«Մի պտղունց ճշմարտություն «վաղվա» օրվա տեսլականի ներկապնակում»

Արման Խաչատրյանը ֆեյսբուքյան իր էջում գրել է.

«Մի պտղունց ճշմարտություն «վաղվա» օրվա տեսլականի ներկապնակում.

Ավելի քան տասը տարվա դասախոսական փորձս առիթ է, որ մի դառը իրողություն արձանագրեմ ինքս ինձ համար: Թեկուզ սուբյեկտիվ, բայց վշտացնող, թերևս: Երիտասարդի մտածելակերպի փոփոխության աճող դինամիկան ու բնությունից օժտվածության կրկին աճող դինամիկան հակառակ վեկտորներ ունեն: Գուցե գեղագիտության առումով կոնտրաստ է, դարի օրինաչափությունն է, կամ չգիտեմ էլ՝ ինչ գլոբալիզացիայամուտացիա է, որի վերջնական արդյունքը՝ ինքն իր շահն իմացող, իրավունքը ճանաչող, կենսունակ քաղաքացին պետք է լինի, բայց… բայց լուսնի հակառակ կողմն էլ կա ու դոմինանտ է, ցավոք: Ամեն օրվա հետ «երիտասարդը» հիմնականում դառնում է անտարբեր ու իներտ՝ իր գիտելիքի ամրության, իր անձնական պատասխանատվության, իր ծնողի արժեքայնության, իր սիրելիի իրավունքի ու զգացմունքի, իր ընկերոջ խնդրի, իր անձի անձնավորության նկատմամբ: Տեսնո՞ւմ եք, պետականության և ազգայինի մասին ուղղակի չեմ էլ ակնարկում: Իբր թե՝ սեփական շահ «որտեղ հաց, այնտեղ կաց», հաղթիր ինչպես կարող ես՝ միջոցների մեջ խտրականություն չդնելով. ընդամենը այս եռամիասնության առանցքում է սաղմնավորվում այսօրվա երիտասարդը, երևի:

Բայց գոնե ինձ համար գորշությունից էլ գորշ բան կա. վաղվա օրվա տեսլականը, էն որ իրավամբ սթրեսի բուն է: Էն որ մտածում ես՝ բա վաղը երեխադ ո՞ւմ հետ է խաղալու, ո՞ւմ հետ է ԲՈՒՀ-ում դասի նստելու, ո՞ւմ հետ է աշխատելու, ո՞ւմ հետ ընկերություն անելու և այլն, և այլն, և այլ «բա» էր…

ՈՒ… էլ ի՞նչ ու: ՈՒ դա ստիպում է ավելի եռանդով մտնել լսարան, ու փորձել լինել ավելին, քան ուղղակի մասնագիտություն սովորեցնող: Ու փորձել «անձնական պատասխանատվություն» սերմանել այսօրվա ուսանողիդ հոգում: Որովհետև այսօրվա պատասխանատուն դու ես: Որովհետև վաղվա պատասխանատուն էլ դու չես, ու վաղն էլ շանս չես ունենալու, հաստատ: Ու որքան «մենակ» ես դառնում ամեն օրվա հետ, այնքան մոտիվացիադ մեծանում է երևի:

Որովհետև հավատում եմ, որ աղետից հնարավոր է խուսափել… Պարտադիր է այսօր կարողանալ խուսափել «վաղվա» աղետից»: