«Առավոտ». Իսկական «թուրք» են. Արամ Աբրահամյան

«Երբ ասվում է, որ «Հարսնաքար» ռեստորանային համալիրի հյուրերին մատուցողները, անվտանգության աշխատակիցները և «ստայանչիկները» դաժան ծեծի են ենթարկել ռեստորանի փաստացի սեփականատեր, ԱԺ պատգամավոր Ռուբեն Հայրապետյանի ցուցումով, դա, իհարկե, քաղաքական շահարկումների ոլորտից է, և, բնականաբար, պետք է օգտագործվի քարոզչության համար:

Այնուամենայնիվ, նման միջադեպերը պատահականություն չեն: Արդեն առիթ եմ ունեցել գրելու, թե ինչպես են ընդունում զբոսաշրջիկներին ու ինչպես են նրանց սպասարկում հայաստանյան հյուրանոցներում, հանգստյան տներում` ընդհանրապես և Սևանի «Հարսնաքարում»` մասնավորապես: Լավագույն դեպքում հյուրերին սպասարկում են այնպիսի «մուննաթով»` կարծես թե այդ մարդիկ ոչ թե գումար են վճարել` իրենց ժամանցն անցկացնելու համար, այլ եկել են մնալու որպես տնվոր և մի բան էլ պարտք են հյուրընկալող կողմին: Տեղայնական մտածելակերպը հետևյալն է` «նա ո՞վ դառավ, կարո՞ղ ա ես նրանից պակաս տղա եմ, որ ես պիտի նրա առաջ հաց դնեմ»: Հենց դեմքի այդ արտահայտությամբ են նման համալիրների ռեստորաններում իրենց «ծառայություններն» առաջարկում մատուցողները:

Հյուրանոցային, ռեստորանային բիզնեսը յուրահատուկ ոլորտ է` այստեղ չի կարող տնօրեն, մենեջեր լինել պատահական մարդ, պարզապես «ախպեր-տղա». այդ մենեջերը պետք է փորձ, կրթություն, գիտելիքներ ունենա հենց այդ ոլորտում: Այնուհետև` նա պետք է աշխատանքի ընդունի ոչ թե շրջակա գյուղերի թափթփուկներին, այլ հատուկ հոգեբանական թեստ անցած մարդկանց, որոնք կարող են համապատասխանել իրենց պաշտոնին: Իսկ դրանից հետո այդ մարդիկ պարտադիր պետք է անցնեն 3-6-ամսյա թրեյնինգ, ցանկալի է` արտասահմանցի մասնագետների մոտ: Եթե այդ ամենը չկա, նման դեպքեր էլի կլինեն, երբ աշխատանքի ձևակերպված «լավ տղերքը» հյուրերին սպասարկելու փոխարեն նրանց խոշտանգում են:

Երկու տարի աոաջ հանգստանում էինք Անթալիայում: Այնտեղ հյուրանոցի, ոեստորանի սպասարկող անձնակազմը, այդ թվում` անվտանգության աշխատակիցներն անում էին ամեն ինչ մեր հարմարավետության համար, ժպտում էին, բարևում էին հայերեն, ինչը, ի դեպ, ոչ մի կասկած չի թողնում, որ նրանք գիտեին, թե որ երկրից ենք մենք եկել: Վստահ եմ, որ այդ ոլորտում աշխատող մարդկանց մեծ մասը մեր ժողովրդի հանդեպ ջերմ զգացմունքներ չունի: Բայց տվյալ դեպքում մենք հայեր և թուրքեր չէինք` մենք հաճախորդներ էինք (այդ բառի ոչ քաղաքական, սովորական իմաստով` մարդիկ էինք, որոնք վճարել են ծառայության համար), և սպասարկողներ' մարդիկ, որոնք այդ ծառայությունները մատուցում էին: Ծառայությունների որակից կախված են տվյալ հյուրանոցի, տվյալ ռեստորանի, իսկ մեծ հաշվով` ամբողջ երկրի եկամուտները զբոսաշրջային բիզնեսից` այդ եկամուտներն, ինչպես հայտնի է, Թուրքիայում հսկայական են: Իսկ մեր հայրենիքում հերիք չի 3-4 անգամ ավելի թանկ են վերցնում, քան Անթալիայում, դեռ այնպիսի «ծառայություններ» են մատուցում, որ իրենց ռեստորան առանց զրահաբաճկոնի մտնել հնարավոր չէ:
Ինչ մնում է թուրքերին, ապա «թուրքը» (այդ բառի` Հայաստանում ընդունված կարծրատիպային իմաստով) հենց նրանք են, ովքեր 15 հոգով հարձակվում են իրենց մոտ հյուր եկած 4 հոգու վրա: Իսկական «թուրք» են»,- «Առավոտի» այսօրվա համարում գրել է Արամ Աբրահամյանը