Հանդուրժողականությունը հայոց պետականության ամրապնդման և հայ ազգի գոյատևման անհրաժեշտ պայման է. Facebook-ի օգտատեր

Facebook սոցցանցի օգտատերերից մեկը գրել է. 

«Գաղտնիք չի, որ հայ հասարակության մեծ մասը միասեռականներին չի սիրում։ Բայց, եթե դու համարում ես, որ դիմացինդ լավն ու պուպուշ ա, էլի ինչ հանդուրժողականության մասին ա խոսքը։ Հանդուրժողականությունը հենց նա է, երբ դու ինչ-որ մեկին չես սիրում, բայց հանդուրժում ես, որ նա քո ապրում ա ու զբաղվում ա իր գործերով, դու իր գործերին չես խառնվում, ինքն էլ քո։ Իսկ եթե ձեր մեջ ինչ-որ կոնֆլիկտ ա առաջանում, լուծում ես դա օրենքի շրջանակներում։ Եթե համարում ես, որ ինչ-որ մեկը վատն է, համարիր, նույնիսկ կարող ես բարձրաձայն ասել այդ մասին, բայց նրան մի սպանիր կամ նրա տունը մի վառիր։

Հիմա կասեք, իսկ ու՞մ ա պետք հանդուրժողականությունը, չե որ դա ջհուդա-մասոնների ներմուծած ապազգային արժեք ա։ Բացատրեմ։

Ցանկացած ազգի և պետության ներսում կան ամենատարբեր մարդիկ և խմբեր, որոնք հաճախ ունեն հակադիր հայացքներ և շահեր, և իրար մեղմ ասած չեն սիրում։ Այլ կերպ չի էլ կարող լինել։ Եթե այդ խմբերի ներկայացուցիչները սկսեն միմյանց հրկիզել և պայթեցնել, ազգը և պետությունը դատապարտված են ինքնաոչնչացման։

Այսօր վառում են միասեռականների “օբեկտը”, և շատերը դա նորմալ են համարում, որովհետև “միասեռականները” թերևս ամենաչսիրված խումբն են մեր հասարակության մեջ: Բայց, ով գիտի, մի օր էլ կանցնեն մյուս խմբերին, որոնց մեր հասարակության մեծամասնությունը ավանդաբար չի սիրում. աղանդավորներ, գայիշնիկներ, ջագի-ջուգիներ, հարկայինի աշխատակիցներ, ռուսախոսներ, “ախպարներ”, գրանտակերներ, բոմժեր, “ինծիլիգենտներ”, պառկովշչիկներ, բաքվեցիներ, մարշրուտնու շոֆերներ և այլն (ցուցակը շարունակելի է)։ Ով գիտի, եթե ուժը պատի, կարող ա մի օր օլիգարխներին ու նրանց ախռաննիկներին էլ հերթը հասնի, չե որ նրանց էլ առանձնապես ոչ ոք չի սիրում...

Ի՞նչ ա սրա վերջը։ Ճիշտ ա, Աֆղանստան՝ տասնամյակներ տևող քաղաքացիական պատերազմ, օտար օկուպացիա, կատարյալ ավերում։ Այնպես որ, հարգելիներս, հանդուրժողականությունը ոչ թե գրանտակեր կազմակերպությունների պարտադրած հերթական օտարամոլություն է, այլ հայոց պետականության ամրապնդման և հայ ազգի գոյատևման անհրաժեշտ պայման»։