Ո՞վ է ՀՀ փաստացի ղեկավարը

Վերլուծական 13 Փետրվար, 2019 13:32

Օրերս ԱԺ «Իմ քայլը» դաշինքի պատգամավոր Սոֆյա Հովսեփյանը քննադատել էր ՀԱԿ անդամ Լեւոն Զուրաբյանին՝ Արցախի հարցի կարգավորման շուրջ նրա տեսակետների համար, որ հայտնել էր ադրբեջանական Turan-ի հետ հարցազրույցում։ Հովսեփյանի այդ գրառմանը հաջորդել է ՀՀ վարչապետ Նիկոլ Փաշինյանի խորհրդական Սրբուհի Ղազարյանի ֆեյսբուքյան գրառումը, որում նա հրապարակային հարցեր է ուղղել առաջին նախագահ Լեւոն Տեր-Պետրոսյանին՝ որպես Սոֆյա Հովսեփյանի մտքերի տրամաբանական շարունակություն: Իշխանության երկու ներկայացուցիչներն էլ փաստացի առանձնացել են ընդհանուր քաղաքական թիմից՝ Տեր-Պետրոսյանի հասցեին արված կոշտ հարցադրումներով, վերջիններս ՀՀ առաջին նախագահից ըստ էության պատասխան էին պահանջում իրենց կորսված մանկության համար, վարած քաղաքականության համար՝ դրանից բխած բոլոր հետևանքներով, այն է՝ տարածքային կորուստներ, զիջումներ, մութ ու ցուրտ տարիներ...

Ունենալ նման դիրքորոշում՝ նշանակում է գնալ «Իմ Քայլում» ձևավորված գաղափարական մեյնսթրիմին հակառակ: Ակնհայտ է, որ քաղաքական թիմում Տեր-Պետրոսյանի անձի շուրջ առկա են լուրջ հակասություններ: Կա երիտասարդ գործիչների մի հատված, որը Տեր-Պետրոսյանին համարում է ձախողված նախագահ և կա Նիկոլ Փաշինյանը ում համար Տեր-Պետրոսյանը եղել և մնում է հոգևոր, գաղափարական հայր: Դա էլ ավելի վառ ընդգծվեց այն բանից հետո, երբ Փաշինյանի խոսնակ Վլադիմիր Կարապետյանը, ով, ի դեպ, նույնպես երդվյալ «լևոնական» է, «պատին դեմ տվեց» Սոֆյա Հովսեփյանին վերջինիս արած գրառման համար, նշելով, որ Փաշինյանի խորհրդականի արտահայտած տեսակետը չի համընկնում կառավարության և վարչապետի տեսակետի հետ: Ավելին՝ խոսնակը հայտարարել է, որ Փաշինյանը բացատրություն է պահանջել իր խորհրդականից՝ նման ինքնագործունեության համար: Սա ոչ այլ ինչ էր, քան Լևոն Տեր-Պետրոսյանի հրապարակային պաշտպանության բացահայտ քայլ:

Դե ֆակտո՝ ապացուցվեց այն թեզը, որը երկրում իրական «ասողը» հեղափոխությունից հետո ոչ թե Նիկոլ Փաշինյանն է, այլ հենց Լևոն Տեր-Պետրոսյանը, իսկ Փաշինյանը փաստացի շարունակում է իր քաղաքական «կնքահոր» քաղաքականությունը, հատկապես՝ Ղարաբաղի հարցում: Տեր-Պետրոսյանի ազդեցությունը Փաշինյանի վարած քաղաքականության վրա՝ երևում է հատկապես արտաքին քաղաքական ոլորտում: Պատահական չէ, որ Արցախի հարցով ներքաղաքական առաջին և թերևս միակ քաղաքական կոնսուլտացիան Փաշինյանն ամիսներ առաջ անցկացրել է հենց Լևոն Տեր-Պետրոսյանի հետ: Բացի այդ, ըստ վերջերս տարածված լուրերի՝ Ադրբեջանի նախագահ Իլհամ Ալիևի հետ դավոսյան «չպլանավորված» հանդիպումից րոպեներ առաջ Փաշինյանը զրույց է ունեցել հենց Լևոն Տեր-Պետրոսյանի հետ: Ինչ վերաբերում է ներքին քաղաքականությանը, ապա այստեղ Փաշինյանը հարաբերականորեն անկախ է գործում՝ ունենալով գործողությունների որոշակի ազատություն: Չնայած դրան, անզեն աչքով էլ նկատելի է, թե ինչպես են «լևոնական» կադրերը մեկը մյուսի հետևից ներթափանցում պետական կառավարման համակարգ, և սա էլ, ինչ խոսք՝ Տեր-Պետրոսյանի «անտեսանելի ձեռքի» գործն է: Հատկապես վերջին շրջանում ակտիվորեն լուրեր են տարածվում, որ ՀՀ գլխավոր դատախազի պաշտոնում էլ նշանակվելու է ոչ անհայտ Գագիկ Ջհանգիրյանը՝ Տեր-Պետրոսյանի ևս մեկ երդվյալ աջակից, և հենց այդ հանգամանքով է պայմանավորված ներկայիս դատախազի նկատմամբ իշխանական կուլիսներում վերաբերմունքի կտրուկ փոփոխությունը:

Հ.Գ.Այժմ համացանցում շատ է պտտվում 2015-ի այն տեսանյութը, ուր Լեւոն Տեր-Պետրոսյանը հանրահավաքում հնչեցնում է «ստրատեգիական կոդային պլանը»: «Մեկ պլյուս մեկ քայլերթը շուրթերին, Պուտինի հրաժարականը` կրծքի տակ՝ ինքնահռչակվում են, որպես նոր բեւեռ, ստորագրում «Քաղաքացիական պայմանագիրը», կյանքի կոչում «Հարյուրամյակն առանց ռեժիմի» պլանը, հասնում են Բաղրամյան 26` իշխանափոխության. հասկացողները հասկացան, չհասկացողներն իրենց աչքով կտեսնեն»,- ասել էր այդ օրերին Տեր Պետրոսյանը` այդ ամենը համարելով Բաբելոնյան աշտարակի շինարարություն: Դե ինչ, դա կամ պայծառատեսություն էր, կամ նախանշված սցենարի հրապարակում այն տարբերությամբ, որ հրաժարականի պահանջը 2018-ի ապրիլին ուղղված էր ոչ թե Պուտինին, այլ` Սերժ Սարգսյանին...

Ստելլա Խաչատրյան