Գիտնականները պարզել են, թե ինչու են որոշ մարդիկ հատկապես քաղցած և քնկոտ զգում դեպրեսիայի ժամանակ

Ըստ medRxiv սերվերում հրապարակված 460,000 մարդկանց մասնակցությամբ կատարված ուսումնասիրության՝ խոշոր դեպրեսիա ունեցող մարդիկ, ովքեր տառապում են մշտական ​​քնկոտությամբ և քաշի ավելացմամբ, կարող են ունենալ խանգարման տարբեր կենսաբանական ձև, քան անքնություն և քաշի կորուստ ունեցողները։

Այսօր խոշոր դեպրեսիվ խանգարման ախտորոշումը տրվում է հիվանդության շատ տարբեր դրսևորումներ ունեցող հիվանդներին։ Օրինակ՝ որոշները տառապում են անքնությամբ և քաշի կորստով, մինչդեռ մյուսները՝ չափազանց քնկոտությամբ և քաշի ավելացմամբ։ Սակայն առկա ախտորոշիչ չափանիշները այս հակադիր ախտանիշները համարում են մեկ խանգարման դրսևորումներ։

Որպեսզի որոշեն, թե արդյոք այս ախտանիշների հիմքում ընկած են տարբեր կենսաբանական մեխանիզմներ, գիտնականները վերլուծել են եվրոպական ծագում ունեցող ավելի քան 460,000 մարդկանց գենետիկական տվյալները։

Հետազոտողները բացահայտել են դեպրեսիայի երկու հիմնական ենթատեսակներ։ Առաջինը ուղեկցվում է գերքնկոտությամբ և քաշի ավելացմամբ (AERS+), իսկ երկրորդը՝ անքնությամբ և քաշի կորստով (AERS−)։ Վերլուծությունը ցույց է տվել, որ նրանք ունեն տարբեր գենետիկական բնութագրեր։

AERS+ ենթատեսակ ունեցող մարդիկ կապված էին մարմնի զանգվածի ավելի բարձր ինդեքսի, 2-րդ տիպի շաքարախտի, նյութափոխանակության համախտանիշի, հիպերտոնիայի, սրտի իշեմիկ հիվանդության և քրոնիկ բորբոքման նշանների հետ։ Նրանք նաև ավելի բարձր հաճախականություն ունեին ինսուլինային դիմադրության և խոլեստերինի խանգարումների։

Ի տարբերություն դրա, AERS− ենթատիպը կապված էր շաքարախտի ավելի ցածր ռիսկի, իրանի ավելի փոքր շրջագծի և անորեքսիա նյարդոզայի գենետիկ նախատրամադրվածության հետ։ Ավելին, գիտնականները պարզել են, որ դեպրեսիայի տարբեր ձևեր կապված են ուղեղի տարբեր տեսակի նեյրոնների ակտիվության հետ։

Ընդհանուր առմամբ, հետազոտողները նույնականացրել են հիվանդության տարբեր ենթատիպերի հետ կապված 27 գենետիկ շրջաններ, այդ թվում՝ մի քանի նախկինում անհայտ։

Հեղինակների խոսքով՝ արդյունքները բացատրում են, թե ինչու է դեպրեսիայի բուժման միասնական մոտեցումը հաճախ անարդյունավետ։ Եթե այս արդյունքները հաստատվեն հետագա ուսումնասիրություններում, բժիշկների համար ավելի հեշտ կլինի բուժումը հարմարեցնել յուրաքանչյուր հիվանդի կենսաբանական բնութագրերին, այլ ոչ թե միայն նրանց ախտանիշներին։