Նոր Հայաստանի հին կադրը. ինչո՞վ աչքի ընկավ Ջանջուղազյանի ղեկավարման մեկ տարին

Վերլուծական 19 Դեկտեմբեր, 2019 16:30

ՀՀ ֆինանսների նախարար Ատոմ Ջանջուղազյանը Նոր Հայաստանի այն պաշտոնյաներից է, ով պաշտոնավարման ընթացքում խուսափել է քիչ թե շատ լուրջ սկանդալների մեջ հայտնվելուց: Սակայն, դա, իհարկե, չի նշանակում, որ ֆինանսների նախարարի գործունեությունը, տարաբնույթ հայտարարությունները և քայլերը վրիպել են հայկական մեդիայի ուշադրությունից: Պաշտոնը ստանձնելուց հետո առաջին լուրջ ռեզոնանսային պատմությունը, որի մեջ հայտնվեց Ջանջուղազյանը կապված էր տխրահռչակ պարգևատրումների հետ: ՀՀ ֆինանսների նախարարությունը ևս որոշել էր պարգևավճարների հարցում առաջատար դիրքեր գրավել և գործընկերներին չզիջել:

Ընդ որում՝ այն աստիճան, որ Ջանջուղազյանն իր քարտուղարուհուն պարգևատրել էր ավելի քան 2 միլիոն դրամի չափով: Այս ամիսների ընթացքում հարթ չեն ընթացել նաև Ջանջուղազյանի և ՊԵԿ նախագահ Անանյանի հարաբերությունները: Դավիթ Անանյանն ու Ատոմ Ջանջուղազյանը, որ թվում էր՝ կառավարությունում իրար հետ ամենաներդաշնակ աշխատող զույգը պետք է լինեին, կառավարության նիստին քիչ մնաց իրար սրախողխող անեին։ Բանն այն է, որ ՊԵԿ նախագահ Դավիթ Անանյանը լրացուցիչ մի քանի միլիարդ էր ուզում, որ ավարտին հասցնի Գյումրու ավտոմաքսատան, իսկ ավելի ստույգ՝ արտաքին տնտեսական գործունեության տարածքի (ԱՏԳ) շինարարությունը, իսկ Ջանջուղազյանը, որը պետական ֆինանսների պատասխանատուն ու տնօրինողն է, համառորեն չէր ուզում այդ գումարը տալ: Նման ընդհարումները Ջանջուղազյանի ու Անանյանի միջև արդեն լավ ավանդույթ են դարձել:

Դեռևս չէր լռացել Ջանջուղազյանի ղեկավարման մեկ տարին, երբ մամուլում հայտնվեցին հրապարակումներ առ այն, որ նախարարության ստորաբաժանումներում արդեն գրեթե հարմարվել են այն մտքի հետ, որ ներկա նախարար Ատոմ Ջանջուղազյանն այլևս չի պաշտոնավարելու։ Անգամ այլ անուններ էին հնչում, մասնավորապես, Կարեն Բրուտյանի անունը: Հարթ չէին ընթանում նաև Ջանջուղազյանի հարաբերությունները այլ թիմակիցների հետ: Մասնավորապես, առողջության հարկի ներդրման շուրջ ֆիննախի ղեկավարը կարծիք էր հայտնել, որ նման կարգավորմանը դեմ է բնակչության մեծ մասը, ինչին ի պատասխան առողջապահության նախարար Արսեն Թորոսյանը հայտարարել էր, որ Ջանջուղազյանի հակահեղափոխական չէ, սակայն պահպանողական է: Նոր Հայաստանում, ի դեպ, այս երկու հասկացությունները կարծես թե հոմանիշներ են դարձել: