Երբ մարդը ճանաչում է հարության ճշմարտությունը, նրա վախերը աստիճանաբար վերափոխվում են վստահության. Տեր Հեթում

Զատկի չորրորդ օրը մեզ կանգնեցնում է մի խորքային հանդիպման առջև՝ հարության իրականության հետ։ Ղուկասի Ավետարան 24.36-40 հատվածում տեսնում ենք, թե ինչպես է հարություն առած Քրիստոսը հանկարծ կանգնում աշակերտների մեջ և ասում. «Խաղաղություն ձեզ», գրում է գրել է Ախթալայի և հարակից գյուղերի հոգևոր հովիվ Տեր Հեթում քահանա Թարվերդյանը։

Տեր Հոր խոսքով՝ այս խոսքերը պարզապես ողջույն չեն․ դրանք գոյաբանական հայտարարություն են՝ ուղղված վախի, կասկածի և ներքին խռովքի մեջ գտնվող մարդու սրտին։

«Աշակերտները խռովված էին, որովհետև կանգնած էին մի իրողության առաջ, որը չէր տեղավորվում իրենց բանականության սահմաններում։ Սա մարդկային փորձառության առանցքային պահերից է․ երբ իրականությունը գերազանցում է մեր տրամաբանությունը, մենք հակված ենք վախենալու կամ կասկածելու։ Սակայն Քրիստոսը նրանց չի մեղադրում։ Նա մոտենում է՝ առաջարկելով շոշափելի ապացույցներ՝ «տեսեք իմ ձեռքերը և իմ ոտքերը»։ Այսինքն՝ հավատը չի հակասում փորձառությանը, այլ խորացնում է այն։

Փիլիսոփայական տեսանկյունից այս հատվածը բացահայտում է մարմնի և հոգու միասնության կարևորությունը։ Հարությունը ներկայացվում է ոչ թե որպես զուտ հոգևոր վերացականություն, այլ որպես ամբողջական վերականգնում՝ նյութականի և հոգևորի ներդաշնակ միություն։ Սա հակադրվում է այն գաղափարին, թե փրկությունը միայն հոգու ազատագրումն է մարմնից։ Այստեղ, ընդհակառակը, մարմինն էլ է կոչված մասնակցելու հավիտենական կյանքին։

Հոգևոր առումով Քրիստոսի խոսքը՝ «Խաղաղություն ձեզ», դառնում է ներքին վերափոխման սկիզբ։ Խաղաղությունը այստեղ ոչ թե արտաքին հանգստություն է, այլ ներքին ներդաշնակություն՝ Աստծո ներկայության գիտակցումից ծնված։ Երբ մարդը ճանաչում է հարության ճշմարտությունը, նրա վախերը աստիճանաբար վերափոխվում են վստահության։

Այս հատվածը մեզ հրավիրում է դուրս գալու միայն տեսանելիի սահմաններից և ընդունելու, որ իրականությունը շատ ավելի խորն է, քան մեր զգայարանները կարող են ընկալել։ Սակայն այդ խորությունը չի մնում անհասանելի․ այն բացվում է սիրո, հավատքի և անձնական հանդիպման մեջ։

Այսօր, Զատկի այս օրերին, մեզանից յուրաքանչյուրին ուղղված է նույն խոսքը՝ «Խաղաղություն ձեզ»։ Եվ հարցը մնում է բաց․ արդյո՞ք մենք պատրաստ ենք ոչ միայն լսելու, այլ նաև ընդունելու այդ խաղաղությունը՝ որպես մեր կյանքի հիմք»,- նշել է Տեր Հայրը։