Ի պաշտպանություն մեր քաղաքի հնագույն շենքերից մեկի. Աֆրիկյանների տունը քանդում են

Տերյան 11 հասցեում գտնվող Աֆրիկյանների տունը, որ հանրապետական նշանակության պատմամշակութային հուշարձան-շենք է, ոչնչացման վտանգի տակ է: Աֆրիկյանները Երևանի ամենահին և հայտնի ընտանիքներից էին, և Երևանը շատ բաներով է պարտական նրանց: Աֆրիկյանները եղել են Երեւանի քաղաքային դումայի անդամներ, ունեցել են տարբեր գործարաններ: Հենց Աֆրիկյանների միջոցներով է 1911թ. առաջին անգամ խմելու ջուրը բերվել Երեւան: Եվ այսօր ճակատագրի չար կատակով հենց ջուրն էլ խարխլում Աֆրիկյանների տան հիմքերը: Աֆրիկյանների տունը և նրա շրջակա տարածքը Կառավարության որոշմամբ ճանաչվել է բացառիկ գերակա հանրային շահ, իսկ ձեռքբերման իրավունքը տրվել է «Դվին հոլդինգ» ՓԲԸ-ին, որի իրավահաջորդն այժմ «Միլենիում կոնստրակշն» ՍՊԸ-ն է: Շենքի բնակիչներին փոխհատուցում տրամադրելով՝ կառուցապատողը ստիպել է քանդել իրենց նախկին բնակարանները: Արդյունքում շենքը դարձել է վթարային:

Աֆրիկյանների տունն այժմ թաղված է աղբի մեջ: Այսօր երեկոյան՝ ժամը 18.30-ին, շենքի ճակատագրով մտահոգ քաղաքացիները գնալու են այն աղբից մաքրելու։ Խմբի տարածած հայտարարության մեջ ասվում է.

«Սիրելի´ ընկերներ

Երկուշաբթի՝ ժամը 18:30-ին, գնում ենք դեպի Աֆրիկյանների տուն:

Ինչպես գիտեք, պատմամշակութային հուշարձան հանդիսացող այս հոյակապ շինությունը կառավարության որոշմամբ պետք է քանդվի (ԵՐԲԵ´Ք), ու տեղում վեր խոյանա ինչ-որ մեկի հերթական բիզնեսը, իսկ տունը հետագայում մի այլ վայրում իբր պետք է վերակառուցվի... Գիտեք նաև, թե քանի՜-քանի շենքեր են արժանացել այդ ճակատագրին, բուլդոզերներով անխնա ավերվել, ու մինչև հիմա նրանցից ոչ մեկը չի վերակառուցվել... Արդեն հերի´ք է, տեսել ենք դրա արդյունքն ու էլ թույլ չե´նք տալու մեր քաղաքի շենքերը խղճուկ քարակույտերի վերածել...

Այժմ Աֆրիկյանների երբեմնի շքեղ տունը աղբանոցի է վերածվել: Երկուշաբթի օրը բոլորով գնում ենք աղբից մաքրելու այն:

Հիշեցնենք ՀՀ կառավարությանը և այս տարածքով գայթակղված բիզնեսմեններին, որ մոռացության չենք մատնել մեր արժեքները, որ տեր ենք կանգնելու մինչև վերջ։

Գնում ենք ի պաշտպանություն մեր քաղաքի հնագույն շենքերից մեկի, գնում ենք կիսախարխուլ սյուների ծանրությունը մեզ վրա վերցնելու։

Հ.Գ. Հեռավո՜ր Հայաստան աշխարհում մի ծեր քաղաք էր ապրում: Բարի քաղաք էր՝ բարի շենքերով ու հյուրընկալ բակերով: Քաղաքի բնակիչները հոգ էին տանում նրա մասին, ծառեր ու պուրակներ տնկում, մաքրում փողոցները, քնելիս նրան բարի գիշեր էին մաղթում, իսկ լուսադեմին արևի հետ ժպտում նրան: Բնակիչները քաղաքին Երևան էին անվանում, ու այդ անունը քաղաքին շատ էր դուր գալիս :)

Գրեթե երեք հազարամյակը բոլորած ծերունին ամեն առավոտ արթնանում էր ու տրվում էր իր ամենանվիրական զբաղմունքին՝ մտնում էր իր հին տներն ու պատուհաններից թաքուն նայում բնակիչներին… Հաճախ ժպտում էր։

Մի օր վատ երազ էր տեսել ծերունին (երևի այդ օրը բնակիչները նրան բարի գիշեր չէին մաղթել)… Արթնացավ ու տեսավ, որ շենքերը ավերել են… Մինչ այդ շատ էր պատահել, որ թշնամին ավերի ու հրի մատնի իրեն, բայց այս անգամ բարբարոսները իր իսկ բնակիչներն էին…

Երկար ժամանակ մի մութ նկուղ էր մտել ու դուրս չէր գալիս: Հազվադեպ շրջում էր ինքն իր մեջ ու փորձում գտնել դեռևս կանգուն մնացած իր մասունքները, բայց դրանք օր օրի պակասում էին: Այդ ժամանակ նա վճռեց, որ պետք է մտնի ամեն մի քանդվող տուն ու փորձի անձամբ պաշտպանել դրանք: Նրա միակ զենքը հայացքն էր՝ տխուր, վիրավոր, բայց և սիրով լեցուն ծնողի հայացք…

Ետ վերադարձնենք մեր քաղաքին իր ժպիտն ու անհոգ ծերությունը, նա արժանի է դրան, նա մեզ շա՜տ է սիրում…»։