Քաղաքականության վախճանը

Տխրահռչակ Վիկտոր Դալլաքյանի ասուլիսում անկեղծության մի փոքրիկ դրվագ կար: Նա ասում էր, որ հրաժարվում է պետական աշխատանքից, ՀՀԿ անդամությունից, ակտիվ քաղաքականություն վերադառնալու նպատակով: Անկեղծությունը Դալլաքյանի խոստովանությունն է, որ իշխանության մեջ, կառավարող կուսակցությունում լինելը և ակտիվ քաղաքականությունը հակացուցված են: Այս տեսակետի մեջ Դալլաքայանն ինքնատիպ չէ: Եթե փորձենք որևէ նախարարի կարծիքը հարցնել ինչ-որ իրադարձության մասին, կլսենք մոտավորապես նույն կարծիքը, որ մեր զրուցակիցը քաղաքականությամբ չի զբաղվում:

Նախագահի աշխատակազմի բարձրաստիճան ֆունկցիոները, նախարարը, կառավարող կուսակցության ղեկավար անդամը հենց քաղաքական կարգավիճակ են: Այսպես է քաղաքակիրթ աշխարհում, բայց հակառակն է Հայաստանում, որովհետև մեր երկրում, իշխանությունը բնույթով ամեն ինչ է՝ քրեաօլիգարխիկ, տեխնոկրատ, չգիտեմ էլ ինչ, բայց ոչ քաղաքական: 

Մեր իշխանությունը չի ձևավորվում ընտրությունների ինստիտուտի միջոցով և հաշվետու չէ հասարակությանն, ըստ այդմ, քաղաքական չէ: Մեր իշխանության ներսում որոշումները կայացնում են լեգալ մեխանիզմների շրջանցումով: 

Սա հենց քաղաքականության խորքային մերժումն է: Պատահական չէ, որ երբ մարդը հեռանում է նման իշխանությունից, ապա ակտիվ քաղաքականությամբ զբաղվելու շանս է ստանում: Սակայն խոսքը միայն տեսական շանսի մասին է, որովհետև քաղաքականությունը բացակա է նաև ընդդիմադիր սեգմենտում կամ նույն խորհրդարանում:

Այսինքն, եթե նույն Դալլաքյանն ակտիվ քաղաքականություն է փնտրում այդ մակարդակներում, խաբված է կամ ինքն է խաբում հասարակությանը: Մեր ընդդիմությունը մեծ համակարգի մի շղթան է և իր վրա ամբողջովին կրում է դրա ապաքաղաքական կնիքը: Ընդդիմության համար քաղաքականություն ասվածը սահմանափակվում է իշխանության հետ պարզունակ առևտրով: Նույն տրամաբանությամբ, եթե քաղաքականություն է համարվում խորհրդարանում կոճակ սեղմել, իշխանությանը քծնելը կամ հայհոյելը, ապա քաղաքականության մասին մեր պատկերացումները, մեղմ ասած, ադեկվատ չեն:

Հայաստանում քաղաքականություն չկա և դա չեն կարող ստեղծել ոչ Դալլաքյանը և ոչ էլ նրա երեկվա շեֆերը, կամ այսօրվա գործընկերներն ու ընդդիմախոսները: Քաղաքականությունը ենթադրում է ընտրություն, քաղաքականությունը բնութադգրվում է մրցակցությամբ: 

Այսպիսի համակարգ կարող է ձևավորել միայն նոր որակի շարժումը, թարմ դեմքերով, կրեատիվ գաղափարներով: 

Սարգիս Հակոբյան