Այսօր լրանում է Վլադիմիր Վիսոցկու ծննդյան 74–րդ տարեդարձը

«Որպես նրա ընկեր, ես ինձ իրավունք եմ վերապահում ասել, որ Վիսոցկին իր դերասանական աշխատանքների մեջ չէ, այլ իր՝ իսկապես հանճարեղ երգերի։ Ես չեմ վախենում այդ բառից և չեմ էլ չափազանցնում. նա մեծություն է...»։ Այս կարծիքն է հայտնել իր բազմամյա ընկերոջ մասին աշխարհահռչակ ռեժիսոր Անդրեյ Տարկովսին։

Նրա կարծիքով Վիսոցկին այն բացառիկ անհատականություններից է, որ կարողացավ ներկայացնել իր ժամանակը ինչպես ոչ ոք։ Իզուր չէ, որ ռեժիսորը Վիսոցկու մահվան առիթով նշում է.«Մենք կորցրեցինք բացառիկ արվեստագետի. նա կարողացավ  արտահայտել ռուսական մշակույթին, բնավորությանը, երիտասարդության ներկա հավակնություններին բնորոշ որոշակի մտքեր և իդեալներ։ Նա նույնիսկ ինչ–որ ապագա է շոշափել: Այդ պատճառով ես կարող եմ ասել, որ խոնարհվում եմ նրա տաղանդի առաջ և ցավում եմ, որ մենք այլևս չենք լսի նրա երգերը»։ 

Վիսոցկու գործունեության վերաբերյալ իր կարծիքն է հայտնել նաև 20 դարի խոշորագույն բանաստեղծներից Իոսիֆ Բրոդսկին.

Վիսոցկու երգերից որևէ մեկը առանձնացել իհարկե դժար է. նրա բոլոր երգերում, նույնիսկ «ամենանմեղ» թվացողներում, նա արտահատում է իր ժամանակի իշխող մտայնությունը, դրանց կրողներին։ Նա շոշափում է իր ժամանակի ամենացավոտ վերքերը, բայց դա չի խանգարում, որ նրա երգերը բոլոր ժամանակների համար արդիական լինեն։ Ժամանակի այդ բացառիկ զգացողության դրսևորումներից է նրա «Баллада о времени» երգը, որով էլ կավարտենք մեր փոքրիկ շնորհավորական «ձոնը»։

Օվսաննա Գևորգյան