«Հայոց աշխարհ».Կարճատեսությո՞ւն, թե՞ նյութի չիմացություն

«Ըստ Զորի Բալայանի. «Երբ մենք խոսում ենք Ղարաբաղի մասին՝ որպես առանձին պետական միավորի, դեռ չի նշանակում, թե այն չենք համարում միացյալ Հայրենիքի բնական, պատմական մաս: Ղարաբաղը միայն պատմական Հայաստանը չէ: Ղարաբաղը՝ նույնն է, թե Հայաստան»:

Սակայն երբ հայ փիլիսոփան ասում է. «Նույնիսկ հանուն Ղարաբաղի», նույնն է, թե ասեր հանուն Զանգեզուրի, կամ հանուն Հայրենիքի, Հայաստանի ցանկացած այլ տարածաշրջանի:

Ինչ վերաբերում է նրան, թե հայ փիլիսոփան Հայաստանի Հանրապետության փրկությունը բացառապես և առանց այլընտրանքի տեսնում է դեմոկրատիայի մեջ («այլ ուղի չկա՝» նրա բառերն են), ապա այստեղ արդեն ստիպված ենք մտածել ոչ թե կարճատեսության, այլ մեղմ ասած՝ նյութի չիմացության մասին:

Չգիտես ինչու բոլորը մոռանում են, որ Ղարաբաղը, բացի ամենայնից, ինչպես ասում էր Սերգեյ Գորոդեցկին, եղել և մնում է ողջ Հայաստանի միջնաբերդը, ամրակետը: Եվ իհարկե, նրա կորստով կսկսվեր այլ կորուստների շղթայական ռեակցիա»,- գրում է թերթը: