Այսօր ՀՀ ազգային հերոս Յուրա Պողոսյանի մահվան օրն է

1992 թ. հունիսի 12-ին զոհվել է Արցախյան ազատամարտի հրամանատար, ՀՀ և Արցախի Ազգային հերոս Յուրի Պողոսյանը։ 

Յուրի Պողոսյանը ծնվել է 1961 թ. Վոլգոգրադի մարզի Կոտովո քաղաքում: Մանկության ու պատանեկության տարիները անց է կացրել Ստեփանակերտում: Դպրոցական տարիքից տարվել է սպորտով և տեխնիկայով։ Աշխատել է ավտոմեխանիկ։

1980-ից Յուրին խորհրդային բանակի շարքերում էր: Վերադառնալուց Ստեփանակերտում՝ հայրական տանը կից բացեց սեփական արհեստանոցը, որն էլ հետագայում դարձավ Արցախի ազգային-ազատագրական շարժման առաջին զինանոցներից մեկը, որտեղ դպրոցականներից վերցրած ուսումնական հրացաններն ու սովորական երկաթն, անգամ, ժամանակի թելադրանքով զինագործ դարձած Յուրայի ձեռքում փոխակերպվում էին մարտական զենքի: Նա անձամբ էր փորձարկում իր պատրաստած ատրճանակները, նռնակները, ինքնաձիգներն ու գնդացիրները՝ շատ անգամ էլ վնասելով իրեն: Փոքրիկ գործարան հիշեցնող նրա արհեստանոցն ավելի ուշ դարձավ նաև ռազմական տեխնիկայի վերանորոգման բազա: Շատ հաճախ էլ հակառակորդից առգրավված տեխնիկան վերանորոգում էր հենց ռազմի դաշտում և շարք վերադարձնում։

Նրա պատրաստած զենքերն առաջին անգամ օգտագործվեցին 1990թ. Հադրութի շրջանում, երբ ադրբեջանցի օմոնականները խորհրդային զորքերի աջակցությամբ ձգտում էին բռնի տեղահանել հայերին։

Դեռևս խաղաղ ցույցերի ժամանակ Յուրան հասկացել էր, որ պատերազմ է մոտենում։ Նա հավաքեց կամավորների մի խումբ, որը հետագայում դարձավ հենց իր՝ Յուրայի հրամանատարությամբ կռվող 4-րդ վաշտի կորիզը։ Նա հրամանատար էր, զինագործ, սակրավոր, մեքենավար ու հետախույզ:
Բնավորությամբ հաստատակամ էր, չէր ընկրկում դժվարություններից և խուճապի մատնվող չէր: Ամենից դժվարին պահերին անգամ կարողանում էր ելք գտնել և իր ջոկատում սիրում էր զինվորական կարգապահություն պահպանել: Ուներ բնավորություն, որ մինչև իր աչքով չտեսներ, չէր հավատում, անգամ, եթե իր տղաներին ուղարկում էր հետախուզության, ինքն անձամբ ստուգում էր՝ համոզվելու ճշտության մեջ: Գործում և ռազմադաշտում «հարյուր անգամ մտածել ու մի անգամ կտրելը» հենց նրա համար էր ասված, և այդ սկզբունքով էլ առաջնորդվում էր: Յուրաքանչյուր զինվորի կյանք թանկ էր Յուրայի համար, և ձգտում էր հնարավորինս խուսափել ավելորդ կորուստներից' գտնելով, որ թվով գերակշռող հակառակորդի դեմ-հանդիման մեր յուրաքանչյուր ազատամարտիկի մահը մեծ կորուստ է:

Յուրան իր տղաների հետ մասնակցել է Կրկժանի, Կիչանի, Սրխավենդի, Մարտունու, Ճարտարի, Շուշիի, Քարինտակի, Խանաբադի, Խրամորթի, Նախիջևանիկի, Սառնաղբյուրի համար մղված ռազմագործողություններին, որոնց ընթացքում էլ փայլել է նրա հրամանատարական շնորհքն ու տաղանդը, ինչու չէ, նաև զրահատեխնիկայի փայլուն իմացությունը:

Յուրայի վերջին մարտը Նախիջևանիկ գյուղի մոտ էր՝ 1992 թ. հունիսի 12-ին: Նրա աճյունն ամփոփված է Ստեփանակերտի գերեզմանատանը։