Իշխանությանը ռեալ այլընտրանք հանդիսացող ուժերը մսխել են իրենց հնարավորությունները

Լուրեր.com-ի զրուցակիցն է քաղաքագետ Ռուբեն Մեհրաբյանը։

«Հանրապետություն» կուսակցության նախագահ Արամ Սարգսյանն օրաթերթերից մեկի հետ զրույցում համոզմունք է հայտնել, որ 2013-ի նախագահական ընտրություններին ժողովուրդը գտնելու է այն թեկնածուին, ով իրեն ոտքի է հանելու։ Դուք ինքներդ տեսնո՞ւմ եք այդ թեկնածուին։

Այսօրվա դրությամբ որպեսզի լինի այդ թեկնածուն, ցանկությունը տեսնում եմ, պայմանները՝ առայժմ ոչ։ 

Հասարակության մեջ կան նախադրյալներ, որ այդ թեկնածուն լինի։ Հասարակության մեջ երկրում փոփոխություններ իրականցնելու հստակ պահանջ կա։ Դա տեսականորեն կարող էր կապված լինել նաև իշխանության կողմից կատարվելիք բարեփոխումների հետ, բայց ժամանակի ընթացքում մարդիկ իրենց հույսը դրանից էլ են կտրում և հույս կապում նոր թեկնածուի հետ, որն ի վերջո կկատարի ֆունդամենտալ փոփոխություններ, բարեփոխումներ։

Ինքս դեռ վերապահումներ ունեմ։ Ցավոք սրտի ընդդիմադիր քաղաքական դաշտի աղետաբեր սխալների արդյունքում, քաղաքական դաշտում ունենք մասնատում, ոմանք նույնիսկ կտրել են իրենց կապը հասարակության հետ։ Այս պայմաններում հաշվի առնելով նաև այն կարճ ժամանակահատվածը, որ մնացել է, կարծում եմ, կարող է պարզապես չհերիքել։

Բայց, կրկնում եմ, հասարակության մեջ հասունացել է արմատական փոփոխությունների անհրաժեշտությունը այն հասարակական-քաղաքական համակարգում, որն այլևս դադարել է համապատասխանել ժամանակի պահանջներին։

Արամ Սարգսյանը նշել է, որ ինքը փորձելու է համախմբել հասարակությանը և վստահություն է հայտնել, որ 2013-ի նախագահական ընտրություններում «Հանրապետություն» կուսակցությունն ակտիվ և լուրջ դերակատարում է ունենալու։ Ըստ Ձեզ՝ արդյոք Արամ Սարգսյանը ո՞ւնի հնարավորություն համախմբելու հասարակությանը և արդյոք «Հանրապետություն» կուսակցությունն ո՞ւնի այն բոլոր հնարավորությունները, որպեսզի լուրջ դերակատարում ունենա առաջիկա ընտրություններում։

«Հանրապետություն» կուսակցությունը այսօրվա ընդդիմադիր դաշտում լուրջ քաղաքական էլեմենտներից մեկն է և անշուշտ ունի այդ հնարավորությունը։ Ժամանակի գործոնը ցույց կտա՝ կստացվի՞, թե՞ ոչ, բայց դա արդեն կապրենք կտեսնենք։

Ես, համենայն դեպս, չեմ կասկածում Արամ Սարգսյանի արմատական փոփոխություններ կատարելու ցանկությանը։ Հաշվի առնելով հասարակության պահանջը՝ ես կարծում եմ, որ հաստատ ինչ–որ բան կստացվի, բայց թե ինչ չափով, դեռ կտեսնենք։

Կան ձևավորված որոշակի տեսակետներ, որ քաղաքական դաշտում  ուժերի մի մասը ռուսամետ է, մի մասը՝ արևմտամետ։ Այսինքն՝ ուժերի մի մասը Հայաստանի ապագան տեսնում են Ռուսաստանի հետ, մի մասն էլ՝ արևմուտքի։ Ըստ Ձեզ՝ հնարավո՞ր է լինի մեկ միասնական թեկնածու, որը իր շուրջը կհամախմբի դեպի Արևմուտք կամ դեպի Ռուսաստան ինտեգրվել ցանկացող քաղաքական ուժերին։

Այդ տարանջատումը ես ոչ միայն պայմանական եմ համարում, այլ նաև սխալ եմ համարում։ Ի վերջո, ըստ Ձեր տերմինաբանության, ես ասեմ, թե ովքեր են կոչվում ռուսամետներ, ովքեր՝ արևմտամետներ։

Բոլոր նրանք, ովքեր ընդհանրապես նշանակություն չեն տալիս այն փաստին, որ Հայաստանը աննորմալ կախվածության մեջ է Ռուսաստանից, ուզում են այսպիսի ստատուս քվոյի պայմաններում ինչ-որ փոփոխությունների հասնել, նրանց է, որ կոչում են ռուսամետ։ Չնայած՝ դա այդքան էլ այդպես չէ։

Իսկ նրանք, ովքեր համաձայն չեն այս իրավիճակի հետ, կողմ են Հայաստանին տեսնել Ռուսաստանից անկախ։ Նրանց, չգիտես ինչու, համարում են արևմտամետներ։

Հայաստանը, եվրոպական քաղաքակրթության անբաժանելի մաս լինելով, պետք է ինչ–որ կերպ ինտեգրվի այդ քաղաքակրթական արեալին։ Դա աներկբա է։  Հայաստանի հանրության շահը պահանջում է, որ Հայաստանը վերադառնա իր ակունքներին։ Հայաստանը՝ որպես հասարակական-քաղաքական համակարգ լինի արևմտյան համակարգի մաս, և միայն դա է, որ կարող է ապահովել Հայաստանի զարգացումը: Մնացած բոլոր ճանապարհները տանում են դեպի ճահճացում։

Իսկ ինչ վերաբերում է նրան, թե միասնական թեկնածու կլինի, թե ոչ, դա կախված է գաղափարից։ Եթե գաղափարը տեղ գտավ հասարակության մեջ, թեկնածուի հարցը տեխնիկական է։

Գնահատելով ներկայիս քաղաքական իրավիճակը՝ ի՞նչպիսի արդյունք սպասենք նախագահական ընտրություններից։

Ցավոք սրտի, իշխանությանը ռեալ այլընտրանք հանդիսացող ուժերը մսխել են իրենց հնարավորությունները։ 

Այլընտրանք հանդիսացող ուժ ասելով նկատի ունե՞ք Հայ ազգային կոնգրեսին։

Այո՝ ՀԱԿ-ին։ Նաև «Ժառանգություն» կուսակցությանը, որը պասիվացել է այսօր, և որևէ առաջընթաց իր գործողություններում  և գործունեության մեջ, ցավոք սրտի, չեմ տեսնում։

Մենք, համենայն դեպս, տեսանք, թե ինչ տեղի ունեցավ ԱԺ ընտրությունների ընթացքում։ Ես որևէ խոչընդոտ չեմ տեսնում, որպեսզի իշխանությունը նույնը չանի նաև նախագահական ընտրությունների ժամանակ։ Այսինքն՝ առանց որևէ արգելքի կատարի իր բոլոր պլանները։ Գոնե այս պահին նման խոչընդոտ ես չեմ տեսնում։ Ցավալին այն է, որ մենք պարզապես թանկագին ամիսներ և ժամանակ ենք կորցնում։ 

Գայանե Համբարձումյան