Ճոխ խոստումներ՝ զրո արդյունք. Տիգրան Խաչատրյանի «ձեռքբերումները»

Վերլուծական 29 Հունվար, 2019 18:00

Այսօր տեղեկություն տարածվեց, որ ՀՀ տնտեսական զարգացման և ներդրումների նախարարության աշխատակիցները ևս անմասն չեն մնացել տարեվերջյան պարգևավճարներից։ Պարգևավճարների ընդհանուր գումարը կազմել է շուրջ 127 մլն դրամ։ Մենք էլ մեր հերթին կփորձենք հասկանալ, թե ինչով է ամիսների ընթացքում զբաղվել տնտեսական զարգացման և ներդրումների նախարարը:

Տիգրան Խաչատրյանը, ինչպես հիշում ենք, այն գործիչն է, ով 2016 թ. հոկտեմբերի 21-ին, Կարեն Կարապետյանի որոշմամբ՝ նշանակվել էր ՀՀ տնտեսական զարգացման և ներդրումների նախարարի առաջին տեղակալ։ Նա հենց այն նախարարն է, ով արդեն Նիկոլ Փաշինյանի կաբինետում պաշտոն ստանձնելուց հետո, ըստ մամուլում առկա հրապարակումների համաձայն, ճոխ-ճոխ խոստումներ էր տվել վաղեմի ընկերոջը՝ տնտեսական զարգացման և ներդրումների նախկին նախարար Սուրեն Կարայանին: Մասնավորապես, խոստացել էր, որ նրա համար կբարեխոսի վարչապետի մոտ, որպեսզի նշանակեն առաջին տեղակալ: Ինչ-որ բան, ըստ երևույթին, այնպես չի գնացել, և նախարարը վաղեմի ընկերոջը մուրազով է թողել...

Տիգրան Խաչատրյանին միանշանակ կարելի է համարել ամենամեծ թվով խորհրդակցություններ և հանդիպումներ անցկացրած նախարար: Նախարարության պաշտոնական կայքից ակնհայտ է դառնում, թե ինչպիսի ծանր աշխատանքային գրաֆիկով է աշխատում նախարարը: Ակնկալվում էր, որ քանակը պետք է նաև որակ ձևավորեր, սակայն՝ ոչ այս դեպքում: Տնտեսական «բումը» այդպես էլ իրականություն չդարձավ, տնտեսական աճի տեմպերը հարցեր են առաջացնում անգամ նոր իշխանություններին համակրող փորձագիտական շրջանակների մոտ: Նախարար նշանակվելուց հետո Խաչատրյանը հայտարարել էր, որ տնտեսական քաղաքականության հիմնական նպատակը լինելու է Հայաստանի քաղաքացիների բարեկեցության բարձրացումը, թե որքանով է այդ քաղաքականությունը հաջողել՝ կարող ենք դատել օրեցօր նոսրացող բողոքի ակցիաներից, որոնք հիմնականում ունեն հենց սոցիալ-տնտեսական մոտիվացիա:

Եթե կարճ ամփոփենք նախարարի ձեռքբերումները, ապա պետք է նշել, որ Նոր Հայաստանում դեռևս չկա տնտեսական գործունեության համար բարենպաստ մթնոլորտ, չկա ներդրումային նորմալ օրենսդրություն, ներդրումների պաշտպանությունը ցածր մակարդակի վրա է, ներդրողների իրավունքները կարող են ոտնահարվել ցանկացած պահի, խիստ սահմանափակ են ներքին շուկայի իրացման հնարավորությունները, չկան բարվոք ենթակառուցվածքներ, արտահանման և արտաքին շուկաներ դուրս գալու ուղիները խիստ սահմանափակ են։

Բայց դե, ի՞նչ խնդիր կա՝ ինքնախրախուսանքի և պարգևատրման առիթներ միշտ էլ կարելի է գտնել, ինչն էլ հաջողությամբ արել են տնտեսական զարգացման և ներդրումների նախարարությունում…