Արցախում բազկի ուժի հետ միաժամանակ անհրաժեշտ է ակտիվացնել մտավոր ուժը. Արթուր Իշխանյան

Lurer.com-ը զրուցել է ՀՀ ԳԱԱ թղթակից-անդամ Արթուր Իշխանյանի հետ, ով, լինելով նամակի ստորագրողներից մեկը, պարզաբանել է հայ գիտնականների բաց նամակը՝ ուղղված ԼՂՀ նախագահի թեկնածու Վիտալի Բալասանյանին։

- Պարոն Իշխանյան, Արցախի նախահագի թեկնածու Վիտալի Բալասանյանին ուղղված բաց նամակը հարուցեց իրարամերժ մեկնաբանություններ մամուլում։ Ի՞նչ կարող էք ասել այդ մասին։

- Ինձ համար անսպասելի էին այդ մեկնաբանությունները, քանի որ դրանք նախ և առաջ ոչ պրոֆեսիոնալ էին։ Տպավորությունն այն էր, որ նամակի բուն տեքստը չեն ընթերցել։ Բանն այն է, որ նամակով ասվում էր միայն հետևյալը՝  նամակի ներքո ստորագրյալները ողջունում են Վիտալի Բալասանյանի՝ գիտությանն առնչվող ծրագիրը և իր՝ Վիտալի Բալասանյանի նախագահ ընտրվելու դեպքում կաջակցեն այդ ծրագրի իրականացմանը։

- Բայց արդյո՞ք այդ նամակը միջամտություն չէ Արցախ պետության գործերին։

- Իրականում նամակը զուտ գիտության կազմակերպման հարցերի արծարծում է, բացառապես հեռու է նեղ քաղաքական խնդիրներից և սկզբունքորե՛ն չի կարող դիտվել որպես միջամտություն, քանի որ որևէ քաղաքակական ենթատեքստի մասին խոսք լինել չի կարող ընդհանրապես։

- Այնուհանդերձ, նամակը հարուցեց այդպիսի մեկնաբանություններ։ Ինչո՞վ եք բացատրում դա։

- Կրկնում եմ, որ ինձ համար նման հրապարակումներն անընդունելի են։ Անձնապես ես նախագահի երկու թեկնածուներին էլ հավասարապես ողջունում եմ։ Որպես ծնունդով արցախցի և պարզպես մարդ, ով տարբեր ձևերով մասնակցել է Արցախյան ազատամարտին՝ ես իհարկե հետաքրքրվում եմ Արցախով, սիրում եմ Արցախն ու շատ եմ կամենում շեն տեսնել այն։ Գալով այս ընտրություններին, որոնք Արցախի պետականության կայացման ու զարգացման հերթական կարևոր փուլն են, ես կամենում եմ շեշտել, որ Արցախի ժողովրդի ազատ կամարտահայտումն իհարկե շատ կարևոր է և անհարկի միջամտություններն արտաքին աշխարհից անընդունելի են սկզբունքորեն։ Հիմա՝ կոնկրետ Ձեր հարցադրման վերաբերյալ։ Արցախի ազատամարտի ընթացքում ես որոշ, շատ աննշան, անձնական շփումներ ունեցել եմ պրն. Վիտալի Բալասանյանի հետ և հարգում եմ նրան։ Միևնույն ժամանակ վստահ եմ, որ եթե անձնապես ճանաչեի նաև պրն Բակո Սահակյանին, ապա ճիշտ նույնաբար կվերաբերվեի նաև նրան։ Անկախ ամեն ինչից, ես հարգում եմ երկուսին էլ, քանի ինձ համար կասկած չկա, որ երկուսն էլ մեծ ներդրում ունեն Արցախի Հանրապետության կայացման գործում, երկուսն էլ մեծ հայրենասերներ են և երկուսի պարագայում էլ, կարծում եմ, արցախյան մեր ընդհանուր գործը բարի ձեռքերում է։

- Այնուհանդերձ...

- Այնուհանդերձ։ Ուզում եմ դիմել տարատեսակ թյուր մեկնաբանությունների հեղինակներին, ինչպես, օրինակ, http://www.1in.am/arm/regional_karabagh_96457.html տպագրության հեղինակներին՝ հստակորեն ասել հետևյալը։ Ասում եմ (ընդ որում, այստեղ ես բացառապես իմ անձնական տեսակետն եմ արտահայտում, բայց վստահ եմ, որ շատերը կհամաձայնեն) ընդամենը մեկ բան՝ պարոնայք, ինչ-որ բան ասելուց առաջ, խնդրոմ եմ ինքներդ Ձեր աչքերի մեջ նայեք մի պահ, խորհեք։ Ամո՛թ Ձեզ։ Իրոք, այդ ինչպե՞ս եղավ, որ Արցախի պաշտպանության ժամանակ մենք բոլորս Արցախում, Հայաստանում, սփյուռքում և ամենուր անում էինք ամեն ինչ, որպեսզի աջակցենք մարտին, ու դա միջամտություն չէր դիտվում, իսկ հիմա, երբ մենք ասում ենք, որ կաջակցենք մեր մտքի զարգացմանը, գիտությանն ուղղված բոլոր ծրագրերին, ապա դա պիտակավորվո՞ւմ է։ Անընդունելի է ամեն ինչ՝ և՛ ասելիքը, և՛ մոտեցումը, և՛տոնը, և՛ անգամ կիրառված բառերը, ամե՛ն ինչ։ Անընդունելի է։

- Բայց այնուամենայնիվ …

- Եվ այնուամենայնիվ, այս ամենում ամենացավալին այն է, որ մենք ցավով փաստում ենք, որ մինչ այսօր Արցախի բյուջեում նույնիսկ չկա գիտությանը վերաբերող տող՝ պատկերացնո՞ւմ եք։ Ըստ իս՝ սա աններելի է, քանի որ մենք հասկանում ենք, որ բազկի ուժի հետ միաժամանակ մեզ անհրաժեշտ է ակտիվացնել մտավոր ուժը՝ դիմակայելու համար այն խելահեղ մարտահրավերներին, որոնք թելադրվում են ժամանակակից իրողություններով, դիմակայելու համար ազգերի մրցակցությանը՝ մրցավազքին։ Գիտության ֆինանվավորման բացակայության փաստը որևէ կերպ ընդունելի համարվել չի կարող։ Ես կոչ եմ անում գործող նախագահին և բոլոր թեկնածուներին՝ ընտրվելու պարագայում արմատապես փոխել իրավիճակը և կատարել բյուջեից համապատասխան մասնահանումներ՝ Արցախում գիտության զարգացման համար։ Մնամ Արցախում զարգացած կրթություն և գիտություն ունենալու ցանկությամբ։