Այսօր ծնվել է արձակագիր Հրաչյա Քոչարը

1910 թվականին այս օրը ծնվել է հայ արձակագիր, հրապարակախոս, ՀԽՍՀ պետական մրցանակի առաջին դափնեկիր, ԽՍՀՄ գրողների միության անդամ Հրաչյա Քոչարը։

Արձակագիրը ծնվել է Բագրևանդ գավառում՝ Ղումլիպուճախ գյուղում։ Վաղ հասակից զրկվել է ծնողներից, ինչին հաջորդել է նրա դառը մանկությունը։ Այնուհետև տեղափոխվել է Երևան ու ընդունվել Բանֆակ, որտեղ և արել է գրական առաջին փորձերը՝ գրական անուն դարձնելով հոր անունը։

1941 թվականի հունիսին կամավոր մեկնել է ռազմաճակատ, թեև գրողները «բրոնյա» ունեին և կարող էին խուսափել պատերազմին մասնակցելուց: Ստալինգրադի ճակատամարտերում աչքի ընկած խիզախությունների համար պարգևատրվել է «Կարմիր աստղ» և այլ շքանշաններով ու մեդալներով:

1942 թվականին լույս է տեսնում գրողի «Հերոսների ծնունդը», իսկ մեկ տարի անց՝ «Նախօրյակին» պատերազմական ակնարկների և պատմվածքների ժողովածուները:

Քոչարի ռազմաճակատային պատմվածքներից «Գեներալի քույրը» պատմվածքը թարգմանվել է աշխարհի 24 լեզուներով։

ՌազմաՃակատային ակնարկներն ու պատմվածքներն էլ նախապատրաստեցին «Մեծ տան զավակները» երկհատոր վեպի ծնունդը:

«Միշտ կարողանում էր ճիշտ ճանապարհներ գտնել բարդ հարցերի լուծման համար», – նշել է Հրաչյա Քոչարի մասին Սիլվա Կապուտիկյանը։

Պատերազմից հետո ներքաշվում է քաղաքական և հասարակական բուռն կյանքի մեջ՝ գրելուն զուգընթաց զբաղվելով հրապարակախոսությամբ: Գրավոր ու բանավոր ելույթներում առաջ էր քաշում բոլորին հուզող հարցեր, առաջին հերթին՝ Ցեղասպանության 50-ամյակի առիթով հուշարձանի հիմնում:

«Ես կցանկանայի, որ մեր մայրաքաղաքին իշխող բարձունքներից մեկի վրա կառուցվեր մեր ազգային պատմությունը խորհրդանշող մի հուշարձան՝ մեծ, հոյակապ, լայնանիստ պատվանդանով, որի վրայից երկինք մխրճվեր հայկական ճարտարապետոթյան ոճով մի հաղթական սյուն, և այդ սյունից պոռթկար հավերժական կրակը», – իր ելույթներից մեկում ասել է Հրաչյա Քոչարը։

Այնուհետև լույս տեսավ Քոչարի «Սպիտակ գիրքը», որում զետեղված էին «Նահապետը», «Կարոտը» և «Եփրատի կամրջին»։

Սակայն հեղինակը չկարողացավ տեսնել «Նահապետի» ու «Կարոտի» էկրանավորումները։

Հրաչյա Քոչարը մահացավ երիտասարդ՝ 55 տարեկանում: