Երկար ժամանակ հարաբերություններ չունենալու վտանգները

Վերջին տարիներին լրատվամիջոցները ավելի ու ավելի են միայնությունը ներկայացնում որպես գիտակցված կյանքի ընտրություն և ինքնաճանաչման մի ձև: Այնուամենայնիվ, նոր ուսումնասիրությունը ապացուցել է, որ երիտասարդ տարիքում սիրային հարաբերությունների երկարատև բացակայությունը բացասական հետևանքներ է ունենում հոգեկան առողջության համար: 

Ցյուրիխի համալսարանի հետազոտողների թիմը վերլուծել է Գերմանիայի և Մեծ Բրիտանիայի ավելի քան 17,000 երիտասարդների տվյալներ: Բոլոր մասնակիցները ուսումնասիրության սկզբում (16 տարեկան) սիրային հարաբերությունների փորձ չունեին, այնուհետև ամեն տարի մասնակցել են հարցումներին մինչև 29 տարեկան դառնալը:

Վերլուծությունը ցույց է տվել, որ միայնության ավելի երկար ժամանակահատվածները, միջին հաշվով, ավելի տարածված են տղամարդկանց, կրթության ավելի բարձր մակարդակ ունեցող մարդկանց և սուբյեկտիվ բարեկեցության ավելի ցածր մակարդակ ունեցող երիտասարդների շրջանում:

Հոգեբանության ամբիոնի ավագ գիտաշխատող Մայքլ Կրամերի խոսքով՝ արդյունքները հաստատում են, որ առաջին հարաբերությունների մեջ մտնելու հավանականության վրա ազդում են ինչպես սոցիալ-դեմոգրաֆիկ գործոնները (օրինակ՝ կրթությունը), այնպես էլ հոգեբանական բնութագրերը (կյանքից գոհո լինելը): Կրթության վրա ավելի ուժեղ ուշադրությունը, ինչպես նախորդ սոցիոլոգիական ուսումնասիրություններում, կապված է հարաբերությունները հետաձգելու հետ:

Պարզվել է, որ երկարատև միայնությունը կապված է կյանքից բավարարվածության նվազման, միայնության զգացողության աճի և դեպրեսիայի ախտանիշների աճի հետ։

Այս միտումները նման էին և՛ տղամարդկանց, և՛ կանանց մոտ։ Դեռահասության շրջանում խմբերի միջև տարբերությունները նվազագույն էին, բայց ժամանակի ընթացքում ավելի ու ավելի ակնհայտ էին դառնում։

Երբ երիտասարդները մտնում էին սիրային հարաբերությունների մեջ, նրանց բարեկեցությունը զգալիորեն բարելավվում էր. կյանքից բավարարվածությունը մեծանում էր, իսկ միայնությունը նվազում՝ թե՛ կարճաժամկետ, թե՛ երկարաժամկետ հեռանկարում։