Հանրության շրջանում «երրորդ ուժի» պահանջվածությունը մոտ է 70 տոկոսի

Հայաստանում շարունակվում է արձանագրվել իշխանությունների և հասարակության մեծամասնության միջև փոխըմբռնման բացակայությունը։ Ակնհայտ է, որ հասարակության առաջնահերթությունները և իշխանությունների ներքին օրակարգը չեն համընկնում։ Այսօր մարդկանց ավելի շատ մտահոգում են սոցիալական բարեկեցության, տնտեսական զարգացման ու անվտանգության խնդիրները, բայց ո՛չ նախկինների դեմ պայքարը և այսպես կոչված անցումային արդարադատությունը, ո՛չ սահմանադրական բարեփոխումներն ու համայնքներում ղեկավարների փոփոխությունը, ինչով էլ զբաղված են օրվա իշխանությունները։ Ընդդիմության օրակարգը ևս ամբողջությամբ չի բավարարում հանրային կարիքները և պարզից էլ պարզ է, որ հանրության մեծամասնության մոտ առկա է նոր՝ այսպես կոչված երրորդ ուժի ձևավորման անհրաժեշտություն: Այս մասին են վկայում նաև տարբեր սոց. հարցումների արդյունքները, դիցուք՝ այս մեկը իր տելեգրամյան ալիքում իրականացրել է բլոգեր Միկա Բադալյանը: Ինչպես տեսնում ենք՝ հարցմանը մասնակցել է մոտ 30 հազար օգտատեր, ինչը բավական մեծ թիվ է կազմում: Հարցին, թե ում կտաք ձեր ձայնը, եթե այս տարի խորհրդարանական արտահերթ ընտրություններ տեղի ունենան, հարցման մասնակիցների 63 տոկոսը ընտրել է Վարդան Ղուկասյանին: Ընդ որում հարկ է շեշտել, որ օգտատերերը նշել են Ղուկասյանին և ոչ թե «Հանրային Ձայն» կուսակցությանը, որը հիշեցնենք Երևանի ավագանու ընտրություններում ընդամենը 10.51 տոկոս ձայն էր հավաքել: 

Այս հարցումը փաստում է, որ հանրության մոտ 70 տոկոսը քաղաքական այլընտրանքի փնտրտուքների մեջ է և կարիք ունի նոր քաղաքական դեմքերի, ովքեր չեն ասոցացվում նախկին եւ ներկա իշխանությունների հետ, ինչն էլ առաջ է բերում  երրորդ ուժի ձեւավորման անհրաժեշտություն: Այդ անհրաժեշտությունը պայմանավորված է ոչ միայն գործող քաղաքական թիմի կատաստրոֆիկ տապալումներով, այլ նաև՝  իշխանափոխության հայտ ներկայացրած ընդդիմության հանդեպ վստահության կորստով: Ակնհայտ է, որ վերջին հինգ տարիների ընթացքում ընդդիմությունը չկարողացավ ստեղծել մի մարմին՝ իր անձերով, իր թիմերով, իր գաղափարներով, որը դառնար այլընտրանք գործող իշխանություններին: Եվ նաև դրանով է պայմանավորված, որ այսօր հասարակության մեծամասնությունը նոր գաղափարների, նոր քաղաքական ուժերի, գործիչների կարիք է տեսնում, որոնք հանդես կգան ազգային, պետականամետ դիրքերից և միաժամանակ ի վիճակի կլինեն ստանձնելու ճգնաժամային կառավարիչների դերը՝ երկիրը ստեղծված իրավիճակից դուրս բերելու համար: Կասկածից վեր է, որ երրորդ ուժի ձևավորման պահանջարկը անչափ մեծ է հանրության շրջանում, մնում է այդ պահանջարկը բավարարել: Հանրության տրամադրությունները թերևս շատ լավ գիտակցում են նաև իշխանությունները, որոնք փորձում են ամեն գնով խաղից հանել Վարդան Ղուկասյանին, ում այս ընթացքում հաջողվել է որպես այլընտրանքային երրորդ ուժ իր ուրույն տեղը գրավել քաղաքական դաշտում: