Չեմ վստահում իշխանություններին, բայց ատում եմ ահաբեկչությունը

Շաբաթ առավոտ՝ պաշտպանության նախկին փոխնախարար Վահան Շիրխանյանի ձերբակալությունը, որը տեղի ունեցավ Նորք Մարաշում վնասազերծված խմբի գործի շրջանակում, դարձյալ ակտիվացրեց թեմայի շուրջ զրույցներն ու քննարկումները սոցցանցերում:

Նախ՝ Շիրխանյանի գործոնի մասին:

Քանի դեռ ապացուցված չէ մարդու մեղքը, որևէ մեկը չի կարող նրան հանցագործ համարել, սակայն հետևություններ, կարծիքներ կարող ենք արտահայտել յուրքանչյուրս՝ մեր տեղեկատվության, վերլուծական ունակությունների շրջանակում:

Օրինակ, ինձ Շիրխանյանի ձերբակալությունը, նրա հնարավոր մասնակցությունն այս խմբին չի զարմացրել, որովհետև իմ ճանաչած Շիրխանյանը հենց այսպիսին է՝ ստվերից գործող, դավադրությունների ու ինտրիգների սիրահար: Եթե անցած տարիների ընդդիմության առաջնորդներն ունենան անկեղծություն, ապա կասեն, թե ինչուն են Վահան Գրիգորիչին հեռու պահել իրենց մերձավոր շրջապատից:

Նախագահի ընդդիմադիր թեկնածուներից մեկն, օրինակ, ինձ պատմում էր, որ պաշտպանության նախկին փոխնախարարն իր մոտ գնացել է առաջարկությունների այնպիսի փաթեթով, որի հեղինակը կամ պետք է մարգինալ լինի, կամ էլ՝ իշխանությունների, գուցե նաև՝ օտար պետությունների հատուկ ծառայությունների կողմից «գործուղված» մարդ:

Ֆեյսբուքի իմ էջում գրել եմ ու հիմա կրկնում եմ՝ եթե Շիրխանյանն իսկապես կապ ունի վնասազերծված ահաբեկչական խմբավորման հետ, ապա նրա մասնակցությունը չի կարող սահմանափակվել շարքային դերակատարությամբ: Շիրխանյանը խելոք մարդ է, նշանային ֆիգուր ու նրա մասնակցությունն որևէ նախագծի՝ ենթադրում է որոշակի «տանիքների» առկայություն:

Ասել կուզի, որ եթե պաշտպանության նախկին փոխնախարարի ձերբակալությունը ոչ թե քաղաքական հաշվեհարդար է, այլ համապատասխան ապացույցների առկայություն, ապա իրավապահները համապատասխան հետքերի վրա են:

Այլ խնդիր է, թե Հայաստանի իշխանությունների համարձակությունն ինչքան կհերիքի՝ հանցախմբի հետ կապված ողջ ճշմարտությունը բացահայտելու և հանրությանը ներկայացնելու համար:

Սակայն գամ գլխավոր հարցին:

Մեր հասարակության մեծամասնությունը չի վստահում իշխանություններին ու դրա համար ունի բոլոր բարոյական ու քաղաքական հիմքերը: Այս իշխանություններն՝ իրենց բնույթով, քրեաօլիգարխիկ են, սպասարկում են ոչ թե պետության և հասարակության, այլ, մեծ հաշվով, մի քանի տասնյակ ընտանիքների շահեր: Կեղեքվող ու աղքատ հասարակությունը չի կարող վստահել իշխանություններին ու սա, թերևս, քաղաքագիտական աքսիոմ է:

Սակայն սա չի նշանակում, որ մենք պետք է արդարացնենք ահաբեկչությունը կամ դրա միջոցով՝ քաղաքական հարցեր լուծելու պրակտիկան ու ցանկությունը:

Որտեղ կա զենք ու բռնություն, ահաբեկչություն ու անհանդուրժողականություն՝ այդ կետում վերջանում է քաղաքականությունը: Ես նույնպես չեմ վստահում իշխանություններին, բայց չեմ կարող դատապարտել նրանց, երբ վնասազերծվում է հսկայական զենք ունեցող մարդկանց խումբ, որի համար՝ քաղաքական կարգախոսներն ու հայրենասիրությունը քողածածկույթ են՝ ենթադրյալ ահաբեկչությունն ու բռնությունն արդարացնելու համար:

Այլ խնդիր է, որ մենք իշխանություններից պետք է պահանջենք՝ այս գործը ու դրա քննությունը վարել օրենքի շրջանակներում ու այն երբեք չօգտագործել քաղաքական նպատակներով՝ քաղաքական հակառակորդների դեմ:

Սուրեն Սուրենյանց