«Ֆրանսիայի խորհրդարանը պատմության դատավորի դերում հանդես գալու իրավունք չունի». Guardian

Բրիտանական հեղինակավոր Guardian պարբերականը բավական ծավալուն հոդվածով անդրադարձել է Ֆրանսիայի խորհրդարանի կողմից Հայոց ցեղասպանության ժխտումը քրեականացնող օրինագծի հաստատմանը։

Հոդվածագիրը համոզված է, որ Ֆրանսիայում այդ օրինագծի շրջանառությունն ընդամենը քաղաքական աչքակապություն է։

«Հաջորդ շաբաթ Ֆրանսիայի Սենատում քվեարկության  է դրվելու 1915 թ. Հայոց ցեղասպանության և Ֆրանսիայում օրենքով ճանաչված մյուս ցեղասպանությունների ժխտումը քրեականացնող օրինագիծը, որն արդեն հաստատվել է Ֆրանսիայի խորհրդարանի Ստորին պալատի կողմից։ Սենատը չպետք է հաստատի այդ օրինագիծը՝ խոսքի ազատության, պատմական փաստերի ուսումնասիրման ազատության, Մարդու և քաղաքացու իրավունքների մասին 1789 թ. հռչակագրին հավատարիմ մնալու համար»,-գրված է հոդվածում։

Չվիճարկելով հանդերձ Օսմանյան կայսրությունում իրականացված կոտորածներն ու դրանց մասին հիշողությունների գոյության իրավունքը, հոդվածագիրը շարունակում է. «Բայց արդյո՞ք Ֆրանսիայի կամ մեկ այլ երկրի օրենք պետք է այդ դեպքերի՝ միջազգային իրավունքի տեսակետից ցեղասպանություն լինելը վիճարկելը հանցագործություն համարի։ Ֆրանսիայի խորհրդարանն արդյոք իրավունք ունի՞ դատավորի դեր ստանձնելու պատմական դեպքերի հարցում և այլ ժողովուրդների գործած արարքների համար վճիռներ կայացնի։ Այս հարցն ունի մեկ պատասխան՝ իհարկե ոչ։ Բացի այդ՝ ոչ միայն ժխտումը, այլև զոհերի թվի փոքրացումն է քրեորեն պատժվելու։ Թուրքիան խոսում է կես միլիոն զոհերի մասին, իսկ հայերը՝ մեկուկես միլիոնի… այդ դեպքում երբ Էրդողանը մյուս անգամ Ֆրանսիա այցելի, պետք է ձերբակալվի՞»։

Guardian-ի հոդվածագիրը նաև համոզվածություն է հայտնել, որ այդ օրինագծի հաստատումը ակնհայտորեն կապված է Ֆրանսիայում այս տարի սպասվող ընտրությունների հետ։ Նա հիշեցնում է, որ 2001-ին Հայոց ցեղասպանության ճանաչումը նախորդում էր նախագահական և խորհրդարանական ընտրություններին, և ամեն անգամ նոր բանաձևի ընդունումից հետո ևս մոտակա ժամանակներում ընտրություններ են եղել։ «Ֆրանսիայի քաղաքական գործիչները հաշվի են նստում այն հանգամանքի հետ, որ մոտ կես միլիոն ֆրանսահայեր ընտրական իրավունք ունեն»,-գրում է պարբերականը։

Հեղինակը նաև տրամաբանական է համարում թուրքական կոշտ արձագանքը և ասում, որ պատմական ողբերգական իրադարձություններն ազատ քննարկումների և ուսումնասիրությունների թեմա պետք է լինեն, սակայն այժմ օգտագործվում են քաղաքական նպատակներով։