Մենք կրկեսի վերածելու հայրենիք ունե՞նք

 

 

Ընթերցողները շատ լավ հիշում են, թե ինչպես ձմռան ամիսներին, երբ Լարսը, ավանդույթի համաձայն, փակ էր՝ Փաշինյանի թիմակից, տրանսպորտի երիտասարդ փոխնախարարը լուծում գտնելու փոխարեն տերունական աղոթքն աղավաղում, այնուհետև ներողություն խնդրում: Փաշինյանի մեկ այլ թիմակից՝ պատգամավոր Մարիա Կարապետյանը ևս արդեն հասցրել է փայլել, սակայն ոչ իր բուռն օրենսդիր գործունեությամբ, ինչպես կարող էին միամտորեն ենթադրել, այլ տրանսգենդերին ԱԺ ամբիոն հրավիրելով: Հասկանալով հանրային ռեզոնանսը, օրիորդը փորձեց հյուրընկալության մեղքը բարդել ուրիշների վրա, սակայն ապարդյուն:

 

«Իմ Քքայլի» մյուս պատգմավորը՝ Սոֆյա Հովսեփյանը իր հարցազրույցներում միայն ժողովրդի անունից է խոսում: Օրինակ, հարցին, թե կո՞ղմ է, որ տրանսգենդերին ԱԺ հրավիրելու հարցը քննարկվի էթիկայի հանձնաժողովում, պատգամավորը պատասխանում է. եթե ժողովուրդը համարում է, որ պետք է քննարկվի, ուրեմն պետք է։ Իսկ թե ինչպես է պարզվելու ժողովրդի կարծիքն այս հարցում՝ հանրաքվեո՞վ, սոցհարցումներո՞վ և այլն՝ պատգամավորը չի պարզաբանում: Եթե այդ մասին էլ խոսեր, կստացվեր 60-ականների իտալական կատակերգություն:

 

Վերջին դրվագներից մեկի հերոսն էլ Վայոց Ձորի երիտասարդ փոխմարզպետ Տոնոյան Ռազմիկն  էր, ով ապրում է «աշխարհն իմն է» սկզբունքով և տարրական էթիկայի կանոններին անգամ չի տիրապետում՝ նվաստացնելով շարքային քաղաքացիներին: Վերադասի պահվածքը, ինչպես ասում են՝ վարակիչ է:

 

Այսքանից հետո ընդամենը մեկ տրամաբանական հարց է առաջանում՝ մենք կրկեսի վերածելու հայրենիք ունե՞նք...