Եռյակի ոգևորությունը՝ ֆալստարտի ֆոնին

«Նոր ժամանակներ» կուսակցության ղեկավար Արամ Կարապետյանին լրագրողը հարց է տվել ոչ իշխանական Եռյակի հեռանկարի մասին: «Ես մի անգամ կատակով ասել եմ, որ բուրժուադեմոկրատական հեղափոխությունը կավարտվի նրանով, որ բուրժուաներն ընթացքից դուրս կգան, իսկ դեմոկրատներն էլի ծեծ կուտեն»,- պատասխանել է Կարապետյանը:

Սա այն դեպքն է, որ կատակի մեջ գրեթե բացակայում է կատակը: Ասում եմ՝ գրեթե, որովհետև, դասական իմաստով, անձնակենտրոն ՀԱԿ-ը չի կարող դեմոկրատական ընկալվել, իսկ օլիգարխիկ ԲՀԿ-ն՝ բուրժուական: Մնացած մասով՝ ՆԺԿ ղեկավարը հրապարակավ ասել է այն, ինչ շատերն են մտածում:

Եթե, այնուամենայնիվ, հայացք գցեք հայաստանյան ներքաղաքական աշնանային զարգացումներին, ապա դժվար չէ նկատել, որ դրա մեկնարկը տվեց նախագահ Սերժ Սարգսյանը՝ ՀՀԿ խորհրդի նիստում ունեցած ելույթով, որում քաղաքական օրակարգի առաջնահերթություն արձանագրվեցին սահմանադրական փոփոխությունները:

Այն, ինչ իշխանությունները կոչում են «սահմանադրական փոփոխություն», ընդդիմությունը համարում է իշխանության, ավելի կոնկրետ՝ Սերժ Սարգսյանի վերարտադրության փորձ:

Հենց այս թեման էլ դարձավ միավորիչը երեք կուսակցությունների մարզային, ապա նաև հանրապետական հանրահավաքներում: Հարթակային ընդդիմության ներկայացուցիչները չեն էլ թաքցնում, որ իրենց 12 պահանջներն այլևս ակտուալ չեն ու հիմնական խնդիրը Սերժ Սարգսյանի իշխանության վերարտադրության կանխումն է: Ասենք, դա առանձնապես թաքցնելու բան էլ չէ, որովհետև ոչիշխանականները նույնիսկ գնացին ձևաչափային փոփոխության՝ Քառյակից Եռյակ դառնալով, ապա փորձելով համաժողովրդական շարժման դեժավյու առաջացնել՝ Ազատության հրապարակի հարթակում իրենց կցեցին 2003-ին բարոյապես հաղթած, սակայն այդպես էլ նախագահի աթոռի քաղցրությունը չճաշակած Ստեփան Դեմիրճյանին: Ի դեպ, այդ առումով Եռյակի հարթակը «հարուստ» է, որովհետև այնտեղ կա ևս մեկ «ազգընտիր» Րաֆֆի Հովհաննիսյանը, որի «ջրերը», սակայն, Եռյակի մյուս լիդերների հետ «նույն առվով չեն գնում»:

Եռյակի երկու հանրահավաքների արանքում հրապարակվեց սահմանադրական փոփոխությունների հայեցակարգը, սակայն նախագահը հասկացրեց, որ չի շտապում ու իր վերջնական դիրքորոշումը կհայտնի միայն մյուս տարվա փետրվար-մարտ ամիսներին: Ընդդիմությունը սա համարեց իր «պատմական» հաղթանակը, սակայն այդպես էլ չմանրամասնվեց, թե ի՞նչն է իրենց միավորելու առաջիկա հանրահավաքում:

Եթե դարձյալ վերադառնան 12 պահանջներին, ապա մի տեսակ անհարմար բան է ստացվելու, որովհետև բարեկամությունը մի կողմ պետք է թողնեն ու պահանջեն խնամի Հովիկ Աբրահամյանի հրաժարականը:

Եթե շարունակեն խոսել սահմանադրական փոփոխություններից, ֆալստարտի տպավորություն է ստեղծվելու, որովհետև սահմանադրական հանրաքվեն, լավագույն դեպքում, 2016-ի գարնան վերջին է անցկացվելու, իսկ ես Հայաստանում չեմ հիշում ընդդիմադիր որևէ ֆորմատ, որը երկարաժամկետ պայքարի ռեսուրս ունենա, մանավանդ, որ առջևում ընտրություններ չկան:

Եռյակին մի հռետորական հարց եմ ուզում տալ՝ արդյո՞ք Հայաստանի իշխանությունը մեկեն դեմոկրատական է դարձել, մենք անտեղյակ ենք մնացել:

Ենթադրվող պատասխանն ակնհայտ է, ասելու են՝ ոչ:

Եթե ոչ, ապա ինչպե՞ս պատահեց, որ ԲՀԿ գործարար պատգամավորներն առոք-փառոք մնացել են իրենց կուսակցությունում՝ ձեռքի հետ էլ հպարտանալով, որ վերջին ընտրություններում ամենաշատ քվեն են ապահովել Սերժ Սարգսյանի համար:

Մենակ չփորձեք հակադարձել, թե «բարգավաճած» գործարաներն իրենց արժեհամակարգով շատ են տարբեր հանրապետական այն կերպարներից, որոնց մամուլն ամեն օր քննադատում է:

ԲՀԿ-ական գործարարների թեման իրականում ինդիկատորային է. եթե նրանք առայժմ կուսակցությունում են, ուրեմն իշխանություն-ԲՀԿ համաձայնությունների ռեսուրսն սպառված չէ, կամ էլ՝ իշխանությունները հենց նրանցով են վերահսկում կուսակցությունն ու շարժումը:

Սուրեն Սուրենյանց