Երկնային հարևանները զարմացնում են աստղագետներին

Գիտնականները հայտնաբերել են, որ Կեպլեր-36a աստղի շուրջ պտտվող զույգ մոլորակների ուղեծրերն առ այսօր հայտնիներից ամենամոտն են, և չնայած դրան, այս երկու երկնային մարմիններն իրար բոլորովին նման չեն բաղադրությամբ և խտությամբ։ Աշխատանքը տպագրվել է Science պարբերականում, որի համառոտ բովանդակությունը բերում է ScienceNow-ն։

Մոլորակների այս զույգը հնարավոր է եղել հայտնաբերել «Կեպլեր» դիտակով ստացված տվյալների վերլուծության նոր ալգորիթմի կիրառության շնորհիվ։ Ավելի մեծ Kepler-36с մոլորակի հիմնական ազդանշանից զատ, այս ալգորիթմը թույլ է տվել հայտնաբերել ավելի փոքր Kepler-36b մոլորակի ազդանշանը։

Վերջինս, պարզվել է, իր կազմությամբ նման է Երկրագնդին (չափերով այն 1.5 անգամ է գերազանցում Երկիրը), սակայն 4.5 անգամ ավելի ծանր է։ Իր զանգվածի 1/3-ը բաժին է ընկնում երկաթե միջուկին, մոտ մեկ տոկոսը՝ մթնոլորտային ջրածնին ու հելիումին, իսկ մոտ 15 տոկոսը կազմում է ջուրը։

Հարևան՝ Kepler-36с մոլորակը գնտվում է Kepler-36b գերերկրից (երկրանման մոլորակները, որոնք իրենց չափերով գերազանցում են Երկրագունդը - Ծ.Թ.) ընդամենը 5 Երկիր-Լուսին հեռավորության վրա՝ մոտ 1.9 միլիոն կիլոմետր։ Մոլորակների ուղեծրերը տարբերվում են ընդամենը 10 տոկոսով, սակայն նրանց բախման վտանգ չի սպառնում։ Kepler-36c մոլորակը 8 անգամ ավելի ծանր է Երկրից, չափերով գերազանցում է վերջինս 3.7 անգամ և իր կազմությամբ ավելի շատ հիշեցնում է Նեպտուն մոլորակը։ Դեռևս պարզ չէ, թե ինչպես է, որ երկու այսքան մոտ մոլորակներն այդքան տարբեր են իրենց բաղադրությամբ։

Մոլորակները չափազանց մոտ են իրենց աստղին (համապատասխանաբար 18 և 19 միլիոն կիլոմետր, հիշեցնենք, որ Երկիրն Արեգացիկ 150 միլիոն կիլոմետրի վրա է) կյանքի գոյության համար անհրաժեշտ պայմաններ ապահովելու համար։ Մոլորակներից երկրանմանի՝ Kepler-36b-ի մակերևույթին լավային հոսքերը հավանաբար չեն դադարում։ Այս մոլորակային համակարգը գտնվում է մեզանից 1200 լուսատարի հեռավորության վրա, Կարապի համաստեղությունում։

«Կեպլեր» ուղեծրային դիտակի հիմնական առաքելությունը աստղերի լուսատվության աննշան փոփոխությունների դիտման միջոցով արտամոլորակների (այլ աստղային համակարգերի մոլորակների - Ծ.Թ.) փնտրտուքն է։ Եթե լուսատվության փոփոխության մեջ նկատվում է պարբերականություն, դա համարվում է մոլորակի գոյության վկայություն։

Ավելի վաղ, «Կեպլերին» հաջողվել է առաջին անգամ նկատել մասնատմամբ կազմավորվող մոլորակների զույգ։ Դրանք գտնվում են աստղին շատ մոտ և, ամենայն հավանականությամբ, երբեմնի հսկայական մոլորակի կտորներն են՝ պատռված աստղի հզոր ձգողական դաշտում։