՝ ՀՀ նախագահի խորհրդական՝ պաշտպանության հարցերի գծով, ՀՀ սահմանամերձ գոտիներում ՀՀ նախագահի հատուկ ներկայացուցիչ։ 1993-ից՝ «Երկրապահ» կամավորական միության նախագահ, 1993-95-ին՝ ՀՀ պաշտպանության, ազգային անվտանգության և ներքին գործերի գծով պետնախարար:

1999-ից մտել է քաղաքական դաշտ՝ դառնալով «Հանրապետական» կուսակցության առաջնորդ, ապա՝ «Միասնություն» դաշինքի համանախագահ։ Խորհրդարանական ընտրություններում «Միասնություն» դաշինքի տարած համոզիչ հաղթանակից հետո՝ 1999-ի հունիսից դարձել է Հայաստանի Հանրապետության վարչապետ։

1999-ի հոկտեմբերի 27-ին Հայաստանի Հանրապետության վարչապետ Վազգեն Սարգսյանը զոհվեց ՀՀ Ազգային ժողովի նիստերի դահլիճում տեղի ունեցած ահաբեկչական գործողության ժամանակ:

1999-ի դեկտեմբերին հետմահու արժանացել է Հայաստանի «Ազգային հերոսի» կոչման և «Հայրենիք» շքանշանի։

Ձեզ ենք ներկայացնում ՀՀ վարչապետ Վազգեն Սարգսյանի բացառիկ խոսքը «Հայաստանի Հանրապետություն» օրաթերթին, տպագրված՝ 28 հոկտեմբերի 1999-ին:

«Ժողովո՛ւրդ, պատերազմը չի ավարտվել։ Չի՛ ավարտվել։ Աստված գիտի՝ ինչ է լինելու։ Մենք մի քիչ թուլացանք՝ պարտվելու ենք։ Զգո՛ն եղեք, չպարտվե՛ք։ Էս տղերքը, որ հիմա կան, ութ տարի հետո պետք չեն լինելու։

Նրանք հարստություն են։ Նրանք պետք են էս երկրին։ Նրանք էս քարն ու թուփն անգիր գիտեն։ Եթե նրանցից մեկն ու մեկը մարզպետ լիներ, բոլոր գյուղապետերն զգաստ կանգնած կլինեին, բոլոր հարցերը լուծած կլինեին։

Մտածե՛ք էս երկրի մասին։ Մտածե՛ք էս բանակի մասին, սա է էս երկրի փրկությունը։ Սա է էսօր, ցավալիորեն, ամենակայացած արժեքը։ Ցավալիորեն։

Մտածե՛ք էս երկրի մասին»։