Ֆիզիկոս. Անմահության հասնել փորձող միլիարդատերերը կարող են իզուր վատնել կյանքը

Տեխնոլոգիական արդյունաբերության ոլորտի միլիարդատերերը, որոնք փորձում են անվերջ երկարացնել կյանքը, կարող են իզուր ժամանակ վատնել, կարծում է բրիտանացի ֆիզիկոս Ջիմ Ալ-Խալիլին, գրել է The Guardian-ը։

Նրա խոսքով՝ ժամանակի բնույթի ուսումնասիրությունը հանգեցրել է մեկ այլ եզրակացության. կյանքն անսահման դարձնելու փորձերի փոխարեն պետք է հնարավորինս լիարժեք օգտագործել այն ժամանակը, որն արդեն տրված է մարդուն։

Ֆիզիկայի պրոֆեսոր և գիտության հայտնի հանրահռչակող Ալ-Խալիլին այս տարի կանցկացնի Մեծ Բրիտանիայի Թագավորական ինստիտուտի Սուրբծննդյան դասախոսություններ՝ նվիրված ժամանակի բնույթին։

Վերջին տարիներին ծերացումը դանդաղեցնելու ձգտումը հատկապես նկատելի է դարձել ապահովված մարդկանց շրջանում։ Բացի համեմատաբար տարածված մեթոդներից, ինչպիսին են սննդային հավելումները և սառեցնող ընթացակարգերը, կյանքի արմատական երկարացման որոշ կողմնակիցներ փորձարկում են շատ ավելի անսովոր մոտեցումներ։ Օրինակ՝ տեխնոլոգիական ձեռնարկատեր Բրայան Ջոնսոնը փորձել էր իր 17-ամյա որդուց պլազմայի փոխներարկումը, սակայն հետագայում հայտարարել է, որ այդ ընթացակարգից որևէ օգուտ չի նկատել։

Ալ-Խալիլին կարծում է, որ կյանքի անսահման երկարացման գաղափարն ինքնին ստիպում է մտածել այն մասին, թե ինչպես է մարդն ընկալում ժամանակը։

«Մենք ունենք ժամանակի սահմանափակ միջակայք, որի ընթացքում գոյություն ունենք Տիեզերքում։ Եվ որքան ավելի շատ եմ ուսումնասիրում ժամանակի բնույթը և մտածում դրա մասին, այնքան ավելի եմ հասկանում, որ ուզում եմ հնարավորինս լիարժեք օգտագործել այն ժամանակը, որն ունեմ», - ասել է ֆիզիկոսը։

Նրա խոսքով՝ մարդկային կյանքի տևողությունը չնչին է Տիեզերքի տարիքի համեմատ։ Հետևաբար, այդ կարճ հատվածը կրկնապատկելու փորձը պարտադիր չէ, որ իմաստ ունենա, եթե դրա համար մարդը հենց կյանքն է ծախսում այն անընդհատ երկարացնելու փորձերի վրա։

Ալ-Խալիլիի հետաքրքրությունը ժամանակի հանդեպ առաջացել է դեռ մանկության տարիներին։ Նրա ինժեներ հայրը մի անգամ ասել էր նրան, որ գիտնականներն իրականում չեն հասկանում, թե ինչ է ժամանակը։ Ավելի ուշ, ֆիզիկա ուսումնասիրելիս, նա բացահայտել է, թե որքան է ժամանակի մասին գիտական պատկերացումը տարբերվում առօրյա ընկալումից։

Այս ոլորտում կարևորագույն բացահայտումներից մեկը դարձավ Ալբերտ Էյնշտեյնի հարաբերականության տեսությունը։ Այն ցույց տվեց, որ ժամանակը բոլոր դիտորդների համար նույն արագությամբ չի հոսում։

Եթե մի մարդը մյուսի նկատմամբ շարժվում է շատ բարձր արագությամբ, նրանց ժամացույցները միմյանց նկատմամբ տարբեր արագությամբ կընթանան։ Ժամանակի ընթացքի վրա ազդում է նաև ձգողականությունը. որքան ուժեղ է ձգողական դաշտը, այնքան ավելի դանդաղ է ժամանակն ընթանում՝ ավելի թույլ դաշտի համեմատ։

Այս գաղափարները հնարավորություն են տալիս այլ կերպ նայել նույնիսկ Չարլզ Դիքենսի հայտնի Սուրբծննդյան պատմությանը՝ «Արձակ Սուրբծննդյան երգը», որտեղ անցյալի, ներկայի և ապագայի ուրվականները մեկ գիշերվա ընթացքում հայտնվում են Էբենեզեր Սքրուջի առաջ։

Հարաբերականության տեսության մեկնաբանություններից մեկի համաձայն՝ անցյալը, ներկան և ապագան կարելի է դիտարկել որպես տարածա-ժամանակային միաժամանակ գոյություն ունեցող մասեր՝ այնպես, ինչպես տարածության տարբեր կետերն են միաժամանակ գոյություն ունենում։ Սակայն մարդն ի վիճակի է անմիջականորեն ընկալել միայն ներկա պահը։

Հենց այդ պատճառով էլ Դիքենսի պատմությունը, Ալ-Խալիլիի կարծիքով, լավ է պատկերում ժամանակի մասին ֆիզիկայի անսովոր պատկերացումը։ Իսկ անցյալի կամ ապագայի մարդկանց հետ հանդիպելու գաղափարն արդեն բերում է ժամանակային ճանապարհորդությունների հարցին։

Մաթեմատիկական առումով ընդհանուր հարաբերականության տեսության որոշ մոդելներ թույլ են տալիս անցյալ ճանապարհորդելու հնարավորություն։ Այդպիսի լուծումներից են փակ ժամանականման կորերը՝ կորացված տարածաժամանակային այնպիսի հետագծեր, որոնք կարող են օբյեկտը վերադարձնել մեկնելուց առաջ եղած պահին։

Սակայն ֆիզիկոսների մեծ մասը չափազանց թերահավատորեն է վերաբերվում դեպի անցյալ իրական ճանապարհորդելու հնարավորությանը՝ դրա հետ կապված պարադոքսների պատճառով։

Ապագա ճանապարհորդելը պակաս ֆանտաստիկ է թվում։ Հարաբերականության տեսությունը թույլ է տալիս, որ մարդը հայտնվի ուրիշների ապագայում, եթե շարժվի լույսի արագությանը մոտ արագությամբ կամ գտնվի չափազանց ուժեղ ձգողականության գոտում։ Հենց ճանապարհորդի համար ավելի քիչ ժամանակ կանցնի, քան նրանից հեռու մնացած մարդկանց համար։

Հենց այս էֆեկտն էր ցույց տրված «Ինտերստելար» ֆիլմում. հերոսները հայտնվում են գերզանգվածային սև խոռոչի մոտ, որտեղ ծայրահեղ ձգողականության պատճառով ժամանակը նրանց համար զգալիորեն ավելի դանդաղ է ընթանում, քան Երկրի վրա գտնվող դիտորդների համար։

Եվս մեկ առեղծված, որին Ալ-Խալիլին կանդրադառնա իր դասախոսություններում, այն է, թե ինչու ժամանակը, դատելով մեր փորձից, շարժվում է միայն մեկ ուղղությամբ։

Մենք ծերանում ենք, առարկաները մաշվում են, մարտկոցները լիցքաթափվում են, իսկ լեռից գլորված գնդակն ինքն իրեն հետ չի վերադառնում։ Այս ամենը մատնանշում է որոշակի «ժամանակի սլաքի» գոյությունը։ Միևնույն ժամանակ, հիմնարար ֆիզիկական հավասարումները շատ դեպքերում չեն առանձնացնում ժամանակի որևէ նախընտրելի ուղղություն։