Հայտնաբերվել են բանջարեղեններ, որոնք հողից վտանգավոր տոքսիններ են կուտակում

Կոբեի համալսարանի հետազոտողները բացահայտել են այն մեխանիզմը, որով Cucurbitaceae ընտանիքի անդամները, այդ թվում՝ դդումները, դդմիկները, պատիպան դդմիկները, սեխերը և վարունգները, կուտակում են վնասակար աղտոտիչներ բույսի ուտելի մասերում: Ուսումնասիրությունը հրապարակվել է «Բույսերի ֆիզիոլոգիա և կենսաքիմիա» (PPB) ամսագրում:

Վարունգները կարող են կլանել հողից կայուն աղտոտիչներ, որոնք այնուհետև կենտրոնանում են պտղի մեջ և կարող են առողջության համար վտանգ ներկայացնել: Սակայն մյուս մշակովի բույսերի մեծ մասը դա չի անում:

«Այս աղտոտիչները վատ են քայքայվում և կարող են կուտակվել մարդու մարմնում: Մենք ցանկանում էինք հասկանալ, թե ինչու է Cucurbitaceae ընտանիքը այդքան անսովոր կերպով վարվում», - ասաց Կոբեի համալսարանի գյուղատնտեսական կենսաբան, պրոֆեսոր Հիդեյուկի Ինուին:

Նախկինում Ինուիի թիմը բացահայտել էր սպիտակուցների հատուկ դաս, որոնք կապում են աղտոտիչները և օգնում դրանց տեղաշարժվել բույսի միջով: Գիտնականները նաև պարզել են, որ այս սպիտակուցների ձևը և թունավոր նյութերը կապելու դրանց ունակությունը ազդում են վերգետնյա մասերին հասնող աղտոտիչների քանակի վրա: Սակայն հարցը մնում էր անհասկանալի. ինչու՞ են նույնիսկ մեկ տեսակի ներսում որոշ տեսակներ ավելի շատ տոքսիններ կուտակում, քան մյուսները:

Նոր փորձերը ցույց են տվել, որ աղտոտիչների կուտակմանը հակված սորտերը իրենց հյութում պարունակում են այս սպիտակուցներից ավելի շատ, մինչդեռ մյուսներում դրանք մնում են բջիջների ներսում: Հիմնական տարբերությունը ամինաթթվային հաջորդականության փոքր տարբերությունն է, որը ծառայում է որպես մի տեսակ «պիտակ» և որոշում է, թե արդյոք սպիտակուցը կարտազատվի հյութի մեջ:

«Միայն արտազատված սպիտակուցներն են կարողանում շարժվել բույսի միջով և հասնել պտղին: Սա այն գործոնն է, որը տարբերակում է աղտոտվածության բարձր մակարդակ ունեցող սորտերը դրան դիմացկուններից», - բացատրեց Ինուին:

Այս մեխանիզմի հասկացողությունը բացում է ճանապարհը ավելի անվտանգ բանջարեղենի մշակման համար:

«Եթե մենք կարողանանք վերահսկել աղտոտիչները տեղափոխող սպիտակուցների վարքագիծը՝ փոխելով տոքսինները կապելու նրանց ունակությունը կամ կանխելով դրանց արտազատումը հյութի մեջ, մենք կարող ենք աճեցնել բույսեր, որոնք չեն կուտակում վնասակար նյութեր իրենց մրգերում», - նշեց հետազոտողը:

Ավելին, գիտնականը այս հայտնագործության մեջ տեսնում է ֆիտորեմիացիայի՝ աղտոտված հողերի մաքրման ներուժ բույսերի միջոցով:

«Մենք կարող ենք օգտագործել այս գիտելիքները՝ հողից աղտոտիչները արդյունավետորեն կլանում են մշակաբույսեր ստեղծելու համար: Սա մեզ թույլ կտա սովորական բույսերը վերածել կենսաինժեներական համակարգերի՝ շրջակա միջավայրի մաքրման համար», - ավելացրեց Ինուին։